All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 101 - Chapter 110

บทส่งท้ายเช้าวันนี้ …ท้องฟ้าสีครามสดใสกว่าวันใดใด แสงแดดส่องลงเหนือประตูเมืองหลวง ลมต้นฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านราวกับจะช่วยปลอบโยนการจากลาระหว่างสองแม่ลูกที่แม้ไม่ผูกพันธ์แต่ก็มีสายใยเชื่อมกันไม่เสื่อมคลายรถม้าหุ้มผ้าสีขาวงาช้างจอดอยู่หน้าประตูเมืองหลวงล้อมรอบด้วยบ่าวและทหารไม่กี่คนในชุดเรียบง่าย ไม่มีเครื่องแสดงฐานะ ไม่มีเกียรติยศติดตาม มีเพียงความสงบเงียบที่แฝงความสำรวมพระนางหูซี่หง ยืนอยู่หน้ารถม้าสีหน้าสงบเยือกเย็น ดวงตาที่เคยแฝงความเศร้าโศกมาตลอดหลายปีในวังหลวง…วันนี้กลับเยือกเย็นราวกับไร้ความทุกข์ในโลกแล้วตรงหน้าพระนาง คือฉีหนานหวังยืนน้อมส่งอยู่ในชุดเรียบง่ายเช่นกัน เขาไม่มีดาบ ไม่มีชุดเกราะ ดวงตานิ่งลึก สะท้อนเงาของเด็กหนุ่มผู้เคยยืนรอรับแม่อยู่ที่หน้าตำหนักเสมอ และมักไม่ได้รับแม้แต่อ้อมกอดใดใดก็จำต้องจากลาทุกครา“กระหม่อมไม่เคยโทษพระองค์…ไม่เคยแม้แต่สักวันเดียว สิ่งที่หม่อมฉันทำมาทุกอย่าง ล้วนเต็มใจทำเพื่อตัวกระหม่อมเองและตัวของ...เสด็จแม่”คำพูดนั้นเหมือนแสงแดดอุ่นที่ส่องลงกลางใจของผู้เป็นมารดา น้ำตาที่เคยถูกเก็บไว้ของพระนางร่วงลงในเวลานั้น หูซี่หงเอื้อมมือมากอดโอรสของตนไว้แน่น

บทนำแสงจันทร์เต็มดวงยามค่ำคืนสาดส่องให้สามารถมองเห็นสิ่งของต่าง ๆ พอเลือนราง ในจวนใหญ่แห่งหนึ่ง เรือนส่วนใหญ่ดับไฟหมดแล้วผู้คนจึงต้องใช้แสงจากดวงจันทร์นำทาง ไม่เว้นแม้กระทั่งแมวดำตัวนี้แมวสีดำนั่งบนราวระเบียงหน้าเรือน ลำตัวตั้งตรง ลูกตาสีเหลืองอร่ามเรืองแสงท่ามกลางความมืดกำลังมองไปยังทางเข้าเรือนแห่งนี้อย่างไม่ละสายตาปลายหางสีดำวางราบบนพื้นนิ่ง มันกำลังรอคอยบางสิ่งบางอย่างด้วยจิตใจแสนกังวลอยู่…กึก!กุกกักแมวดำน้อยหันมองยังจุดกำเนิดเสียงตาเขม็งบุรุษร่างเตี้ยกว่ากำลังพยุงบุรุษร่างสูงกว่าด้วยท่าทางทุลักทุเล ด้วยคนสูงกว่านั้นเมามายไม่ได้สติ แรงจะเดินแทบไม่มี ทิ้งน้ำหนักเกือบทั้งหมดพิงบุรุษร่างเตี้ย“วางไว้นี้เถิด ไว้พรุ่งนี้ท่านแม่ทัพตื่นแล้วเจ้าค่อยต้มยาสร่างเมาให้เขาก็แล้วกัน ไปพักเถิด”บุรุษร่างเตี้ยกว่าหันไปกล่าวกับบ่าวสตรีนางหนึ่งที่ตามมาข้างหลัง พร้อมยกถังน้ำอุ่นมาด้วยบุรุษร่างเตี้ยวกว่าผู้นี้คือรองแม่ทัพหลี่คุนต๋านั่นเอง ก่อนเขาเดินออกไปจากเรือนก็สังเกตเห็นแมวดำตัวน้อยที่จ้องมองมาอย่างไม่เป็นมิตรเสียก่อน“เหมียว ๆ ... เฮยเอ๋อร์ เจอทีไรก็มองข้าด้วยสายตาเยี่ยงนี้ตลอดเลยนะ”คุนต๋

