LOGIN"อื้อ..."
เสียงครางอู้อี้ในลำคอของ พาย ดังขึ้นเมื่อริมฝีปากของ ชอปเปอร์ ทาบทับลงมา สองแขนเรียวตวัดโอบรอบคอแกร่ง ร่างกายบอบบางที่ถูกขับเคลื่อนด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเหนื่อยล้าทางจิตใจ โอนอ่อนและเบียดชิดเข้าหาเขาอย่างโหยหาที่พึ่งพิง ทว่า... แทนที่เสือร้ายจะสานต่อความเร่าร้อนและฉวยโอกาสกลืนกินเหยื่อที่ยอมจำนนอยู่ตรงหน้า ชอปเปอร์กลับชะงัก ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด ก่อนจะใช้ความเข้มแข็งทั้งหมดที่มีในชีวิต... ค่อยๆ ดันไหล่บางของพายออกห่างอย่างเชื่องช้า พายปรือตาขึ้นมองด้วยความสับสน ริมฝีปากอวบอิ่มที่เพิ่งถูกสัมผัสเผยอค้าง "ชอปเปอร์... ทำไม..." ชอปเปอร์หลับตาลงแน่น สันกรามของเขานูนเด่นจากการขบกัดเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์ดิบเถื่อนในกาย ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายเต้นกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง เขาโหยหาเธอแทบตาย อยากครอบครองเธอจนแทบคลั่ง แต่พอเปิดตาขึ้นมาเห็นดวงตาที่เลื่อนลอยและหยาดน้ำตาที่เกาะอยู่ตรงหางตาของเธอ... เขาก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่พายกำลังทำ มันไม่ใช่ความรัก มันเป็นแค่ความเหนื่อยล้า ความสับสน และความต้องการที่จะหนีจากความเจ็บปวดที่ไอ้คริสสร้างไว้เท่านั้น "พอแล้วพาย... เธอเมามากแล้วนะ" ชอปเปอร์เอ่ยเสียงพร่า มือหนายกขึ้นลูบกลุ่มผมสลวยของเธออย่างเบามือและทะนุถนอมที่สุด "ฉันไม่ได้เมา... ฉันอยากให้เธอกอดฉัน ชอปเปอร์... กอดฉันที" พายดื้อดึง หญิงสาวพยายามจะโน้มตัวเข้าหาเขาอีกครั้ง สติสัมปชัญญะที่พร่ามัวทำให้เธอทำตัวงอแงเหมือนเด็กหลงทางที่ต้องการความอบอุ่น แต่ชอปเปอร์กลับรวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้หลวมๆ ช้อนร่างบางที่ไร้เรี่ยวแรงขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว แล้วเดินตรงไปยังห้องนอนกว้างของเขา ชายหนุ่มค่อยๆ วางร่างของพายลงบนเตียงหนานุ่มอย่างระมัดระวัง จัดการดึงผ้าห่มผืนหนาขึ้นมาคลุมทับเรือนร่างที่เย้ายวนใจนั้นจนถึงหน้าอก เพื่อบังคับสายตาตัวเองไม่ให้มองรอยแดงช้ำที่คอของเธอ ซึ่งมันกระตุ้นทั้งไฟหึงและไฟปรารถนาของเขาได้เป็นอย่างดี "ชอปเปอร์..." พายเรียกชื่อเขาเสียงสั่น มือบางคว้าชายเสื้อแจ็กเก็ตของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย ชายหนุ่มถอนหายใจยาว เขาทรุดตัวลงนั่งข้างเตียง เอื้อมมือไปหยิบผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นที่ถือติดมือมาด้วย ค่อยๆ เช็ดไปตามใบหน้าสวยจัด หน้าผากมน และซอกคอของเธออย่างเบามือที่สุด ความเย็นจากน้ำช่วยซับความร้อนรุ่มจากฤทธิ์เหล้า ทำให้พายรู้สึกสบายตัวขึ้นจนคิ้วที่ขมวดมุ่นเริ่มคลายออก "สิ่งที่เธอทำอยู่ตอนนี้... มันเป็นแค่ความรู้สึกเหนื่อยพาย