All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 81 - Chapter 90

บทที่ 54 คิดจะฮุบอำนาจหรอก ฝันไปเถอะหลังจากกูมามาได้รับคำสั่งจากลู่ไทเฮาให้มาช่วยดูแลจวน เนื่องด้วยฉีหนานหวังไม่อยู่ นางก็เริ่มแสดงอำนาจทันที นางไม่ได้สั่งให้บ่าวไพร่ขึ้นตรงต่อคำสั่งของตนโดยตรง แต่เริ่มจากการจัดการเรือนรับรองใหม่เอง จัดงานเลี้ยงฮูหยินชั้นสูงโดยไม่แจ้งซือหนิงแม้แต่คำเดียว แทบจะราวกับนางคือเจ้าของจวนตัวจริงไปด้วยซ้ำซูลี่เองก็ไม่ต่าง พลอยผสมโรงยกตนเป็นเจ้าบ้าน กล่าวทักแขกผู้มาเยือนแทนพระชายาเอกอย่างภาคภูมิใจ พฤติกรรมเช่นนี้ทำให้บ่าวไพร่ในจวนเริ่มเอนเอียง จนไป๋ฮวาอดกลั้นไม่ไหว ถึงกับเปรยขึ้นขณะช่วยพระชายาเอกตรวจรายงานความเรียบร้อยในจวน“เหตุใดพระชายาจึงปล่อยให้พวกนางเหิมเกริมเช่นนี้เพคะ?”ซือหนิงเพียงยิ้มบาง สายตายังไม่ละจากตัวเลขบนแผ่นกระดาษ“เพราะข้ากำลังให้พวกนางเหยียบกับดักที่ข้าตั้งใจวางไว้ด้วยเท้าของตนเองอย่างไรล่ะ”โดยเริ่มจากได้รับอำนาจเล็ก ๆ น้อย ๆ จวบจนสร้างเรื่องใหญ่มากขึ้นโดยที่ซือหนิงแสร้งปิดตาหนึ่งข้าง ต่อมากูมามาก็เริ่มออกคำสั่งกับเซินกงกงให้รายงานการใช้จ่ายประจำวันโดยตรงกับนางเอก ซึ่งซือหนิงพอได้รู้ก็อนุญาตให้เซินกงกงทำตามแต่โดยดียิ่งกูมามาและซูลี่ทำการ

“เพคะ?!”เสียงนางกำนัลร้องขึ้นอย่างตกใจทันที เพราะหาได้มีใครไม่สามารถอดทนรอที่หน้าตำหนักได้ จะบอกว่าพระชายาของฉีหนานหวังผู้นี้ไม่เข้าใจในการกลั่นแกล้งก็ไม่น่าใช่ซือหนิงพูดแล้วก็ทำจริง นางหมุนตัวเตรียมจะเดินกลับไปขึ้นเกี้ยวที่มาส่งนางดงเดิม“พระชายา! หากพระองค์กลับไปก่อน เช่นนั้น…”“จะถือว่าข้าขัดรับสั่งหรือ?” ซือหนิงหันกลับมาช้าๆ ดวงตาคมกริบจ้องตรง “แต่รับสั่งนั้นก็ไม่ได้ตรัสให้ข้ายืนท่ามกลางลมหนาวรอเช่นกัน…หากวันนี้ร่างกายข้าพลันอ่อนเพลียเพราะป่วยไข้จนไม่อาจรับใช้ฉีหนานหวังได้ดี เจ้าที่เป็นเพียงนางกำนัลรับผิดชอบหรือไม่?”แน่นอนว่าซือหนิงพูดมาเพียงนี้แสดงออกว่าคนที่ต้องลำบากในเรื่องนี้ไม่ใช่ทั้งนางและไทเฮา แต่เป็นนางกำนัลที่รับหน้าที่กลั่นแกล้งต่างหากนางกำนัลที่ถูกข่มขู่ถึงกับหน้าเสียโดยพลัน รีบโค้งตัวนอบน้อมทันที “หม่อมฉันจะรีบไปแจ้งไทเฮาเดี๋ยวนี้เพคะ! พระชายาโปรดเข้าไปรอที่ใต้ศาลาก่อน!”ไม่กี่อึดใจต่อมา ประตูไม้ขนาดใหญ่ของตำหนักเฉินหลันก็เปิดออก ร่างบางของซือหนิงในชุดผ้าทอสีเข้มสง่าเดินผ่านประตูเข้าสู่ภายในตำหนักโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมองเหล่านางกำนัลที่ยังยืนเหงื่อท่วมหลังทั้งที่

