《เด็กเลี้ยงของนายหัว》全部章節：第 151 章 - 第 160 章

“อือ ไปเถอะปล่อยไอ้อิทมันไว้นี่แหละ มันไม่มีปัญหาหรอก มีเมียก็เหมือนไม่มีอ้อไม่ต้องทำมาเป็นขออนุญาตมันหรอก” คนตอบไม่ใช่คนที่โดนถามอิทธิพัทธ์ได้แต่นั่งนิ่ง ยกแก้วน้ำกระดกเข้าปากไปพลาง ๆ ไม่มีข้อโต้แย้งใด ๆ ถึงใจจะรู้สึกวูบโหวงเล็กน้อยก็ปล่อยมันไป อย่าให้ใครรู้เด็ดขาดว่าตอนนี้เขารู้สึกไม่พอใจแค่ไหน หลังจากลดาวัลย์กับธันยารัตน์กลับไปแล้ว วันนี้ก็เหมือนเดิมทั้งสองดื่มด้วยกันจนรู้สึกว่าเริ่มเมาจึงหยุดแล้วขึ้นบ้านนอนห้องใครห้องมันเพราะบ้านหลังนี้ก็เหมือนบ้านของเขาอีกหลัง แต่ก่อนมานอนบ่อยจนมีห้องเป็นของตัวเอง ขนาดดื่มเหล้าจนมึนหัวไปหมดแต่ก็ยังนอนไม่หลับ ร่างใหญ่นอนกระสับกระส่ายไปมา เขาจึงตัดสินใจโทร. หาคนต้นเหตุ “ค่ะอาอิท” ลดาวัลย์ที่เพิ่งเคลิ้มหลับไปไม่นานตื่นมารับโทรศัพท์ด้วยเสียงงัวเงีย “อ้อ อานอนไม่หลับ ให้อาไปนอนด้วยได้มั้ย” ลดาวัลย์ยังไม่ทันให้คำตอบแต่ตัวเขาเข้าไปนั่งอยู่ในรถยนต์สตาร์ทเครื่องพร้อมแล้วขับออกตัวไปทันที ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเพื่อนอีกคนก็นอนอยู่คนเดียวเหมือนกันคนมันเคยชินที่มีเธอนอนอยู่ห้องข้าง ๆ ถึงไม่ได้นอนด้วยกันก็ตามเถอะ จ

ยิ่งเขาทำกับเธอแบบนี้มันก็ยิ่งทำให้ใจเธอสับสน แต่ก็ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง เพราะตอนที่เธอยังเป็นเด็กนพรุจก็เคยกอดและหอมแก้มเธอ แต่ตอนเธอโตมาเขาก็ไม่ได้ทำแบบนั้นอีกแล้วและอาของเขาก็ไม่เคยจูบเธอด้วย ลดาวัลย์จึงไม่เข้าใจว่าที่เขาทำมันหมายความว่าอะไร ก่อนถึงบ้านอิทธิพัทธ์แวะเข้าตรวจสาขาที่เป็นทางผ่านประมาณยี่สิบนาทีเพราะวันนี้เขากะว่าจะไม่เข้าออฟฟิศและสาขาไหนอีกเพราะงานทุกอย่างเขาสั่งให้ทินกรจัดการไว้หมดแล้ว เขาอยากกลับไปพักผ่อนที่บ้านเพราะคนข้าง ๆ เหมือนยังไม่อยากจะตื่น เขาไม่อยากให้เธอไปนอนในสาขาและช่วงเย็นจะได้แวะเอาฝรั่งไปฝากคุณย่าของเขาด้วย “อ้อ ถึงบ้านแล้ว” อิทธิพัทธ์จับแขนเรียวเบาๆ เมื่อคืนก็เห็นนอนหลับดีแต่หันหลังให้เขาทั้งคืน แล้วยังจะมาง่วงอีก ลดาวัลย์ค่อย ๆ กะพริบตาขึ้น “ถึงแล้วเหรอคะ” เมื่อคืนเธอนอนไม่หลับทั้งคืน แถมตื่นแต่เช้ามาช่วยอาผู้หญิงกับย่าชมทำอาหารอีกอาการก็เลยเป็นเช่นนี้ “คุณอ้อกลับมาแล้ว ป้าคิดถึงจังเลยค่ะ ไม่มีเพื่อนคุยเลยเหงาปากจะแย่” ป้าน้อยเดินมาช่วยถือของด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้ม ลดาวัลย์ยิ้มให้อย่างละมุน คนร่างใหญ

