Semua Bab เด็กเลี้ยงของนายหัว: Bab 201 - Bab 210

อิทธิพัทธ์อดนอนมาหลายคืนจนขอบตาดำเป็นหมีแพนด้า มาทำงานด้วยใบหน้าที่หมองหม่น “พี่อิทอย่าหักโหมมากนะครับ พักผ่อนบ้างก็ดี แล้วนี่อ้อไปไหนผมไม่เจอหลายวันละ” “กลับบ้าน” “อ้าว ทำไมไม่รอพี่อิทล่ะ” อิทธิพัทธ์ได้แต่คิ้วขมวดแล้วส่ายหน้าให้น้องชาย วันนี้ปรางทิพย์มาหาทินกรเธอจึงแวะมาก่อกวนพี่ชายทั้งสอง “พี่กรคะ พี่อิทอยู่มั้ยคะ” ปรางทิพย์ถามแฟนหนุ่มแล้วทำเสียงกระซิบกระซาบ ทินกรจึงทำมือให้เธอรู้ว่าพี่ชายอยู่ในนี้ทั้งสองคน “สวัสดีค่าพี่อิทพี่เมศ” ปรางทิพย์เปิดประตูเข้ามาแล้วส่งเสียงเจื้อยแจ้ว “แหม มาหาผู้ชายแล้วทำหน้าระรื่นมาเชียวน้า” ปารเมศเอ่ยแซวน้องสาวพอทุกคนรู้ว่าปรางทิพย์คบกับทินกรก็ไม่มีใครคัดค้านอะไร “แน่นอนสิคะ ใครจะไปทำหน้าดำหน้าแดงเหมือนพี่อิทล่ะ” น้องสาวเอ่ยแซวแต่พี่ชายเครียดจริง “พี่อิทเป็นไรอะ ไมหน้าบึ้งจัง วันนี้ขอยืมตัวพี่อ้อไปทานข้าวด้วยกันสักวันจะได้ปะ นะ นะ พี่อิทน้า” “ไปรับเองสิอยู่ราชบุรีนู่น” อิทธิพัทธ์พูดออกมาเสียงเข้ม พอภรรยาไม่อยู่ด้วยไม่ใช่แค่อารมณ์ขุ่นมัว

วันต่อมาลดาวัลย์ตื่นมาตอนเช้าเพื่อมาทำกับข้าวช่วยธันยารัตน์แต่พอได้กลิ่นอาหารก็รู้สึกคลื่นไส้ “อ้วก อ้วก” ลดาวัลย์รีบวิ่งไปห้องน้ำทันที ธันยารัตน์จึงเดินตามไปลูบหลังให้หลานสาว “อ้อไม่สบายเหรอ” เธอล้างปากให้เรียบร้อยก่อนจะตอบ “อ้อ รู้สึกมึนหัวและเพลียมาหลายวันแล้วค่ะ คงเป็นเพราะอ้อเครียดมากเกินไป” ทีแรกกินยาแล้วนอนพักผ่อนก็คิดว่าจะหายแต่มาวันนี้กลับคลื่นไส้หนักกว่าเดิม “มีเรื่องให้เครียดเหรอ แล้วทำไมพี่อิทไม่มาด้วย” ธันยารัตน์ลูบผมหลานสาวถึงทั้งคู่จะไม่ใช่คู่รักกันจริง ๆ แต่อิทธิพัทธ์ก็ไม่เคยปล่อยให้ลดาวัลย์เดินทางเพียงคนเดียว แค่คำถามของธันยารัตน์ที่ถามออกมาแค่นั้นมันก็ทำให้น้ำตาของลดาวัลย์ไหลอาบแก้มลงมาอีก “อ้อทะเลาะกันกับพี่อิทใช่มั้ย วันก่อนพี่อิทโทร. เข้าเครื่องพี่รุจเพื่อจะขอคุยกับอ้อ” ธันยารัตน์จ้องหน้าหลานสาว ลดาวัลย์ไม่ตอบแต่เข้าไปกอดอาสาวแทน “ไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นไร เอาไว้ให้อาการดีขึ้นเมื่อไรค่อยเล่าให้อาฟังนะ” ลดาวัลย์ได้แต่พยักหน้า “มียากินมั้ย”

“จะทำหรือไม่ทำ ถ้าไม่ทำก็ลาออกไป!” อิทธิพัทธ์ตวาดเธอเสียงดังลั่นสำนักงาน จนทุกคนได้ยินเสียงต่างก็ตกใจว่าใครเป็นอะไรจึงลุกฮือขึ้นมาดู ทินกรอยู่ข้าง ๆ ก็เพิ่งเห็นเขาโกรธมากขนาดนี้ ที่ผ่านมาเขาไม่อยากจะต่อว่าข้ามดาวแรง ๆ เพราะเห็นแก่ลดาวัลย์ แต่ยิ่งเขาเงียบมากเท่าไรข้ามดาวก็ยิ่งได้ใจ คราวนี้เขาจึงไม่อยากทนอีกต่อไป“แล้วต่อไปนี้ห้ามให้ผมได้ยินว่าอ้อไม่ใช่เมียผมอีก ถ้าผมได้ยินใครพูดผมจะไล่มันออกให้หมด”ทุกคนที่ได้ฟังต่างก็ยืนก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเจ้านายหนุ่ม วันนี้เขาประกาศให้ทุกคนรู้แล้วว่าลดาวัลย์เป็นภรรยาของเขา พอให้หลังอิทธิพัทธ์ ข้ามดาวก็ได้แต่ยืนหน้าหงอยไม่กล้าหือกับเขาอีก ทำงานกับเขามาหลายปีก็เพิ่งเห็นสายตาเกรี้ยวกราดมากก็วันนี้ ตอนนี้เธอไม่อยากตกงานตอนแก่ งานดีเงินดีตอนนี้ใครจะไม่เอา ความจริงข้ามดาวรู้ว่างานตัวเองไม่ได้หนักมาก แต่ด้วยนิสัยที่กลัวคนอื่นได้ดีกว่าจึงต้องทำตัวข่มคนอื่นไว้ก่อนอิทธิพัทธ์เดินเข้าห้องทำงานของตัวเองไปโดยไม่สนใจสายตาใครตอนนี้ใครอยากจะลาออกเขาพร้อมจะเซ็นอนุมัติให้ได้ทุกคน จากนั้นกดเบอร์โต๊ะเรียกน้องชายให้เข้ามาพบปารเมศเข้ามาในห้องแล้ว เขาจึงกล่าว “ฉันจะไปรา