บทที่ 57 เชือกฟางเส้นสุดท้ายขาดลงแล้วภายในเรือนส่วนตัวซึ่งปิดเงียบมาหลายวัน ชายารองซูลี่นั่งอยู่กลางห้อง ดวงหน้าขาวซีดของนางสะท้อนความกระวนกระวายมาเป็นแรมวันจวบจนวันนี้ที่มีความหวังของความสะใจมากที่สุดทันทีที่ได้ยินเสียงฝีเท้าบ่าวคนสนิทผลักประตูเข้ามา หัวใจของซูลี่ก็เต้นรัวแทบทะลุอก“ท่านหญิง! พระชายาเสด็จกลับมาแล้วเพคะ!”“แล้ว?”ซูลี่ถามเสียงต่ำด้วยสีหน้าไม่พอใจที่บ่าวตรงหน้าชักช้าจนนางลุ้นแทบหัวใจวาย“ทว่ากลับมาแล้วมีสีหน้ายิ้มแย้ม ไม่เหมือนผู้ถูกตำหนิเลยสักนิด...เพคะ!”เปลือกตาของซูลี่กระตุกเล็กน้อย นางกำหมัดแน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด รอยยิ้มจอมปลอมที่เคยวางไว้เสมอกลับถูกแทนที่ด้วยแววตาเกรี้ยวกราดอย่างสุดจะทนแล้ว“หึ... นางมันก็แค่คนต่างเมืองแต่กลับกล้าชุบมือเปิบขึ้นมาเป็นชายาเอก แล้วกลับทำให้ข้าผู้เคยเป็นเจ้าของตำแหน่งนี้ต้องถูกทอดทิ้งอยู่ในเรือนเช่นนี้!”นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง สีหน้าเต็มไปด้วยความเคียดแค้นผสมความเสียหน้าอย่างปิดไม่มิด เดินวนคิดหาหนทางไปมาสุดท้ายก็หยุดฝีเท้าลง“ในเมื่อไทเฮายังไม่ยื่นพระหัตถ์ช่วย... ข้าก็ไม่อาจรอความเมตตาใด ๆ ได้เช่นกัน”บ่าวสาวคนสนิทก้าวเข้ามาใกล้

บทที่ 58 คืนที่เคยค้างคา...ต้องไม่ต้องค้างคาอีกต่อไปภายในห้องอาหารของเรือนหลัก แสงตะเกียงสีอุ่นส่องสะท้อนโต๊ะไม้เคลือบเงา ด้านบนถูกจัดวางสำรับอาหารอย่างเรียบร้อย กลิ่นหอมกรุ่นของผัดเห็ดหอม แกงกระดูกตุ๋นสมุนไพรจีน และเป็ดย่างรสละมุนลอยฟุ้งทั่วห้อง บ่งบอกถึงความตั้งใจของผู้สั่งให้เตรียมได้เป็นอย่างดีฉีหนานหวังนั่งลงที่หัวโต๊ะ ซือหนิงนั่งข้าง ๆ เขา นางคีบชิ้นเป็ดย่างร้อน ๆ วางลงในจานของเขาอย่างแผ่วเบา นั่นทำให้เขานึกถึงบางเรื่องในอดีตขึ้นมา...“หนิงเอ๋อร์จำได้หรือไม่?” เขาเอ่ยเสียงทุ้มนุ่ม ดวงตาเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย “คราวนั้นที่วัดเทียนเยวี่ยน...เจ้าเคยคีบของให้ข้าแบบนี้ แต่ตอนนั้น...เจ้าตั้งใจทำเพื่อกลั่นแกล้งผู้อื่น”ซือหนิงยิ้มอย่างขัดเขินเล็กน้อย ดวงตายังคงมองจานอาหารแต่ในหัวก็นึกย้อนไปตอนนั้นจริง ๆ“ตอนนั้นข้าทำเพื่อกลั่นแกล้งจริง ๆ แต่ครั้งนี้หม่อมฉันทำด้วยความตั้งใจเพคะ”บรรยากาศที่เคยตึงเครียดจากเหตุการณ์ก่อนหน้า คล้ายถูกละลายลงด้วยบทสนทนาเรียบง่ายและรอยยิ้มที่เผยออกมาช้า ๆ จากทั้งสองฝ่าย มื้อค่ำผ่านไปอย่างเรียบง่าย อบอุ่น และเต็มไปด้วยเสียงหัวเราะเบา ๆ ในบางจังหวะเวลาผ่านไปจ

ยิ่งถูกเจ้าของความนุ่มลื่นห้ามคนทำก็เหมือนถูกยุ จากที่ดูดดึงเบา ๆ กลับกลายเป็นหนักขึ้น ยามเขาได้ยินเสียงหวานหลุดออกมาจากปากอีกคนที่พยายามกลั้นแล้วก็ยิ่งอยากสร้างความหวามไหวให้ซือหนิงมากไปอีกเรียวลิ้นตรงเข้าสะกิดปลายยอดนั้นอยู่ครั้งสองครั้งพลางเหลือบสายตามองสีหน้าของนางยามถูกเขาหยอกเย้าตรงจุดอ่อนไหวนี้ พอเห็นว่าตนได้รับสายตาคาดโทษก็รีบเตรียมจะขออภัยอีกฝ่ายด้วยการครอบครองบริเวณนี้ให้เข้าไปในปากเข้าจดมิดหากเขาทำให้นางพึงพอใจได้ ก็คงจะไม่ถูกนางมองด้วยสายตาเช่นนั้นแล้วกระมัง...“อา... ดะได้โปรด อย่ากะแกล้ง...อื้อ...”เมื่อเขาก้มลงจุมพิตอีกข้างอย่างต้องการได้ยินเสียงหวานซ้ำ ๆ เขาทำราวกับว่าไม่ได้ยินเสียงทักท้วงใดใดนอกจากเสียงครางในลำคอนั่นหากเขาได้ครอบครองนางจริง ๆ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะส่งเสียงเช่นไรตอบสนองกลับมา จากที่มัวเมากับบริเวณเนินอกเนียนนุ่มก็เริ่มผละออกและกลับมาเตรียมมังกรน้อยของตนเองให้สู้พร้อมรบในทันทีซือหนิงลืมตาขึ้นเมื่อรู้สึกสัมผัสอุ่นร้อนที่เนินอกสองข้างหายไป นางมองสบตากับฉีหนานหวังผ่านม่านน้ำแก่งความรัญจวน เมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังจัดการรูดรั้นมังกรใหญ่ให้ชูชัน ซือหนิงก็เผลอกลื