เช้าวันรุ่งขึ้นอิทธิพัทธ์ก็ยังนอนนิ่งอยู่บนเตียงนอนของเธอ ส่วนลดาวัลย์อาบน้ำแต่งตัวเสร็จก็เดินออกมาจากห้องน้ำ เมื่อคืนเธอหลับสบายจนลืมตื่นไปทำกับข้าวช่วยน้อย พอเดินเข้ามาก็เห็นเขานั่งมองเธอทำตาปริบ ๆ “ทำไมไม่ปลุกอา” “คนแก่ขี้เซา ไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วยังอยากจะมานอนด้วย” บ่นเสียงพึมพำในลำคอแล้วก็เดินเลยไปยังโต๊ะเครื่องแป้ง ถึงจะรู้อยู่เต็มอกว่าเขาไม่ได้คิดอะไรแต่ก็รู้สึกอบอุ่นดีที่มีเขานอนอยู่ข้าง ๆ “อ้อพูดว่าอะไรนะ” เขารีบลุกขึ้นแล้วสาวเท้าเข้าไปยืนอยู่ด้านหลังเก้าอี้ที่เธอนั่ง “อ้อบอกว่าอ้อปลุกอาอิทแล้ว แต่อาอิทไม่ยอมตื่นค่ะ” แถไปแบบน้ำขุ่น ๆ เพราะรู้อยู่แก่ใจ่วาเขาไม่ชอบให้พูดคำว่าแก่ อิทธิพัทธ์ได้แต่อมยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่คนเดียว พอใจที่เมื่อคืนได้นอนกับคนตัวเล็ก “มา เดี๋ยวอาแปรงผมให้” “ไม่เอาค่ะ อาอิทรีบไปอาบน้ำก่อนเลยเดี๋ยวไปทำงานสาย” ถึงลดาวัลย์จะรู้ว่าเขาเข้าไปทำงานตอนไหนก็ได้แต่ก็ไม่อยากให้เขาไปทำงานช้าอยู่ดี “ไม่ จะหวีผมให้ก่อนงานไม่ได้รีบอะไรขนาดนั้น ไปสายหน่อยก็ไม่เป็นไร” เขาก็ยังดื้อที่จะทำให้เ
Baca selengkapnya
Masuk
