ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

บทที่ 61 น้ำแกงห้ามครรภ์หรือจะสู้น้ำยาจากเขาได้อีกทั้งเขาก็ควรทำว่านางไม่อยู่สายตาเช่นนี้น่ะถูกแล้ว อย่างน้อยก็เพื่อให้เกียรติว่าที่พระชายาของเขาเอง เถียนอวี้หรูคือสตรีที่ฝ่าบาททรงเลือกให้ฉีหยางเฉิน“ท่านหญิงซือหนิง!” คุณหนูเถียนรีบก้าวเข้ามาต้อนรับด้วยมารยาทนุ่มนวล “หม่อมฉันรอพระองค์อยู่พอดีเพคะ จะได้ร่วมชมด้วยกัน”“ข้าเสียมารยาทที่มาช้าเองขออภัยด้วย” ซือหนิงตอบกลับเสียงเรียบ ก่อนหันไปประสานมือคำนับองค์รัชทายาทตามธรรมเนียม “ถวายบังคมเพคะ องค์รัชทายาท”“อืม” ฉีหยางเฉินตอบรับเสียงเบา ไม่แม้แต่จะหันมามองคุณหนูเถียนพยายามรักษาบรรยากาศให้ราบรื่น นางจึงชวนทั้งสองเข้าไปในร้านทันที เถ้าแก่เจ้าของร้านรีบออกมาต้อนรับและพาทั้งหมดไปยังห้องรับรองด้านใน ซึ่งเต็มไปด้วยตัวอย่างผ้าไหม พัด โคมไฟ และเครื่องตกแต่งจากทั่วแคว้นขณะเลือกของกันอย่างจริงจัง องค์รัชทายาทก็มักเสนอความคิดเห็นบ้างเป็นครั้งคราว หากแต่ทุกครั้งที่จะสื่อสารกับซือหนิง เขากลับหันไปพูดกับคุณหนูเถียนแทนเสมอ“เจ้าว่าลายนี้เหมาะกับงานตอนค่ำหรือไม่”...ซือหนิงนั่งฟังเงียบ ๆและตอบกลับผ่านคุณหนูเถียนอย่างไม่รู้สึกรู้สา ในใจกลับสงบเย็นราวไ

บทที่ 63 ฉีหนานหวังใจสลายเสียแล้วฉีหนานหวังที่เงียบอยู่จนถึงขณะนั้น ยังคงนิ่ง เขาวางถ้วยชาลงอย่างนุ่มนวล หากแต่มืออีกข้างกลับแตะมือ้างหนึ่งของนางไว้แน่นขึ้นไม่มีคำตอบจากเขา... มีเพียงริมฝีปากของเขาที่ประทับลงมาแทนจุมพิตของเขา...ไม่อ่อนโยนเลยสักนิด มันร้อนจัด หนัแน่น ดุดัน เป็นจุมพิตที่แฝงไว้ด้วยแรงอารมณ์บางอย่างที่ปะทุขึ้นมาโดยไม่มีคำเตือนลมหายใจของเขาแนบแน่นกับลมหายใจของนาง มือหนาประคองท้ายทอยของนางไว้แน่นราวกับกลัวว่านางจะหายไป สัมผัสนั้น...ดั่งจักรพรรดิผู้ยึดครองเมืองทั้งเมืองไว้ในอุ้งมือและเมื่อเขาผละออก สายตาของเขานั้น...ลึกและเยือกเย็นยามมองซือหนิง“ข้าไม่ชอบเลยซือหนิง...ที่เจ้าฟื้นขึ้นมาแล้วเรียกหาบุรุษอื่น แม้จะเป็นพี่ชายของเจ้า...ข้าก็ไม่ต้องการได้ยิน”นางนิ่งงัน ความสำนึกไหลเข้ามาเต็มอกนางเอาแต่หมกมุ่นอยู่กับความทรงจำของร่างเดิม...จนลืมไปว่า...มีคนหนึ่งที่เฝ้าอยู่ตรงหน้าซือหนิงกุมมือเขาไว้เบา ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอย่างไม่รู้สคกโกรธที่ตนถูกอีกฝ่ายจุมพิตอย่างไม่ยินยอม“หม่อมฉันขอโทษเพคะ” ซือหนิงกล่าวอย่างจริงใจ เสียงของนางแผ่วเบาแล้วซือหนิงก็โน้มตัวไปมอบจุมพิตให้เข

“หม่อมฉันขอกล่าวตามตรง หม่อมฉันสูญเสียความทรงจำในอดีตไป ไม่อาจนึกถึงเรื่องระหว่างเราได้เลยแม้แต่น้อย ไม่ว่าจะเรื่องราวในอดีต หรือความรู้สึก... บัดนี้หม่อมฉันล้วนลืมสิ้นแล้วเพคะ”หานเซียวชะงักไปชั่วครู่อย่างไม่คาดคิด สีหน้าพลันเปลี่ยนจากอ่อนโยนเป็นหม่นเศร้า ไหนเลยว่าการที่นางนัดเขาเช่นนี้จะเพื่อบอกข่าวที่เขาไม่ยินดีเช่นนี้ซือหนิงหลุบตาลงถอนหายใจอย่างเวทนาในโชคชะตาของร่างเดิมที่จากไปแล้ว และบุรุษตรงหน้าที่เป็นถึงเจ้าแห่งแคว้น“ฝ่าบาท ไม่ว่าหม่อมฉันจะเคยทำสัญญาใดไว้กับพระองค์ หม่อมฉันต้องขออภัยที่ไม่อาจทำตามได้แล้ว หม่อมฉันมิใช่คนเดิม และต้องการ...เริ่มชีวิตใหม่ที่แคว้นแห่งนี้...”...ห้องกลับมาเงียบงันหานเซียวนิ่งไปนาน ดวงตาคมคู่นั้นจ้องมองนางอย่างลึกซึ้ง จนซือหนิงรู้สึกว่าหายใจแทบไม่ออก ไม่รู้ว่าเขากำลังรู้สึกเช่นไรแต่ที่แน่ ๆ คือมันทำให้นางขนลุกอย่างน่าประหลาด“ไม่มีเลยหรือ...แม้แต่นิดเดียว เจ้าก็ไม่มีความรู้สึกเดิมกับข้าอีกแล้วหรือ หนิงเอ๋อร์ เจ้าจำเรื่องระหว่างเราไม่ได้เลยหรือ?”เสียงของเขาแผ่วจนแทบไม่ใช่คำถาม หากแต่เป็นการยืนยันกับตัวเอง...อย่างสิ้นหวังปนกับความรู้สึกอื่นที่ไม่ชัด

