Semua Bab เด็กเลี้ยงของนายหัว: Bab 181 - Bab 190

“แล้วทำไมดื่มให้ตัวเองเมาหนักขนาดนั้น ถ้าเมื่อคืนไอ้หื่นสองคนนั้นหิ้วไปจะทำยังไง” ยิ่งคิดอิทธิพัทธ์ก็ยิ่งรู้สึกหวง แค่มีคนมาใกล้ชิดเธอเขาก็แทบจะเป็นบ้า“ก็มันติดลมอะ อาอิทก็ไปช่วยไว้ทันแล้วไงคะ แล้วจะมาว่าอ้อทำไมเนี่ย” ลดาวัลย์ทำจมูกย่นใส่เขา“ก็อาเป็น...”ก๊อก ก๊อกทั้งสองได้ยินเสียงเคาะประตูจึงหันมองหน้ากันทำตาโตแล้วอุทานขึ้นพร้อมกัน“ป้าน้อย!” อิทธิพัทธ์หยิบนาฬิกาข้อมือที่หัวเตียงมาดูจึงรู้ว่าตอนนี้สิบโมงแล้ว แต่ดีที่เป็นวันหยุดพอนึกขึ้นได้เขาจึงพ่นลมหายใจออกมาอิทธิพัทธ์หยิบผ้าขนหนูขึ้นมาพันกายท่อนล่างไว้แล้วเดินไปเปิดประตู“อาอิทคะอย่า...” จังหวะที่ลดาวัลย์เรียกอิทธิพัทธ์น้อยก็โผล่หน้าเข้ามาพอดี“คุณอิทคะคุณอ้อเป็นยังไงบ้างคะ เห็นเมื่อคืนเมาหนักเลยค่ะ ป้ากลัวว่าจะไม่…” พูดยังไม่ทันจบสายตามองเจ้านายหนุ่มที่นุ่งแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวแล้วกวาดสายตาไปเจอกับคนตัวเล็กที่โผล่แค่คอออกมาจากผ้าห่มบนเตียงกว้างของเขา“แฮ่ แฮ่” ลดาวัลย์ขำออกมาแห้ง ๆ เพราะอายน้อยจนอยากจะแทรกแผ่นดินหนี น้อยเห็นแบบนั้นก็มองหน้าอิทธิพัทธ์เขาจึงพยักเพยิดหน้าให้น้อยออกไป“งั้นป้าไม่รบกวนแล้วนะคะ เอ่อ…คุณอิทจะให้ป้ายกกั

พออิทธิพัทธ์มีอะไรกับเธอเมื่อคืนนี้เขาก็รู้แล้วว่าถ้าให้หักห้ามใจไม่ต้องมีอะไรกับเธออีกเขาคงต้องคลั่งตายแน่ ๆ หรืออาจจะลงแดงลงไปนอนชักดิ้นชักงออยู่ต่อหน้าเธอก็เป็นได้ เขาเพิ่งรู้ตัวว่าเขามีความต้องการสูงมากก็ต่อเมื่อได้มีอะไรกับเธอ มันช่างแตกต่างจากตอนที่อยู่กับคนเก่าอย่างสิ้นเชิง แต่ถ้าในตอนนั้นเขาเป็นแบบนี้อิทธิพัทธ์ก็ไม่มั่นใจว่าขวัญตาจะรับในความเป็นเขาได้หรือเปล่าอีกนั่นแหละ เพราะในชีวิตเธอเขาไม่เคยทำอะไรได้ถูกใจเธอสักอย่าง ชอบบ่นทุกเรื่องที่เป็นตัวเขาแม้จะเอาใจเธอสารพัดก็ยังไม่ถูกใจ ส่วนลดาวัลย์ซึ่งตอนนี้เธอกล้ายอมรับแล้วว่าเธอมอบให้เขาไปหมดทั้งตัวทั้งหัวใจถึงวันหนึ่งที่ต้องจากเขาไปเธอก็จะยอมจากไปโดยดี ขอแค่วันนี้เธอมีเขาอยู่ข้างกายก็เพียงพอแล้วแม้ในวันข้างหน้าเธอจะรู้ตัวเองว่ายิ่งนานไปความรักที่มีต่อเขามันยิ่งนับวันจะมากขึ้น ออกจากร้านขายยาอิทธิพัทธ์ก็จะพาเธอไปที่โรงพยาบาลต่อเพื่อปรึกษาเรื่องคุมกำเนิด “อาอิทจะไปไหนอะ ไม่กลับบ้านเหรอคะ” “ไปโรงพยาบาลปรึกษาหมอเรื่องคุมกำเนิดไง” “อาอิทไม่เห็นต้องรีบขนาดนี้ก็ได้นี่คะ”