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จลดาวัลย์เตรียมตัวจะเข้านอนกำลังล้มศีรษะลงเกือบจะถึงหมอน ก๊อก ก๊อก “อ้อ” “คะ” ลดาวัลย์ลุกขึ้นเดินมาเปิดประตูให้เขา “วันนี้ไม่นวดให้อาเหรอ อาเมื่อยไปหมดแล้วเนี่ย” ปากก็บ่นไป ทำท่าทางจับบ่าจับไหล่บิดเอวตัวเองสารพัด ลดาวัลย์ยืนชั่งใจอยู่สักพักก่อนจะตัดสินใจ “ก็ได้ค่ะ” ที่จริงอิทธิพัทธ์ก็รู้สึกสงสารลดาวัลย์อยู่หรอกนะ แต่ถ้าวันนี้เธอไม่มานวดให้เขา อิทธิพัทธ์นอนไม่หลับแน่ เพราะตั้งแต่กลับมาจากบ้านสวนวันนั้นลดาวัลย์ก็บ่ายเบี่ยงไม่ยอมมานวดให้เขาอีกเลย จนเขาต้องมาตามเธอเองถึงห้อง อิทธิพัทธ์เพิ่มอุณหภูมิเครื่องปรับอากาศขึ้นอีกเป็น 25 องศาเพราะรู้ว่าลดาวัลย์เป็นคนขี้หนาวก่อนจะเอาผ้าเช็ดตัวสีเข้มมาปูทับที่นอนแล้วร่างยักษ์ก็นอนลงไปบนผ้าขนหนู ตอนนี้ลดาวัลย์ไม่ปิดตาแล้วแต่ก็ไม่ยอมมองเขาตรง ๆ “นอนคว่ำหน้ายังคะ” “แป๊บนึง กำลังจะเสร็จละ” ลดาวัลย์เริ่มนวดคอบ่าไหล่และศีรษะให้เขา ลงมาตรงสันหลังและบั้นเอว นวดไปประมาณสามสิบนาทีลดาวัลย์ได้ยินเสียงลมหายใจดังมาสม่ำเสมอเธอจึงก้มหน้า

“แล้วนังอ้อนั่นมันเป็นใครคะ พี่อิทถึงได้ดูสนิทกับมันนักแถมให้งานมันแค่นิดเดียวอีกต่างหาก” ข้ามดาวขึ้นเสียงกับอิทธิพัทธ์ เมื่อได้ยินคำว่านังต่อมความโกรธของอิทธิพัทธ์ก็พุ่งขึ้นสูงปรี๊ด “เธอเป็นหลานเพื่อนรักของผม ดาวมีอะไรมั้ย และงานอ้อก็ไม่ใช่น้อย ๆ อย่างที่ดาวคิดด้วย” “ว่าแล้วเชียวว่าต้องไม่ได้เข้ามาเพราะความสามารถ” ข้ามดาวทำท่าทางเย้ยหยัน “แล้วดาวล่ะ เข้ามาแบบไหน” ได้ยินคำนี้ข้ามดาวจึงหยุดชะงักมองหน้าอิทธิพัทธ์อย่างไม่สบอารมณ์แล้วเดินกระแทกส้นเท้าออกไป อิทธิพัทธ์ได้แต่ส่ายหน้ากับการกระทำของข้ามดาวนี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่เขาไม่อยากเอาคนสนิทหรือคนรู้จักเข้ามาร่วมงานด้วย เมื่อครู่เขาก็โมโหจนเผลอพูดออกไปว่าลดาวัลย์เป็นหลานของเพื่อนรัก อุตส่าห์ไม่ให้รู้ว่าเป็นภรรยาก็ยังพลาดตรงนี้จนได้ อิทธิพัทธ์รู้ดีว่าข้ามดาวแอบมีใจให้เขาพอมีผู้หญิงคนไหนเข้ามาใกล้ชิดกับเขาหน่อยก็จะเกิดอาการอิจฉา วันหยุดสัปดาห์นี้อิทธิพัทธ์ตื่นมาเข้าฟิตเนสแต่เช้าตามปกติ หลังจากรับประทานอาหารเช้าเสร็จเขาก็ปลีกตัวไปทำงานของเขาอย่างเช่นทุกครั้ง บางเวลาเขาแอบส่องผ่านหน้

เสียงโทรศัพท์ของอิทธิพัทธ์ดังขึ้นขณะที่อิทธิพัทธ์กำลังขับรถออกจากร้านอาหารหลังจากทานข้าวเสร็จ ลดาวัลย์จึงหยิบโทรศัพท์เขาที่วางอยู่ขึ้นมาดู “คุณย่าโทรมาค่ะอาอิท” “รับให้อาหน่อย” ลดาวัลย์จึงกดรับสายตามที่เขาบอก “ค่ะคุณย่า” “อิทตอนนี้อยู่ไหนลูก” “ครับคุณย่าตอนนี้ผมอยู่ราชบุรีครับ” “อย่างนั้นพอดีเลย อิทไปดูสวนปาล์มให้ย่าหน่อยสิ คนงานโทร. มาบอกว่าไฟไหม้สวนปาล์มเราน่ะ” น้ำเสียงมีความร้อนใจอยู่ในนั้น เธอลงทุนปลูกสวนปาล์มไว้ที่สวนผึ้งประมาณสามสิบกว่าไร่ ปีนี้ก็แปดปีเข้าไปแล้วที่เก็บเกี่ยวผลผลิตมา ถ้าไม่มีปัญหาอะไรบงกชก็จะจ้างคนงานที่สวนผึ้งดูแลรักษาแทน เก็บเกี่ยวผลผลิตแต่ละครั้งเธอถึงจะให้อิทธิพัทธ์หรืออรรถเข้าไปควบคุมหน้างานให้บ้าง “จริงเหรอครับคุณย่า” อิทธิพัทธ์ออกด้วยความตกใจ เขาเหลือบมองดูเวลาที่ข้อมือตอนนี้ก็เกือบบ่ายสองคิดว่าน่าจะทันจึงตอบบงกชไป “โอเคครับเดี๋ยวผมไปดูให้ตอนนี้เลยครับคุณย่า” พูดจบอิทธิพัทธ์ก็เปลี่ยนเส้นทางขับออกเส้นเลี่ยงเมืองทันที “คุณย่ามีสวนปาล์มอยู่ที่นี่หรือคะ”