ฉันรู้" ชอปเปอร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มละมุนที่สุดเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้ นัยน์ตาสีเข้มทอดมองใบหน้าหวานด้วยความรักที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย "ถ้าฉันทำตามที่เธอขอ... ถ้าฉันฉวยโอกาสตอนที่เธอไม่มีสติ ฉันก็คงเลวไม่ต่างจากไอ้คริสหรอก" คำพูดของเขาแม้น้ำเสียงจะอ่อนโยน แต่มันกลับหนักแน่นและชัดเจน "แต่ฉัน... ฉันอยากลืม" พายพึมพำ น้ำตาหยดใสไหลรินลงมาเปื้อนหมอนอีกครั้ง ชอปเปอร์ใช้ปลายนิ้วโป้งเกลี่ยเช็ดน้ำตาให้เธออย่างเบามือ เขาก้มลงกดจูบที่หน้าผากมนเนิ่นนาน ราวกับจะถ่ายทอดความอบอุ่นและปกป้องเธอจากฝันร้ายทั้งปวง "ความรู้สึกมันลบด้วยแอลกอฮอล์ หรือการประชดไม่ได้หรอกนะคนดี" ชายหนุ่มกระซิบชิดหน้าผาก ก่อนจะผละออกมาช้าๆ เขาดึงมือบางที่กำเสื้อเขาไว้แน่นมากอบกุมไว้ในมือใหญ่ของตัวเอง "หลับตาสะพาย... คืนนี้ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว ปล่อยให้มันเป็นหน้าที่ของความฝันเถอะ ฉันจะนั่งจับมือเธออยู่ตรงนี้ ไม่ไปไหน... จนกว่าเธอจะตื่น" น้ำเสียงที่หนักแน่นและแสนจะอบอุ่นของชอปเปอร์ เปรียบเสมือนมนต์สะกดที่ทำให้ความว้าวุ่นในใจของพายสงบลงอย่างประหลาด ความเหนื่อยล้าทั้งทางร่างกายและจิตใจผนวกกับฤทธิ์แอลกอฮอล์ ทำให้เปลือกตาของหญิงสาวค่อยๆ หนักอึ้ง พายมองใบหน้าหล่อเหลาของผู้ชายที่ยอมอดกลั้นทุกอย่างเพื่อปกป้องเกียรติของเธอเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่ดวงตากลมโตจะค่อยๆ ปิดลง ลมหายใจเข้าออกเริ่มสม่ำเสมอ บ่งบอกว่ายัยน้ำแข็งได้เข้าสู่ห้วงนิทราไปอย่างสมบูรณ์ในพื้นที่ที่ปลอดภัยที่สุด ชอปเปอร์นั่งนิ่งอยู่ข้างเตียง มือหนายังคงจับมือเล็กๆ ของเธอไว้ไม่ยอมปล่อย ชายหนุ่มลอบถอนหายใจยาวๆ พิงศีรษะกับพนักเตียงด้วยความเหนื่อยล้า เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน เขาคือเสือที่โหยหาเนื้อหวานๆ ตรงหน้าแทบคลั่ง แต่เพราะคำว่า 'รัก' คำเดียว... ที่ทำให้เขายอมเป็นแค่คนเฝ้าไข้ แทนที่จะเป็นเจ้าของร่างนี้ ‘หวังว่าตื่นมา... เธอจะมองเห็นความรักของฉันบ้างนะพาย...มามทะเล เกลียวคลื่นด้านนอกยังคงส่งเสียงซัดสาดเป็นจังหวะ แต่ภายในห้องกลับอบอวลไปด้วยไออุ่นและกลิ่นอายของความรักที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อคืนพาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกหนักอึ้งแต่กลับเปี่ยมไปด้วยความสุข หญิงสาวพบว่าตัวเองกำลังนอนตะแคงอยู่ตรงกลาง โดยมีวงแขนแกร่งของ คริส สวมกอดรัดเอวเธอไว้จากด้านหลัง แผ่นหลังบอบบางแนบชิดกับแผงอกกว้างที่กระเพื่อมขึ้นลงตามจังหวะหายใจ ในขณะที่ด้านหน้า ชอปเปอร์ นอนตะแคงหันหน้าเข้าหาเธอ ท่อนขาแกร่งก่ายเกยทับเรียวขาของเธอเอาไว้ ซุกซบใบหน้าหล่อเหลาลงกับลาดไหล่เนียนอย่างออดอ้อนราชินีน้ำแข็งขยับยิ้มบางๆ มือเล็กเอื้อมไปลูบกลุ่มผมสีเข้มของชอปเปอร์เบาๆ ก่อนจะพยายามเบี่ยงตัวเพื่อลุกขึ้น