“อาอิทจะทำอะไรคะ” ลดาวัลย์เงยหน้ามองคนตัวสูงตรงหน้า “อยากกินคนอะ ทำไงดี” เสียงนั้นแหบเครือแววตาที่ดูเกรี้ยวกราดเมื่อสักครู่เปลี่ยนเป็นฉ่ำวาวด้วยแรงปรารถนาขึ้นมาทันควัน “ไม่นะคะอาอิท นี่มันที่ทำงานจะมาทำบัดสีบัดเถลิงในนี้ไม่ได้นะคะ” ลดาวัลย์พูดเสียงเบาพยายามเบนใบหน้าออกจากตัวเขาเพราะกลัวเขาจะทำอย่างที่เขาพูด ผู้ชายคนนี้ยิ่งเป็นคนที่นึกอยากจะทำก็ทำ ห้ามไม่ได้ด้วยสิ และได้กลิ่นหอมที่คุ้นเคยจากตัวเขาทีไรมันทำให้ใจเธอสั่นทุกครั้งไป “ที่ทำงานแล้วยังไง อาไม่ได้เขียนกฎห้ามไว้สักหน่อย” ยังจะมาใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้าของบริษัทอีก อิทธิเชยคางเธอขึ้นมือสองข้างประคองใบหน้าเธอไว้ ลดาวัลย์กำลังจะอ้าปากประท้วงเขาก็ฉวยโอกาสก้มลงมาจูบเธออย่างหิวโหย เรียวลิ้นซุกซนเข้าไปควานหาความหวานในโพรงปากนุ่มจนพอใจ “อาอิทอย่า” ลดาวัลย์พยายามเบนหน้าหนีประท้วงเสียงกระเส่ามันยิ่งทำให้เลือดในกายของเขามันสูบฉีดมากขึ้นกว่าเดิม เขาประกบปากลงบนกลีบปากของเธออีกครั้ง จนลดาวัลย์เคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบของเขาอีกมือเล็กทั้งสองลูบไล้ไปตามลำคอแล้วเลื่อนไล้ไปยังกลุ่มผมของเขา ก๊อ

หนึ่งเดือนต่อมาขวัญตาก็ไปจัดการเรื่องหย่ากับสามีของเธอจนเรียบร้อย หลังจากหย่ากับไววิทย์ขวัญตาก็หางานทำตามบริษัทต่าง ๆ ซึ่งในวัยเกือบสี่สิบแบบนี้ก็ค่อนข้างหางานยากและเธอเองก็ห่างหายจากการทำงานประจำมาหลายปี ความจริงเธอก็พอมีสมบัติอยู่บ้างแต่ถ้าไม่หาเพิ่มปีเดียวก็น่าจะใช้หมด และของแบรนด์เนมที่เธอสะสมไว้ตอนที่อยู่กับสามีเก่าก็มีค่อนข้างมาก ถ้านำออกมาขายก็น่าจะได้หลายบาทอยู่เหมือนกัน “พี่ต้องเอาอิทกลับมาเป็นของพี่ให้ได้” ตอนนี้ขวัญตารู้แล้วว่าไม่มีใครดีเท่าอิทธิพัทธ์อีกแล้ว ไววิทย์รวยมากก็จริง แต่ขี้หึงขี้หวงพักหลังมานี้เรื่องบนเตียงของเขาเริ่มซาดิสม์และตบตีเธอตลอด ห้ามเธอไม่ให้ออกไปไหนมาไหน เดือนหนึ่งได้เจอหน้าเขาไม่ถึงห้าวัน เพราะเขามีบ้านเล็กบ้านน้อยไว้เกือบทุกที่ที่เขาไปทำงานเธออดทนอยู่กับเขามาหลายปีจนในที่สุดก็ตัดสินใจเดินออกมาได้เสียที เพราะเธอขู่ว่าจะเอาหลักฐานการทำร้ายร่างกายเพื่อฟ้องหย่า ไววิทย์ผู้ที่ไม่อยากเสียเวลากับเรื่องที่เขาคิดว่ามันหยุมหยิมจึงยอมหย่าแต่โดยดีเพราะยังไงเขาก็มีผู้หญิงอยู่ข้างกายอีกหลายคนซึ่งส่วนมากผู้หญิงพวกนั้นก็เด็กกว่าเขาและก็สวยกว่าขวัญตาหลายเ

ลดาวัลย์ไม่ฟังคำพูดของเขาพยายามจะหยัดกายลุกขึ้นแต่ถูกร่างใหญ่นอนคร่อมไว้ “ปล่อยอ้อค่ะ อ้อจะไปอาบน้ำ อ้อไม่อยากคุยกับคนไม่มีเหตุผล” น้ำเสียงนั้นดูจริงจังจนน่ากลัว ลดาวัลย์ไม่ชอบที่เขาชอบใส่อารมณ์กับเธอแบบนี้โดยที่เขาไม่ถามที่มาที่ไปก่อนตัดสิน “ไม่ อาไม่ให้ไป” พอเขาพูดแบบนั้นลดาวัลย์จึงได้แต่นอนนิ่งไม่พูดไม่จากับเขา จนเขาเริ่มหงุดหงิดเอง ลดาวัลย์เหนื่อยใจกับการกระทำของเขา ทำเหมือนหวงเหมือนรักแต่ไม่เคยรัก “ก็อาไม่ชอบให้อ้อไปกับใคร ไม่ชอบให้อ้ออยู่ใกล้ใครโดยเฉพาะผู้ชาย ทำไมอ้อต้องแอบทำลับหลังอาด้วย” น้ำเสียงที่เอ่ยออกมาสื่อว่าเขาเจ็บมากที่เห็นเธอไปกับคนอื่น “ก็อ้อบอกแล้วว่ามันไม่ใช่อย่างที่อาอิทคิดไงคะ” “ถ้าไม่ใช่แล้วมันยังไงอ้อ” “ก็….” ลดาวัลย์กำลังอ้าปากจะพูดแต่เขากลับประกบปากลงทาบทับริมฝีปากเธออย่างเร่าร้อนจนเธอคล้อยตามไปกับเขา มือแกร่งที่ตรึงร่างเธอไว้ปลดปล่อยให้เธอเป็นอิสระ และทำตามเสียงหัวใจของเธอมือเล็กเย็นสอดเข้าชายเสื้อเชิ้ตของเขาแล้วลูบไล้ไปตามร่างอุ่นของเขาจนขนลุกซู่ไปทั่วร่าง แค่เพียงได้สัมผัสเ