All Chapters of One Month Deal with my Cold Hearted Billionaire Husband: Chapter 101 - Chapter 110

“Carter,” mahinang tawag ni Addison.Huminto silang tatlo bago tuluyang pumasok sa restaurant. Mahinang music ang naririnig mula sa loob habang kumikislap ang mga crystal lights sa paligid. Nakatayo si Dustin sa pagitan nila, abala sa pag-aayos ng medyo gusot niyang polo. Hindi na rin nito muling tinanong si Dashiel. Mukhang nakuha ng magagarang ilaw ang atensyon niya kaya kahit paano ay nadistract siya.“Yes?” agad na tumingin si Carter sa kanya. Halata ang pag-aalala sa mukha nito. “What’s wrong?”“Mommy? Anong nangyari?” nag-aalalang tanong ni Dustin. “May sakit ka ba?”Mabilis na umiling si Addison at pinilit ngumiti para hindi mag-alala ang bata. “I’m fine, sweetheart,” sabi niya habang marahang hinihimas ang buhok ni Dustin. Pero nanatili ang tingin niya kay Carter, parang tahimik na humihingi ng pang-unawa.“Uh… kailangan ko lang siguro ng konting time bago natin makilala family mo,” mahinang pag-amin niya. “Naapektuhan talaga ako sa nangyari kanina. Natatakot akong baka

“We’re absolutely delighted that you're here in Luminous City, Mr. Dashiel Gutierrez,” masayang sabi ni Benson, ang mayor ng Luminous City, habang may halatang pag-asa sa mukha nito. “Malaking blessing talaga para sa city na ito ang pagdating ninyo. Marami sa mga projects na ’to ang matagal nang nakatigil dahil kulang sa funding at wala ring malinaw na direction.”Magalang na tumango si Dashiel.Nakatutok ang tingin niya sa mga blueprint na nakalatag sa mahabang meeting table. Mga plano iyon para sa public facilities, pagpapalawak ng green spaces, at isang bagong cultural center. Nakikinig siya sa paliwanag ni Benson, pero hindi buong-buo ang atensyon niya roon.Gabi na rin kasi, pero ipinilit pa rin ng mayor ang meeting na ito.At bilang isang businessman na marunong makakita ng opportunity, hindi sasayangin ni Dashiel ang chance na ito kahit magulo ang isip niya.Hindi siya mapakali.May bumabagabag sa kanya.“So am I,” kalmadong sagot ni Dashiel habang nakahalukipkip. Hindi

“Tulog na tulog na si Dustin. Mukhang napagod talaga kakalaro nila Mackenzie at ng dalawa ko pang pinsan,” nakangiting sabi ni Carter habang maingat na isinasara ang pinto ng kwarto ni Dustin.“Yeah,” natatawang sagot ni Addison habang inaabot sa kanya ang isang tasa ng mainit na tsaa. “Do you want to sit for a while? Ang daming pagkain na pinadala ng mom mo.”Tinanggap ni Carter ang tasa, pero hindi agad binitiwan ang kamay ni Addison. Bahagyang nagdikit ang mga daliri nila at nagtagpo ang mga mata nila.Mainit. Tahimik. At nakakailang sa magandang paraan.Agad na namula ang pisngi ni Addison.“Mas okay siguro kung sa couch tayo uupo?” tanong niya para umiwas sa titig nito.“Why?” hindi pa rin binibitawan ni Carter ang kamay niya. “I just want to stay close to you.”Mahinang natawa si Addison.Simula nang makauwi sila, pakiramdam niya unti-unting gumagaan ang dibdib niya. Nawawala ang pressure at bigat na dala niya mula kanina.Sa totoo lang, hindi niya inakalang may ganitong

Ilang oras bago nagpakita si Dashiel sa preschool ni Dustin.“Mr. Dashiel?”Tahimik na tahimik ang buong apartment.Tanging mahina lang na ugong ng air conditioner ang maririnig. Walang music. Walang TV. Walang kahit anong ingay.At lalo iyong ikinailang ni Alfie.May kakaiba sa katahimikan ng lugar, lalo na pagkatapos ng lahat ng nalaman ni Dashiel kagabi.Could it be…?“No,” mahina niyang bulong habang pilit inaalis ang iniisip.Inilapag niya sa mesa ang usual morning espresso ni Dashiel, eksakto kung paano ito gusto ng amo niya. Pero agad may napansin siyang hindi normal.Halos ubos na ang whiskey bottle sa mini bar.Puno rin ng upos ng sigarilyo ang glass ashtray.Nananatili pa sa hangin ang amoy ng tobacco at cloves na humalo sa room freshener ng suite.Sapat na iyon para maintindihan ni Alfie na hindi naging maayos ang gabi ni Dashiel.Maingat niyang sinilip ang paligid ng living room, parang sinusubukang buuin sa isip niya ang nangyari kagabi.Natutulog pa kaya si

“Paano ba nakarating ang lalaking iyon sa school ni Dustin?” mahina ngunit frustradong bulong ni Addison habang pinipisil ang sentido niya.May mabigat na pakiramdam sa dibdib niya, at buong umaga na niya iyong pilit binabalewala.Kahit magulo ang isip niya at halos hindi na siya mapakali kanina, nagawa pa rin niyang makarating sa school nang maayos. Nakangiti pa rin siya habang pumapasok sa building, pero alam niyang manipis na manipis na lang ang maskarang suot niya.Ang gusto lang naman niya ay matapos ang araw na ito nang tahimik.Magturo gaya ng dati.Ipaliwanag sa mga estudyante niya ang tungkol sa geometric shapes sa paraang maiintindihan nila.Makita ang excitement sa mga mukha ng mga bata habang natututo.At manatiling teacher na inaabangan nila araw-araw.“Okay lang, Addison. Focus. Everything’s going to be fine.”Sa kabutihang-palad, natapos niya ang kalahati ng araw nang maayos kasama ang klase niya. Kahit paano, nagawa pa rin niyang magturo nang propesyonal.Pero