แต่สัมผัสนั้นกลับไปปลุกสัญชาตญาณของนักล่าทั้งสองคนให้ตื่นขึ้นมาพร้อมกัน"จะรีบตื่นไปไหนแต่เช้า... เมียจ๋า"เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าของคริสดังขึ้นชิดใบหู หมาป่าจ่าฝูงไม่ยอมให้เธอหนีไปไหน เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ก่อนจะกดจูบหนักๆ ลงบนลาดไหล่เปลือยเปล่าและซอกคอหอมกรุ่น ขบเม้มเบาๆ จนพายต้องหดคอหนีด้วยความเสียวซ่าน"อื้อ... คริส... ปล่อยก่อน สายแล้วนะ" พายประท้วงเสียงอ่อน"สายอะไรกัน วันนี้เ
ติ๊ก... ติ๊ก...เข็มนาฬิกาบนผนังเดินเข้าใกล้เลขสิบสองเข้าไปทุกที บรรยากาศภายในห้องนอนเต็มไปด้วยความอึดอัดที่เกิดจากแรงอารมณ์ที่ถูกกดทับมาทั้งวันพาย นั่งเอนหลังพิงหัวเตียงในชุดสลิปเดรสผ้าซาตินสีแดงเบอร์กันดีที่ขับผิวขาวจัดให้ดูโดดเด่น หญิงสาวจิบไวน์แดงในแก้วทรงสูงด้วยท่วงท่าสง่างาม ในขณะที่ คริส และ ชอปเปอร์ นั่งอยู่ปลายเตียง นัยน์ตาสองคู่จดจ้องมาที่เธอราวกับสัตว์ป่าที่กำลังรอคอยสัญญาณปลดโซ่ตรวน"อีกหนึ่งนาที..." คริสคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีรัตติกาลลุกโชนไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมจะแผดเผาทุกสิ่ง"เตรียมตัวรับผลกรรมที่ยั่วพวกฉันมาทั้งวันได้เลย พาย" ชอปเปอร์เสริมด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เสือแสนดีสลัดคราบคนอบอุ่นทิ้งไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหิวกระหายที่ถูกกระตุ้นจนถึงขีดสุดติ๊ง!เสียงนาฬิกาดิจิทัลบอกเวลา 00:00 น. ดังก้อง... กฎวันพักรบสิ้นสุดลงแล้ว!ร่างสูงใหญ่ของคริสและชอปเปอร์พุ่งเข้าหาพายแทบจะพร้อมกัน แก้วไวน์ถูกดึงออกจากมือบางและวางทิ้งไว้บนโต๊ะข้างเตียงอย่างไร้เยื่อใย คริสรวบเอวคอดของพายเข้ามากระแทกจูบอย่างดุดัน รุนแรง และโหยหา ราวกับคนขาดน้ำมาแรมเดือน ในขณะที่ชอปเปอร์สอดมือเข้าไปใต้ชุดซาติ
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในวิลล่าริมทะเล ปลุกให้ พาย ตื่นขึ้นจากห้วงนิทรา หญิงสาวรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัวจากกิจกรรมรักมาราธอนเมื่อคืน เธอยังนอนซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของ ชอปเปอร์ ที่นอนหลับตาพริ้มอย่างมีความสุข รอยแดงจางๆ ที่ต้นคอและลาดไหล่ของเธอคือหลักฐานชั้นดีว่าเสือแสนดีตัวนี้ "ร้ายกาจ" แค่ไหนแต่ทว่า... ความเงียบสงบยามเช้าก็ถูกทำลายลงด้วยเสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์ที่แล่นเข้ามาจอดเทียบหน้าวิลล่าด้วยความเร็วสูง!พายสะดุ้งสุดตัว ส่วนชอปเปอร์เพียงแค่ลืมตาขึ้นช้าๆ มุมปากกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์"หึ... มาเร็วกว่าที่คิดแฮะ"ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูห้องนอนก็ถูกเปิดออกอย่างแรงโดยไม่มีการเคาะ ร่างสูงใหญ่ของ คริส ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศในห้องเย็นเยียบลงทันที นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงกวาดมองภาพสองคนบนเตียงด้วยความหึงหวงที่พุ่งทะลุปรอทโดยเฉพาะเมื่อสายตาคมกริบปะทะเข้ากับ "รอยรัก" ที่ชอปเปอร์จงใจฝากไว้บนตัวพาย... สันกรามของคริสก็นูนเด่นขึ้นจากการขบกัดอย่างแรง"หมดเวลาสนุกของมึงแล้วไอ้ชอป" คริสกดเสียงต่ำ เดินตรงดิ่งเข้ามาที่เตียง ดึงผ้าห่มที่คลุมร่างพาย
