Semua Bab เด็กเลี้ยงของนายหัว: Bab 161 - Bab 170

ทั้งสองนั่งอยู่ในรถเป็นเวลานานฝนก็ไม่มีทีท่าว่าจะหยุด อิทธิพัทธ์จึงตัดสินใจที่จะหาที่พักแถวนี้ “อ้อเสิร์ชหาที่พักแถวนี้หน่อยสิ ตกหนักขนาดนี้อาขับรถกลับไม่ไหวแน่ ตอนนี้เราก็เปียกมากด้วย หนาวก็หนาว” อิทธิพัทธ์บอกกับลดาวัลย์เพราะเขารู้ว่าแถวนี้มีรีสอร์ตอยู่เยอะ ลดาวัลย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาหาสัญญาณก็ไม่ค่อยมี แต่ยังดีที่เธอยังพอรู้จักรีสอร์ตแถวนี้อยู่บ้าง เพราะเคยมาเที่ยวกับเพื่อนในคณะตอนที่เธอเรียนอยู่ แต่ที่พักแถวนี้มีให้เลือกมากมายเพียงแต่ตอนนี้ฝนตกหนักแค่นั้นเอง “อ้อรู้จักที่นึงค่ะ อยู่ห่างจากตรงนี้ประมาณสิบนาที อาอิทขับช้าหน่อยก็ได้ค่ะ” อิทธิพัทธ์จึงมุ่งหน้าไปตามทางที่ลดาวัลย์บอกทันที …………………………… “จองกี่ห้องดีคะ” พนักงานเอ่ยถามทั้งคู่เมื่อเข้าไปถึง “ส...” “ห้องเดียวครับ” ลดาวัลย์กำลังจะเอ่ยปากแต่อิทธิพัทธ์พูดแทรกขึ้นมาก่อน ลดาวัลย์หันขวับมามองหน้าอิทธิพัทธ์ พอมาถึงห้องพักซึ่งมีลักษณะเป็นบ้านพักหลังเดี่ยวที่มีความเป็นส่วนตัวค่อนข้างสูงถ้ามองเห็นบรรยากาศรอบนอกก็คงจะดี เพราะตอนนี้วิวสวย ๆ ถูกปก

ตั้งแต่เขาได้จูบกับเธอครั้งแรกเขาก็โหยหามันมาตลอด เขาอยากหาเรื่องจูบกับเธอทุกวัน แต่มันก็ไม่มีเหตุผลมากพอที่จะมาขอเธอจูบแบบหน้าด้าน ๆ แทบทุกวันมือเล็กเลื่อนไล้มายังอกกว้างลูบคลำแผ่นอกกว้างและใช้นิ้วหัวแม่มือคลึงยอดอกของเขาที่มีเพียงเสื้อยืดตัวบางปิดไว้ อิทธิพัทธ์เลื่อนมือข้างหนึ่งมาจับมือเธอให้สอดเข้าใต้เสื้อยืดของเขาปากก็ทำหน้าที่ตักตวงความหวานจากโพรงปากนุ่มไม่หยุด ร่างเล็กครางอู้อี้อยู่ในลำคอแผ่วเบา มือนุ่มลูบไล้เบา ๆ ไปตามอกแน่นเหมือนอยากสำรวจมัดกล้ามอันแน่นหนั่นของเขาอย่างเต็มมือร่างแกร่งถึงกับสะดุ้งเหมือนกำลังถูกกระแสไฟฟ้าช็อตไปตามเรือนร่าง เขาห่างหายจากการสัมผัสแบบนี้มานานมากครั้งนี้เขาเริ่มมั่นใจว่าเขาไม่ได้ตายด้านและไม่ได้กำลังเข้าสู่วัยทอง ทุกสัดส่วนในร่างกายของเขามันกำลังตื่นตัวไปหมดรวมถึงเจ้าน้องชายสุดที่รักของเขาที่มันนอนนิ่งมานานหลายปี“อื้อ อาอิทอ้อจะขาดใจ” เสียงครางเล็กหวานหอบหายใจถี่ ชวนให้เขาหลงใหล อิทธิพัทธ์มองคนในอ้อมกอดด้วยดวงตาฉ่ำปรือ ใจเขาสั่งให้เขาหยุดแต่ปากกลับทาบทับลงมาจูบปากเธออย่างดูดดื่มอีกครั้ง ยิ่งบดขยี้หนักเท่าไร ร่างเล็กก็ยิ่งบดเบียดเข้าหาร่างใหญ่ครั้

