A Night Owned by the CEO のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

Tanghaling tapat na nang tuluyang magising si Rafael. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata habang sumasalubong sa kanya ang malamig na hangin mula sa air conditioner ng opisina. Bahagya pa siyang nakaramdam ng antok at agad na napansin ang manipis na kumot na nakatakip sa kanya. Paglingon niya sa gilid ng sofa, wala na si Luna. Ang tanging naiwan lamang ay ang bahagyang amoy ng pabango nitong parang nananatili pa rin sa paligid.Napaupo siya habang hinihimas ang sentido. Unti-unti niyang naalala ang nangyari bago siya nakatulog—ang marahang pagmasahe ni Luna sa ulo niya, ang mahinahong boses nito habang pinapakalma siya, at ang init ng mga daliri nitong tila nakapagpagaan ng mabigat niyang pakiramdam.Napangiti siya nang bahagya.“Damn…” bulong niya habang napapailing. “Nakakatulog pala ako sa hilot niya.”Tumayo siya at inayos ang manggas ng polo bago lumabas ng opisina. Ang una niyang hinanap ay ang desk ni Luna, ngunit agad siyang nagtaka nang makitang nakapatay ang laptop nito

Napalitan agad ng katahimikan ang magaan na sandaling namagitan kina Rafael at Luna nang marinig nila ang katok sa pintuan.“Sir Rafael… nandito na po si Sir Victor.”Unti-unting nawala ang bahagyang ngiti sa labi ni Rafael. Napahigpit ang panga niya habang dahan-dahang ibinaba ang hawak na coffee cup sa mesa. Isang malalim na buntong-hininga ang pinakawalan niya bago lumingon kay Luna.“Huwag ka munang lumabas.”Nagulat si Luna.“Bakit po?”“Just stay here.”Hindi iyon pakiusap.Isa iyong utos.Ngunit bago pa makasagot si Luna ay bumukas na ang pinto nang walang pahintulot.Lumitaw si Victor na nakangisi, nakasuot ng mamahaling kulay itim na suit habang may hawak na folder. Nakapamulsa pa ito habang tila walang pakialam sa seryosong ekspresyon ni Rafael.“Well…” napangisi si Victor habang inililibot ang tingin sa opisina. “Mukhang napaaga yata ako. Am I interrupting something?”Hindi sumagot si Rafael.Tumayo lamang siya mula sa swivel chair at humarang nang bahagya sa direksyon ni L

Nanginginig pa rin ang hangin sa loob ng opisina matapos ang mahigpit na yakap ni Rafael. Ilang segundo ring walang nagsalita. Tanging mahinang ugong ng air conditioner at tunog ng keyboard na naiwan niyang bukas ang maririnig. Nakaupo pa rin si Luna sa kandungan niya, ngunit ramdam niyang unti-unti na itong naiilang kaya marahan siyang bumuntong-hininga at pinakawalan ang pagkakayakap.Hindi agad tumayo si Luna. Tiningala niya muna ang lalaki at bahagyang ngumiti. “Sir… pwede na ba kayong ngumiti? Mukha na kayong may balak magtanggal ng sampung empleyado.”Napapikit si Rafael habang marahang minamasahe ang sariling sentido. “Hindi nakakatawa.”“Bakit naman po?”“Dahil hindi ako natatawa.”Napakamot ng batok si Luna. “Hanggang ngayon ba nagtatampo pa rin kayo?”Unti-unting tumingin si Rafael sa kanya. Hindi galit ang mga mata nito. Mas mahirap pa nga iyon. Tahimik lang, pero halatang may iniisip na ayaw ilabas.“Luna…” mahina niyang sambit. “Hindi mo ba naisip kahit isang beses na bak

Kinabukasan ay mas maaga kaysa dati ang pagpasok ni Rafael sa kumpanya. Halata sa mukha nitong kulang sa tulog, ngunit hindi iyon dahil sa sandamakmak na trabaho. Mula pa kagabi ay paulit-ulit niyang naiisip ang mga nangyari kay Luna—ang pag-atake ni Victor, ang pambubully ni Roset, at ang paraan ng pagdepensa ni Luna sa sarili. Lalong tumitindi ang pagnanais niyang protektahan ito, kahit alam niyang unti-unti na siyang nawawalan ng dahilan para sabihing “empleyado lang” ang tingin niya rito.Pagkababa niya mula sa elevator ay hindi na siya dumiretso sa opisina. Sa halip ay napadako ang mga mata niya sa desk ni Luna. Wala pa ito.Napatingin siya sa relo.“Late?” mahina niyang bulong sa sarili bago napailing. “Hindi… fifteen minutes pa bago ang official time.”Tumalikod na sana siya nang bumukas ang elevator. Agad napalingon ang mga empleyado.Lumabas si Luna na may bitbit na paper bag at isang baso ng kape. Bahagya siyang hinihingal dahil mukhang nagmadali pa siyang bumili ng almusal.

Nagpatuloy ang hapon sa loob ng kumpanya na tila ba walang nangyari, ngunit para kina Luna at Rafael, pareho nilang alam na simula pa lamang iyon ng mas magulong mga araw. Habang abala ang lahat sa kani-kanilang mga report at deadlines, tahimik namang nakaupo si Luna sa harap ng laptop niya. Mabilis ang paggalaw ng mga daliri niya sa keyboard, ngunit paminsan-minsan ay napapahinto siya at napapatingin sa salamin ng opisina ni Rafael.Hindi niya alam kung bakit, pero mula nang mangyari ang mga nakaraang araw, pakiramdam niya ay lagi siyang may matang nakabantay sa bawat kilos niya.At tama nga ang kutob niya.Sa loob ng CEO office, nakaupo si Rafael habang nakaharap sa monitor. May hawak siyang fountain pen ngunit halos limang minuto na itong hindi gumagalaw sa ibabaw ng kontrata. Imbes na basahin ang dokumento, ang tingin niya ay nasa transparent glass wall kung saan tanaw na tanaw niya ang desk ni Luna.Napabuntong-hininga siya at marahang napailing.“What the hell are you doing, Raf