เสียงสายน้ำจากฝักบัวแบบเรนชาวเวอร์ตกกระทบพื้นกระเบื้องหินอ่อน ดังก้องไปทั่วห้องน้ำกว้างขวางภายในเพนท์เฮาส์ ทว่าเสียงที่ทำให้หัวใจของ พาย เต้นไม่เป็นส่ำ กลับเป็นเสียงลมหายใจทุ้มต่ำของ ชอปเปอร์ ที่รดรินอยู่ตรงลาดไหล่บางของเธอวันนี้คือ "วันของชอปเปอร์" ตามกฎสลับวันที่ราชินีน้ำแข็งเป็นคนตั้งขึ้น และเสือแสนดีก็เริ่มต้นการทวงสิทธิ์ของเขาตั้งแต่ยามบ่ายร่างบอบบางเปลือยเปล่าของพายยืนพิงแผ่นหลังอยู่กับแผงอกกว้างที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อของชอปเปอร์ ชายหนุ่มไม่ได้จาบจ้วงรุนแรง แต่เขากลับใช้ฟองสบู่กลิ่นหอมละมุนลูบไล้ไปตามเรือนร่างของเธออย่างเชื่องช้าและทะนุถนอม ปลายนิ้วหยาบกร้านลากผ่านตั้งแต่ลาดไหล่ ลงมาที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะวกกลับขึ้นมาเคล้นคลึงความนุ่มหยุ่นที่เนินอกอย่างจงใจ"อ๊ะ... ชอปเปอร์... ล้างตัวได้แล้ว..." พายเสียงสั่น พยายามเบี่ยงตัวหนีสัมผัสที่ทำให้ร่างกายร้อนผ่าวแต่วงแขนแกร่งกลับตวัดรัดเอวคอดของเธอแน่นขึ้น ชอปเปอร์ก้มลงกดจูบที่ซอกคอขาวเนียน ฝากฝังรอยรักสีจางเอาไว้เพื่อทับซ้อนรอยเดิมของคริสอย่างหวงแหน"วันของฉันเพิ่งจะเริ่มเองนะพาย... รีบไปไหนล่ะ" เสียงกระซิบพร่าชิดใบหูทำเอาพายขนล
แสงแดดยามสายสาดส่องเข้ามาในเพนท์เฮาส์หรู บ่งบอกเวลาที่ล่วงเลยมาจนเกือบจะเที่ยงวันบนเตียงคิงไซส์ที่ยับยู่ยี่ ร่างบอบบางของ พาย ขยับตัวตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งร่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ หญิงสาวพยายามจะพลิกตัว แต่กลับพบว่าตัวเองถูกท่อนแขนแกร่งของ คริส กอดรัดเอวเอาไว้แน่นจากฝั่งซ้าย ในขณะที่ฝั่งขวา ท่อนขาและวงแขนของ ชอปเปอร์ ก็ก่ายกอดและซุกหน้าอยู่กับลาดไหล่ของเธอไม่ยอมปล่อยพายถอนหายใจเฮือกใหญ่... ใช่ พวกเขาตกลงคบกันแบบ 'สามเรา' แล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะยอมรับศึกหนักแบบ 2 รุม 1 ทุกคืนหรอกนะ!"ปล่อยเลยนะ ทั้งสองคนนั่นแหละ ฉันหนัก!" พายออกแรงดิ้นและแงะท่อนแขนที่หนักอึ้งของพวกเขาทิ้ง หญิงสาวลุกขึ้นนั่ง นำผ้าห่มมาพันรอบตัวด้วยใบหน้าที่บูดบึ้งแต่น่ารักในสายตาคนมองคริสและชอปเปอร์งัวเงียตื่นขึ้นมา หมาป่าจ่าฝูงทำท่าจะรวบเอวเธอเข้ามากอดอีกรอบเพื่อมอร์นิ่งคิส แต่พายกลับยกมือขึ้นดันแผงอกกว้างนั้นไว้ซะก่อน"หยุดอยู่ตรงนั้นเลยคริส ชอปเปอร์ด้วย นั่งลงแล้วฟังฉันให้ดี" พายกดเสียงต่ำ ทำเอาผู้ชายตัวโตสองคนต้องยอมนั่งขัดสมาธิบนเตียงอย่างว่าง่าย"ฉันมีกฎข้อใหม่มาเพิ่ม... ถ้าขืนปล่อยใ