“อื้อ อ้อจ๋า มันรัดอาแน่นมากอาทรมาน ซี้ด” อิทธิพัทธ์ครางออกมาเสียงแหบพร่าเขาต้องทนกับความต้องการที่มันสะสมมานานนี้มากแค่ไหน ถ้าไม่ได้เบียร์ช่วยไว้ ป่านนี้เขื่อนก็คงแตกไปแล้วมือข้างหนึ่งบีบเคล้นเต้างามอย่างทะนุถนอม ปากก็ขบดูดอย่างโหยหาเพื่อปลดปล่อยความกระสันบางครั้งก็เผลอขบแรงเพราะความกำหนัดที่มันอัดอั้นอยู่ภายในจนหน้าอกขึ้นเป็นรอยจ้ำแดงไปหมด ตอนนี้ร่างใหญ่สั่นเทิ้มไปหมดเหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นมาจนชุ่มร่าง เขาเริ่มขยับบั้นท้ายเนิบนาบอีกครั้ง จนร่องคับแคบเริ่มยอมรับแก่นกายของเขา เธอเริ่มครางออกมาเสียงเบาและกัดริมฝีปากตัวเองแน่น“อือ แน่นดีจัง อ้อจ๋าลืมตามองอาแล้วครางเสียงดัง ๆ นะอาชอบ” อิทธิพัทธ์ละปากจากอกอิ่มแล้วกระซิบอยู่ข้างหูเธอเหมือนกับออกคำสั่งก่อนจะลุกนั่งคุกเข่ามองใบหน้าหวานที่กำลังบิดเหยเก สาวน้อยค่อย ๆปรือตามมองร่างแน่นเครียดตรงหน้าวันนี้เธอมองเห็นเขาชัดทุกสัดส่วนคนร่างใหญ่กำลังกระแทกแท่งเอ็นร้อนเร็วขึ้น ลาวัลย์เลื่อนมือมาจับแขนแข็งแกร่งของเขาไว้ ความรู้สึกทั้งเสียวทั้งจุกมันทรมานจนอยากจะไปถึงฝั่งฝันให้เร็วขึ้น ความต้องการของเขาที่อัดแน่นอยู่ภายในตอนนี้มันอดทนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว ส

ในเมื่อภรรยากำลังนั่งคุยกับชายอื่นอยู่ จะออกไปนั่งด้วยก็กลัวเธอโกรธว่าไม่ให้ความเป็นส่วนตัวกับเธอ อีกอย่างผู้ชายคนนั้นก็เป็นน้องชายตัวเองจะห้ามไม่ให้คุยกันมันก็ไม่ใช่เรื่อง “ทำไมมาเย็นขนาดนี้ล่ะ” ลดาวัลย์ถาม “เพิ่งเลิกงาน เห็นคุณกรบอกว่าเมื่อวานอ้อกับพี่อิทไปเยี่ยมพนักงานที่ราชบุรีแล้ววันนี้ไม่ได้เข้าออฟฟิศก็เลยแวะมาหา” “อ๋อ เมื่อคืนเรานอนบ้านที่ราชบุรีน่ะ พอดีฝนตกหนักก็เลยกลับมาไม่ได้” “แล้วนี่พี่อิทอยู่ไหนอะ ไม่เห็นออกมาด้วยเลย” “ช่างเขาเถอะ นั่งทำงานอยู่บนห้องมั้ง เห็นทำท่าทางเหมือนหงุดหงิดกับงานอยู่ด้วย” “พี่อิทก็เป็นแบบนี้แหละ เขาเป็นคนจริงจังกับงาน ตอนอยู่กับเมียเก่าได้ยินข่าวว่าทำงานจนเมียทิ้ง” ปารเมศพูดออกไปในฐานะเพื่อนบอกเพื่อนไม่ได้มีความประสงค์ร้ายใด ๆ ทั้งสิ้นลดาวลัย์ได้ยินดังนั้นแววตาก็สลดวูบลงว่าเหตุผลที่เขายังไม่ยอมจริงจังกับใครอาจจะเป็นเพราะว่าเขายังลืมคนเก่าไม่ได้ “ทำไมเหรอ อาอิททำงานหนักแล้วมันไม่ดีจนทำให้เมียเก่าทิ้งเลยเหรอ” ลดาวัลย์ถามด้วยความสนใจ เพราะเธอเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าเห

“ปล่อยก็ได้” อิทธิพัทธ์ยอมปล่อยเธอแต่โดยดีเพราะกลัวว่าตัวเองจะควบคุมความต้องการในกายต่อไปไม่ไหว จากคนที่น้องชายหลับใหลไปเมื่อหลายปีทำอย่างไรมันก็ไม่ยอมตื่น แต่ตอนนี้แค่มองหน้าเธอมันก็แทบอยากจะพุ่งเข้าใส่เธอโดยไม่เลือกเวล่ำเวลาและไม่เกรงใจพี่ชายเลยสักนิด “อ้อไปทำงานก่อนนะคะ อย่าลืมดื่มกาแฟล่ะ เดี๋ยวจะเย็นชืดซะก่อน”ทุกวันนี้เขารู้สึกว่าตัวเองเป็นเอามาก แต่ละวันทำงานแทบจะไม่รู้เรื่องใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว คิดถึงแต่เรื่องอย่างว่าที่เคยทำกับลดาวัลย์ตลอด จากคนที่ไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยแต่กลับต้องมาคิดฟุ้งซ่านเพราะเรื่องแบบนี้ ‘นี่กูหมกมุ่นเกินไปรึเปล่าวะ’ ช่วงบ่ายฝ่ายบุคคลมาขอเข้าพบอิทธิพัทธ์เพราะมีพนักงานมาสมัครงานใหม่ ก๊อก ก๊อก “เข้ามา” “คุณอิทคะ นี่แฟ้มประวัติของคนที่จะมาสมัครงานในตำแหน่งผู้ช่วยคุณเมศค่ะ” พิมพ์ผกาหัวหน้าแผนกบุคคลบอกเจ้านายเสร็จก็วางแฟ้มประวัตินั้นลงที่โต๊ะของเขา “เดี๋ยวผมขอดูก่อนนะครับ ถ้าผมได้คนที่ถูกใจแล้วผมจะแจ้งคุณพิมพ์อีกที” “ได้ค่ะคุณอิท” ได้ยินเจ้านายบอกดังนั้นพิมพ์ผ