Todos os capítulos de ร้อนรัก เพลย์บอยเถื่อน ( ตระกูลมัส 4 ) : Capítulo 41 - Capítulo 50

EP42.คำร้องขอ “ช่วยอยู่ให้ห่างจากลิษาเถอะนะคะ ลิษาไม่อยากเจ็บปวดเพราะคุณอีกแล้ว” คนตัวเล็กเอ่ยออกมาอย่างเจ็บปวด ได้ยินดังนั้น มาร์ตินก็เงียบลงไปหลายนาที เขาคิดทบทวนถึงความเลวที่ตัวเองเคยทำไว้กับเธอ ครั้งนี้มันคงแรงมากจริงๆ คงเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ร่างสูงค่อยๆคลายอ้อมกอดออกจากเอวบาง นั่นคงเป็นวิธีเดียวที่เขาจะสามารถทำให้เธอได้ในตอนนี้ ตามคำร้องขอของเธอ “ก็ได้ ฉันจะไม่โผล่หน้ามาให้เธอเห็นอีก ฉันขอโทษสำหรับทุกอย่างนะลิษา ฉันรักเธอมากจริงๆและฉันไม่ได้ตังใจจะทำให้ทุกอย่างพังแบบนี้เลย” ขืนเขาทนอยู่ให้ลิษาเห็นหน้าต่อไป มันก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น มีทางเดียวที่เขาทำได้ในตอนนี้คือปล่อยหญิงสาวไปก่อน เขาหวังว่าวันหนี่งลิษาจะยอมให้อภัยเขา เพราะเขาไม่อยากเสียเธอไปจริงๆ “……..” “วันนี้เธอพักไปก่อนนะ ไม่ต้องไปทำงาน” ร่างสูงเอ่ยบอกคนที่ยืนหันหลังให้ตัวเองด้วยแววตาเศร้าหมอง ก่อนที่เขาจะค่อยๆเดินออกไปจากห้องของเธอด้วยหัวใจที่ปวดหนึบไปทั้งดวง ลิษาทรุดตัวนั่งลงบนเตียงร้องไห้ออกมาเหมือนคนบ้า คนตัวเล็กเอาแต่คิดฟุ้งซ่าน ถึงเขาไม่บอกให้เธอพัก สภาพนี้ลิษาก็คงไปทำงานไม่ไหวแล้ว ที่ผ่านมาเธอยอ

EP44.เหตุการณ์ไม่คาดฝัน เช้าวันถัดมา….. มาร์ตินออกเดินทางไปกรุงเทพตั้งแต่เช้าตรู่ เขากำชับปกรณ์ให้ช่วยดูแลลิษาในระหว่างที่เขาไม่อยู่ที่นี่ให้ดี ชายหนุ่มตัดสินใจไม่เอาอะไรติดตัวไปเลย เพราะเขาตั้งใจว่า พอให้สัมภาษณ์เสร็จจะรีบเดินทางกลับมาที่เกาะทันที อีกด้าน “เดี๋ยววันนี้เลิกงาน ค่อยมาตรวจกัน กูจะเป็นคนไปซื้อที่ตรวจมาให้มึงเอง” ฝ้ายเอ่ยบอกลิษา ตอนนี้สีหน้าของสาวลูกครึ่งดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลย สมองเต็มไปด้วยคำถามมากมาย นับวันอาการของเธอยิ่งเหมือนคนท้องเข้าไปทุกที แต่ที่ผ่านมาเธอกินยาคุมมาโดยตลอด แล้วจะท้องได้ยังไง! “ขอบคุณมากนะมึง ถ้าไม่มีมึงกูคงแย่กว่านี้แน่ๆ” “ไม่เป็นไร ไปทำงานกันเถอะปะ จะสายแล้ว” “โอเค” @ห้องอาหารพนักงาน ลิษามาทำงานตามปกติ แม้จะรู้สึกเวียนๆหัวอยู่บ้าง แต่เธอก็ฝืนทนเอา โดยมีพีพีคอยดูอยู่ตลอด เพราะฝ้ายกำชับเขามาว่าอย่าปล่อยให้ลิษาคลาดสายตาเป็นอันขาด “ให้ฉันช่วยยกไหม” ร่างสูงเดินมาถามเมื่อเห็นว่าอีกคนกำลังจะยกจานอาหารมาเก็บ “ไม่เป็นไร มันไม่ได้หนัก” “พีพีมาช่วยพี่ยกน้ำมันมันสิ” “ครับ” ลิษามองตามพีพีไปด้วยรอยยิ้ม หมอนี่จะทำตัวเป็น