“อ้อจ๋า อย่าร้องไห้ได้มั้ย อาเจ็บ” อิทธิพัทธ์บอกกับเธอ จับร่างเธอให้นั่งคร่อมบนตักเขาและหันหน้าเธอมาประจันหน้ากับเขา ทั้งเอานิ้วหัวแม่มือเช็ดและจูบซับน้ำตาให้ ยิ่งเขาทำดีและนุ่มนวลกับเธอเท่าไรลดาวัลย์ก็ยิ่งเจ็บมากเท่านั้น เหตุผลที่เธอไม่อยากเจอเขาก็เพราะกลัวใจอ่อนแบบนี้ เธอไม่เคยต้านทานการสัมผัสของเขาได้เลย “แล้วที่อาอิททำแบบนี้ไม่คิดว่าอ้อจะเจ็บบ้างเหรอคะ อาอิทเห็นอ้อเป็นอะไร อาอิทกลับไปหาคนของอาอิทเถอะค่ะ เห็นแก่อ้อเถอะนะคะ อ้อไหว้ล่ะค่ะ” หญิงสาวทั้งร้องไห้และพนมมือที่อกเขา อิทธิพัทธ์จึงรวบมือเธอไว้แล้วดึงขึ้นมาจุมพิตแล้วลากไล้มือเล็กไปตามใบหน้าคมเข้มของเขาอย่างรักใคร่ “อาไม่มีใครอ้อ ได้โปรดอย่าไล่อาเลยนะ” น้ำตาลูกผู้ชายเริ่มไหลออกมา “แล้วที่ไปทานข้าวด้วยกัน กอดกันนั่นมันคืออะไรคะ แล้วยังรอยลิปสติกบนเสื้อนั่นอีก แบบนี้อาอิทยังจะบอกว่าไม่มีอะไรอีกเหรอคะ ฮือ ๆ” ลดาวัลย์ร้องไห้ออกมาอย่างไม่อายเขา เธอรู้สึกหึงหวงเขาไปหมดทุกสิ่งทุกอย่างเธอไม่กล้าคิดต่อด้วยซ้ำว่าสามีเธอจะไปทำอะไรต่อกับแฟนเก่า ในวันที่ไม่มีเธออยู่ด้วย อิทธิพัทธ์ประคองใบหน้าเธอให้หันมาสบต

พอขึ้นไปบนห้องสิ่งที่สะดุดตาเธอก่อนเลยก็คือรูปถ่ายของเขากับเธอที่ถ่ายร่วมกันในวันแต่งาน ลดาวัลย์กวาดมองไปทั่วห้องสิ่งของหลายอย่างที่เคยเป็นของภรรยาเก่าของเขาที่เธอเคยจัดไว้อย่างเป็นระเบียบตอนนี้ไม่เหลือแม้แต่ชิ้นเดียว อิทธิพัทธ์มองหน้าภรรยาก็รู้ว่าเธอคิดอะไรอยู่ “อาอยากให้อ้อเชื่อใจอาและไม่ต้องมากังวลกับเรื่องนี้อีก” ลดาวัลย์กำลังจะเดินเลยไปเข้าห้องเล็กอีก “จะไปไหน” อิทธิพัทธ์ทำเสียงออดอ้อนกระเง้ากระงอดที่ภรรยาจะเดินเข้าห้องเล็ก “ไปนอนห้องเล็กไงคะ” “ไม่ให้ไป ต่อไปนี้อ้อต้องนอนห้องใหญ่กับอาทุกวัน” อิทธิพัทธ์กอดภรรยาด้านหลังเกยคางไว้ที่บ่าเล็กแล้วดุนหลังให้เธอกลับมาที่เตียงกว้างของเขา “แล้ววันนี้อาอิทไม่ไปทำงานเหรอคะ” “ไม่ไป อาจะอยู่กับเมียกับลูก รอไปพรีเซนต์งานพรุ่งนี้ทีเดียว” พอรู้ว่าจะได้เป็นพ่อคนมันก็รู้สึกเห่อ ความสุขมันเอ่อล้นขึ้นมาในหัวใจจนแทบอยากจะตะโกนบอกให้โลกรู้ไปเลย “หื้อ เดี๋ยวนี้อาอิทหัดเป็นคนขี้เกียจใหญ่แล้วนะคะ” “ก็อาอยากอยู่กับเมียนี่นา ยังไม่หายคิดถึงเลย อยากไปหา