All Chapters of A Night Owned by the CEO: Chapter 31 - Chapter 40

Mahigpit ang hawak ni Victor sa bewang ni Luna habang nakasandal ito sa malamig na pader ng restroom. Ramdam ni Luna ang mabigat nitong paghinga sa leeg niya at ang amoy ng alak na halos makasakal sa kanya. Nanginginig na ang kamay niyang pilit itinutulak ang dibdib ni Victor palayo, pero mas lalo lang itong dumidiin. “Sir Victor… tama na po!” hirap na sabi ni Luna habang umiwas ang mukha niya nang pilitin nitong idikit ang labi sa leeg niya. “Please… bitawan niyo po ako!” Ngumisi lang si Victor, mapula ang mga mata dahil sa alak habang mabagal na hinagod ng kamay ang gilid ng bewang niya pababa. “Come on, baby… don’t act innocent,” paos nitong bulong habang lalo siyang kinukulong sa pagitan ng katawan at pader. “I know men stare at you. That body? Damn… even Rafael can’t hide it, ang sarap mo kasi” “Tumigil po kayo!” halos maiyak nang sigaw ni Luna habang pilit umiilag. At doon— BUMAGSAK ang pinto. Malakas at padabog. Parehong napalingon sina Luna at Victor. Nakatayo roon

Maaga pa lamang ay nasa elevator na si Luna. Tahimik siyang nakatingin sa repleksyon niya sa salamin habang hinihigpitan nang bahagya ang manggas ng blouse niya para matakpan ang ilang band aid sa braso. Naglagay rin siya ng manipis na skin-tone bandage sa gilid ng binti kung saan may natira pang pasa. Ayaw niyang maging sentro ng usapan. Ayaw niyang magpaliwanag. At higit sa lahat, ayaw niyang maalala ang nangyari kagabi. Nang bumukas ang elevator sa floor nila ay agad siyang bumuntong-hininga at inayos ang sarili. “Good morning,” mahina niyang bati sa ilang empleyadong nasalubong. May ilan namang ngumiti. May ilan ding agad napatingin sa mga band aid niya. At may ilan na halatang nagpipigil ng tanong. Hindi na niya iyon pinansin. Tahimik siyang nagtungo sa desk niya, inilapag ang laptop bag, inilabas ang laptop, at nagsimulang magbukas ng mga email na kailangan niyang asikasuhin. Akala niya ay magiging tahimik ang umaga. Nagkamali siya. “ay wow? paawa yarn?” Agad niyang

Victor’s POVNakasandal si Victor sa likod ng itim niyang sasakyan habang pinagmamasdan ang mga ilaw ng lungsod mula sa bintana ng hotel suite na tinutuluyan niya. Hawak niya ang isang baso ng whisky, paikot-ikot itong iniikot sa pagitan ng mga daliri habang nakatanaw sa malayo.Hindi pa rin mawala sa isip niya ang nangyari noong gabing iyon. Hindi ang galit ni Rafael.Hindi ang suntok na muntik na niyang matanggap. Kundi ang reaksyon ni Luna. Napangisi siya nang bahagya bago uminom.“Interesting...” bulong niya sa sarili.Marami na siyang nakilalang babae sa buong buhay niya. Mga model, artista, anak ng mga negosyante, at mga taong kusang lumalapit dahil sa pangalan at pera niya.Pero iba si Luna.Hindi ito lumalapit.Hindi ito nagpapapansin.At lalong hindi ito sumusunod sa agos.Iyon ang dahilan kung bakit lalo siyang naging interesado.“Ang dami kong nakilala na gustong-gusto ang atensyon,” mahina niyang sabi habang inilalapag ang baso sa mesa.“Pero ikaw? Ikaw yung tipo na guston

Narito ang susunod na kabanata sa format na gusto mo.Kinaumagahan ay mas tahimik kaysa karaniwan ang buong opisina. Isa-isang nagsidating ang mga empleyado, may bitbit na kape, laptop, at mga dokumentong kailangan para sa panibagong araw ng trabaho. Ngunit isang desk ang kapansin-pansing bakante.Ang desk ni Luna.Sa loob ng executive office, nakaupo si Rafael habang hawak ang tasa ng mainit na kape. Kanina pa siya pasulyap-sulyap sa orasan na nakasabit sa dingding. Hindi niya maintindihan kung bakit ilang beses na siyang napapabuntong-hininga habang paulit-ulit na tumitingin sa pinto.“Late…” mahinang bulong niya sa sarili bago muling uminom ng kape. “Nagpaalam naman siya kagabi. Sinabi niyang baka ma-late dahil pagod siya sa meeting…”Tahimik siyang napasandal sa upuan.Naalala niya ang buong meeting kahapon.Tahimik si Luna.Halatang drained.At alam niyang hindi iyon dahil sa trabaho.“Victor…” mariin niyang sambit habang umiigting ang panga. “Damn… kung hindi lang importante ang

Nagtagal ang katahimikan sa loob ng opisina matapos ipikit ni Rafael ang pinto. Nawala ang ingay mula sa labas, at ang tanging maririnig na lamang ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang marahang pagtipa ni Luna sa screen ng cellphone niya habang nakaupo sa sofa. Nang mapansin niyang papalapit si Rafael, agad niyang ibinaba ang telepono at ngumiti nang magalang.“Sir… andiyan na po pala kayo. Pasensya na po, may kausap lang saglit.”Hindi agad sumagot si Rafael. Nanatili lamang siyang nakatayo habang nakapako ang tingin sa cellphone ni Luna na nakapatong na ngayon sa tabi nito. Hindi niya maintindihan kung bakit tila may kumikirot sa dibdib niya. Hindi iyon galit na dala ng trabaho. Hindi rin simpleng inis. Isa iyong pakiramdam na ilang beses na niyang pilit tinatanggihan sa sarili.Dahan-dahan siyang huminga bago nagsalita. “Mukhang importante ang kausap mo.”Napatingala si Luna at bahagyang natawa. “Hindi naman po. Kinamusta lang po ako. Alam niyang pagod ako kahapon kaya na