ประตูห้องเพนท์เฮาส์หรูของคริสถูกปิดลงพร้อมกับเสียงล็อกกลอนที่ดังก้องในความเงียบ ทว่าบรรยากาศภายในห้องกลับร้อนระอุจนเครื่องปรับอากาศแทบไม่มีความหมายพาย แผ่นหลังแนบชิดกับบานประตู หอบหายใจถี่กระชั้นเมื่อถูกกักขังไว้ด้วยท่อนแขนแกร่งของ คริส ที่ท้าวคร่อมร่างเธอไว้ นัยน์ตาสีรัตติกาลของหมาป่าจ่าฝูงวาวโรจน์ไปด้วยไฟปรารถนาที่กักเก็บมาเนิ่นนาน ในขณะที่ ชอปเปอร์ เดินเข้ามายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาของเสือแสนดีสอดเข้าที่เอวคอด รั้งร่างบอบบางให้แผ่นหลังแนบชิดกับแผงอกกว้างของเขา"หนีไปตั้งอาทิตย์นึง... รู้ไหมว่าฉันแทบจะเป็นบ้าตายอยู่แล้วพาย" คริสกระซิบชิดริมฝีปากอวบอิ่ม เสียงทุ้มต่ำแหบพร่า สันจมูกโด่งคลอเคลียหยอกล้อกับปลายจมูกรั้นของเธอ"แล้วรู้ไหม... ว่าคนเก่งที่กล้าตั้งกฎกติกาใหม่ ต้องโดนทำโทษยังไง" ชอปเปอร์เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงนุ่มละมุนแต่แฝงความอันตราย ริมฝีปากอุ่นจัดของเขากดจูบลงบนลาดไหล่บางที่โผล่พ้นชุดเดรสสีดำ สัมผัสของเขาทำให้พายสะดุ้ง ขนลุกเกรียวไปทั้งร่างหญิงสาวถูกขนาบข้างด้วยความดุดันและอุณหภูมิร่างกายที่ร้อนผ่าวของผู้ชายสองคน พายช้อนสายตาขึ้นสบกับคริส ริมฝีปากสีพีชเผยอขึ้นเล็กน้อยอย่า
สายลมบนดาดฟ้าพัดกรรโชกแรง แต่กลับไม่อาจพัดพาความตึงเครียดที่ลอยวนอยู่รอบตัวคนทั้งสามไปได้คริส และ ชอปเปอร์ ยืนกลั้นหายใจ นัยน์ตาของหมาป่าและเสือร้ายจดจ่ออยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มของ พาย ราวกับนักโทษที่กำลังรอคอยคำพิพากษาประหารชีวิตพายกวาดสายตามองใบหน้าหล่อเหลาที่ซูบเซียวของผู้ชายทั้งสองคน... มองลึกเ
ลานจอดรถคอนโด (ต่อเนื่องจากตอนที่แล้ว)หยาดน้ำตาของ ไอคิว และภาพความเจ็บปวดของเพื่อนรักที่เขาถ่ายทอดออกมา ทำให้หัวใจที่แข็งแกร่งดั่งหินผาของ พาย สั่นไหว หญิงสาวเม้มริมฝีปากแน่น สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความเจ็บปวดในใจตัวเอง"ก็ได้คิว..." พายเอ่ยเสียงแผ่ว แต่ชัดเจนในความรู้สึก "พายจะยอมไปเจอพวกเขา..
ลานจอดรถของคอนโดในยามค่ำคืนเงียบสงัด พาย ในชุดไปรเวทธรรมดาๆ สวมหมวกแก๊ปดึงปีกปิดบังใบหน้า เพิ่งเดินกลับมาจากการไปซื้อของใช้ที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใกล้ๆ ตลอดหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา เธอเก็บตัวเงียบอยู่แต่ในห้องเพื่อรักษาแผลใจ และพยายามอย่างหนักที่จะลบสัมผัสของผู้ชายใจร้ายทั้งสองคนออกไปจากความทรงจำทว่า... ใ
หนึ่งสัปดาห์เต็ม... ที่โลกของหมาป่าและเสือร้ายหยุดหมุนนับตั้งแต่วันที่ความลับเรื่อง 'เกม' แตกสลายลงพร้อมกับหยาดน้ำตาและคำสั่งห้ามเด็ดขาดของ พาย... ยัยน้ำแข็งก็ทำตามที่ลั่นวาจาไว้ทุกประการเธอ หายตัวไป อย่างสมบูรณ์แบบไม่มีการมาเข้าเรียน ไม่มีการปรากฏตัวที่คณะ เบอร์โทรศัพท์ถูกปิดตาย โซเชียลมีเดียทุ