“เจ้าทำแบบนี้ไม่ได้ เจ้าจะทิ้งข้าไปทั้งที่เราสัญญาแล้วได้อย่างไร?”ซือหนิงขยับหนี หันกลับมองเขานิ่ง ๆ ก่อนพูดเสียงหนักแน่น“พระองค์หาได้เคยรักสตรีนามว่าซือหนิงจริง ๆ ด้วยซ้ำ ท่านแค่ใช้ความรู้สึกของนางเป็นเครื่องมือเพื่อเป้าหมายที่แท้จริงของตัวเองต่างหาก”ซือหนิงระลึกถึงบันทึกก่อนตายของร่างเดิมที่มีความหวังเมื่อมาแคว้นฉีและกำลังจะได้แต่งเป็นชายาขององค์รัชทายาทแคว้นฉี นางไม่ได้เสียใจเลย อีกทั้งยามเจอหน้าหานเซียวความรู้สึกของร่างเดิมก็มีแต่ความเจ็บปวดหาใช่ความรู้สึกรักอย่างที่อีกฝ่ายพร่ำบอกไม่ เช่นนั้นแล้วแปลว่าบ่วงของร่างเดิมไม่ใช่การรับรักบุรุษตรงหน้าแน่ ๆซือหนิงเฝ้าดูความเป็นไปของหานเซียวยามพักอยู่ที่แคว้นฉีก็ได้รู้อะไรบางอย่างอีกด้วย“พระองค์ลำบากมากสินะเพคะ หลายวันมาวันนี้ความพยายามที่จะทำให้หม่อมฉันกับสวามีแตกแยก ...หม่อมฉันว่าการมาถึงของพระองค์...ก็ไม่ใช่เพียงการเยือนเพื่อไมตรีหรือเพื่อทวงหม่อมฉันกลับไปอย่างที่ทรงตั้งใจแสดง...”ซือหนิงยกคางขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคมเข้มแน่วแน่จนน่ากลัวหานเซียวหน้าเคร่งลง สีหน้าฉายแววเจ็บปวดปนตกตะลึงที่นางพูดเหมือนรู้บางอย่างมา“...”ซือหนิงหยักยกมุมป

“ไม่ใช่ทั้งสองเพคะ เรื่องเหล่านั้นล้วนเป็นอดีตของหม่อมฉันไปหมดแล้ว อีกทั้งก็ไม่แม้จะเกิดขึ้นจริง ๆ ด้วย หากอยากฟังคำอธิบายเรื่องนี้เพียงสวามีกลับไปบ้านของเราก่อน”“...”ฉีหนานหวังใจเต้นแรงขึ้นมาชั่วครู่ บางทีที่เขาหนีออกมาพึ่งพาสุราไม่ใช่เพราะต้องการจะลืมนาง แต่ก็เพื่อจะยื้อเวลาเพื่อรอเวลานี้ต่างหากกระมัง...เวลาที่นางเปิดให้เขาเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตนางอย่างแท้จริง“อีกทั้งสัญญาสองปีของเรา...หม่อมฉันคิดว่าอาจไม่จำเป็นอีกแล้ว”เขานิ่งงันจอกในมือถูกวางลงอย่างช้า ๆ สองจิตสองใจว่าเหตุผลที่สัญญาสองปีไม่จำเป็นจะเป็นเพราะนางตั้งใจจะหนีเขาไปเลยในทันที หรือเพราะอีกเหตุผลที่เขาหวังให้เป็นอยู่ลึก ๆ กันแน่ไม่รอให้ฉีหนานกวังคอยนาน ซือหนิงเอื้อมมือจับมือเขาไว้แน่นน้ำเสียงมั่นคงแต่อ่อนโยนอย่างที่สุดอันถูกกลั่นมาจากใจของนางเอง“ข้ารักท่าน...ฉีเทียนหลง ท่านคือบ้านของข้า…คือคนที่ข้าอยากใช้ชีวิตด้วย ไม่ว่าจะเหลืออีกที่ชีวิตก็ตาม”สายตาของเขาสั่นระริก ดวงหน้าที่แดงจากความเมาเงยขึ้นสบตานางอย่างต้องการอ่านความรู้สึก “เจ้าจะไม่ไปแล้ว…จริงหรือ?”“จริงสิ”ซือหนิงยิ้ม รอยยิ้มนั้นอ่อนโยนจนแทบหลอมละลายทุกกำ