EP46.ไม่อาจหวนคืน “ก็คุณอยากไปสนใจนังนั่นก่อนทะ…แฮ่ก..ทำไม” ฟ้าใสเริ่มหน้าบิดเบี้ยว ลำคอถูกบีบจนหายใจไม่ออก “เธอนี่มัน!!!” พรึ่บ!! มาร์ตินตัดสินใจปล่อยคอของอีกคนออก เขาพยายามข่มจิตใจให้เย็นเข้าไว้ เพราะเขาจะไม่ยอมทำให้มือของตัวเองเปื้อนเลือดเพราะผู้หญิงประสาทคนนี้แน่นอน “แฮ่ก แฮ่ก” เมื่อถูกปล่อยให้เป็นอิสระ ฟ้าใสก็รีบสูดเอาลมหายใจเพื่อต่อชีวิต “ต่อจากนี้เธอไม่ใช่พนักงานของที่นี่อีกต่อไป!” น้ำเสียงเหี้ยมเอ่ยออกมาด้วยความเจ็บใจ “………ยะอย่านะคะคุณมาร์ติน อย่าไล่ฟ้าใสออกเลยนะคะ” เธอแกล้งคลานไปกอดขาเขาร้องขอด้วยความไม่จริงใจ ถึงปากจะร้องอ้อนวอน แต่ดวงตากลับแสยะยิ้มออกมาอย่างสะใจ ที่ได้เห็นอีกคนเจ็บปวด “เธอจะให้ฉันเก็บคนที่ทำร้ายคนที่ฉันรักเอาไว้งั้นเหรอ?” “ฟะฟ้าใสขอโทษ ฟ้าใสขอโทษนะคะคุณมาร์ติน” “ขอโทษงั้นเหรอ แล้วที่เธอแอบยิ้มเมื่อกี้คืออะไร” เขาเห็น เห็นทุกการเสเเสร้งของผู้หญิงคนนี้ “……” พรึ่บ! มาร์ตินนั่งลงก่อนจะใช้มือบีบคางผู้หญิงคนนั้นเอาไว้ “ฉันจะแจ้งตำรวจว่าเธอพยายามจะฆ่าเมียฉัน ฉันจะส่งหนังสือไปถึงมหาลัยที่เธอเรียนอยู่ เธอจะไม่มีวันได้ใบปริญญาจำ

EP48.ขอให้เธอโชคดี ตกดึก….. ลิษานอนมองคนตัวโตที่กำลังจัดแจงที่นอนให้ตัวเองเงียบๆ เธอคิดว่าหากเขานอนบนโซฟานั่นจริงๆคงไม่สบายกายเป็นอยากมาก เพราะโซฟามันเล็กจนขาของเขายาวเลยออกมา “จะนอนได้จริงๆเหรอคะ” มันอดไม่ได้ที่จะถามออกไปจริงๆ “อื้ม ก็พอนอนได้หรือว่าเธอจะใจดีให้ฉันขึ้นไปนอนกอด…..เป็นครั้งสุดท้าย” ประโยคสุดท้ายมาร์ตินพูดออกมาน้ำเสียงแผ่วเบา ทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้เขามักจะสะเทือนใจทุกครั้ง “ก็มาสิคะ อย่างน้อยๆนอนเบียดกันยังดีกว่านอนบนโซฟานั่น” ลิษาไม่ได้คิดอะไรอยู่แล้ว เธอเองก็ยังรักเขาอยู่ มันก็คงจะดีไม่น้อยหากได้มีโอกาสนอนกอดเขาเป็นคืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะไป….. “อะอืม ถ้าเธออนุญาต” มาร์ตินเดินมาขึ้นเตียงอย่างรวดเร็ว เนื่องจากตัวของเขาเองนั่นใหญ่กว่าเธอเยอะอยู่ การนอนบนเตียงเดียวกันจึงจำต้องเบียดกัน “ฉันกอดเธอได้ใช่ไหม” “ค่ะ” พรึ่บ! มือหนาคว้าร่างบางมากอดไว้ในอ้อมอกด้วยความคิดถึง เหมือนสิ่งที่เหนื่อยล้าทุกอย่างที่เขาพบเจอมาหลายวันนี้ มันมลายหายไปทันทีที่เขาดึงเธอเข้ามาไว้ในอ้อมกอด ความอบอุ่นที่ซึมซับเข้าไปในกายของทั้งสอง ส่งผลให้ความเงียบสงัดเข้ามาปก

EP50.แม่ออกโรง ตกค่ำ….. มาร์โคกดลิฟท์ขึ้นมายังห้องของน้องชาย ทันทีที่เปิดประตูเข้าไปด้านใน หมอหนุ่มกลับต้องชะงักเมื่อกลิ่นเหล้าคละคลุ้งลอยเข้ามาปะทะจมูกจนเขาต้องกลั้นหายใจ ภายในห้องของมาร์ตินมีเพียงแสงไฟสบัวๆเท่านั้น ตรงกลางห้องมีเงาตะคุ่มๆของมาร์ตินกำลังนั่งกระดกเหล้าอยู่อย่างเอาเป็นเอาตาย ปึก! เสียงสวิตช์ไฟถูกเปิดขึ้นโดยพี่ชาย มาร์ตินค่อยๆหันไปมองคนที่เข้ามาใหม่ด้วยแววตาปรือฉ่ำ เหตุผลที่เขาเลือกที่จะเมาแบบนี้เพราะไม่อยากมานั่งคิดถึงคนที่ทิ้งเขาไป “หึ~พี่มาร์ค” เจ้าของเกาะยิ้มหวานส่งกลับไปให้พี่ชายในสภาพเมามายอยู่ไม่น้อย “แกดื่มหนักแบบนี้ทุกวันเลยเหรอ” ร่างสูงใส่แว่นเอ่ยถามน้องชายขึ้นมาน้ำเสียงเรีบบนิ่ง อาการของมาร์ตินแย่กว่าที่เขาคิดเอาไว้มากจริงๆ “อืม ก็ไม่มีอะไรให้ทำนอกจากดื่ม” เขาว่าพลางเทเหล้าเพียวใส่แก้วไปด้วย “ดื่มหนักขนาดนี้ ถ้าเป็นฉันก็ไม่กลับมาหาคนขี้เมาแบบนายหรอกนะ” มาร์โคพูดเตือนสติ ดื่มหนักขนาดนี้เขาเดาว่าอาจไม่พ้นโรงบาลแน่ “ผมทำผิดมากขนาดนั้น เธอคงไม่กลับมาหาผมหรอก” อึก อึก นิ่งพูดถึงลิษาเขาก็ยิ่งปวดใจ ภาพความทรงจำของเธอลอยเด่นอยู่ที่นี่เ