หนึ่งว่าที่คู่หมั้นของเจี่ยงเฟยเช้าวันรุ่งขึ้น...“ใครอยู่ข้างนอกข้าขอน้ำหน่อย!”ไป๋เฉิงไห่ตื่นขึ้นพร้อมความรู้สึกปวดตัวและปวดหัว ที่น่าประหลาดคือ เขามานอนอยู่ที่พื้นน่ะสิเขารู้ว่าเมื่อเย็นวานตนดื่มสุราจนเมาไม่ได้สติแต่ก็ไม่คิดว่าสหายพร้อมกับตำแหน่งลูกน้องอย่างรองแม่ทัพหลี่จะใจจืดใจดำทิ้งเขาให้นอนบนพื้นเยี่ยงนี้เฉิงไห่ให้บ่าวช่วยถอดชุดออกเพื่อเตรียมไปล้างเนื้อล้างตัวเสียหน่อย ทั้งตัวเต็มไปด้วยกลิ่นฉุนของสุราจนเจ้าตัวยังทานทนแทบไม่ไหวโอะ ไยมีรอยข่วนหลายรอยบนแผ่นอกเขาได้กัน อีกทั้งข้างหลังที่บ่าวส่วนตัวของเขาช่วยขัดถูเนื้อตัวอยู่ก็รู้สึกแสบขึ้นมายามสัมผัสน้ำ“ให้บ่าวแจ้งคนนำยาทาแผลมาให้ไหมเจ้าค่ะ”เสียงนุ่มดังขึ้นจากข้างหลังเฉิงไห่ นางมีนามว่าจื่อหรง เป็นบ่าวส่วนตัว หนึ่งในสองนางของแม่ทัพหนุ่ม มีหน้าที่ดูแลความสะดวกยามอยู่ที่จวนให้เขารวมถึงเรื่องช่วยถูตัว เปลี่ยนชุด อย่างตอนนี้ด้วย“ช่างเถิด แผลเล็กน้อยหาเจ็บไม่”...แต่ที่คาใจของเฉิงไห่คือ เขาไปได้รอยข่วนนี้มาจากไหนนั่นสิ ความจำเมื่อคืนก็แสนเลือนลางจนจับต้นชนปลายไม่ถูกเสียด้วย“จะว่าไปรอยพวกนี้ก็เหมือนรอยเล็บจากเจ้าเฮยอยู่เหมือนกั

สองข้าย่อมไม่ปล่อยให้นางหลุดมือไปเจี่ยงเฟยสวมชุดสีแดงสดใสเนื้อผ้าคุณภาพปานกลางอีกทั้งบนกายมีเครื่องประดับเพียงแค่ปิ่นหยกสลักลายไม่มากนัก ทำให้เมื่อมาเดินคนเดียวที่ตลาดแล้วไม่เป็นจุดสนใจ อีกทั้งยังโพกผ้าผืนบางสีเดียวกับชุดปิดไปกว่าครึ่งหน้าอีก นางจึงกลมกลืนกับผู้คนขึ้นไปใหญ่ด้วยเจี่ยงเฟยนั้นออกมาข้างนอกคนเดียวบ่อยจนชิน ยามนางซื้อของอันใดไม่หนักมากก็แบกเองได้ หรือหากไม่ไหวก็แค่สั่งร้านให้ไปส่งที่จวนก็ได้แล้ว ไม่เห็นเข้าใจเลยว่าไยคุณหนูในเมืองหลวงต้องพกคนติดตามมามากมายให้เกะกะก็ไม่รู้“หลบไปให้หมด ขบวนเสด็จองค์รัชทายาทกำลังมา!!!”เสียงเข้มแข็งดังทะลุปล้องมา พร้อมกันนั้นม้าตัวโตหลายตัวที่ลากรถคันหรูก็วิ่งผ่านพร้อมแรงลมสะบัดแรง ความเร็วนี้เกินกว่าที่ควรจะวิ่งผ่านตลาดที่ชาวเมืองคับคลั่งเยี่ยงนี้นักหากใครหลบไม่ทันอาจถูกขบวนรถม้าเหยียบตายคาถนนได้เลยเชียวล่ะ!!!“นั่น ระวัง!!!”ใครขวางทางต่างรีบหลบเอาตัวเองให้รอดก่อน ฉะนั้นเมื่อทุกคนหันไปตามเสียงเรียกก็เห็นเป็นภาพเดียวกัน เด็กชายตัวน้อยยืนสับสนงงงวยดวงตากลมโตไร้เดียงสา หารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังมีภัยมาเยือนถึงแก่ชีวิตแล้ว!เยื้องไปด้านบนของหอน้

“เข้าเรื่องเลยแล้วกัน ก่อนท่านแม่ทัพไป๋ตาย พวกข้าสองคนเคยทำสัญญาปากเปล่ากันไว้ ว่าจะให้สองตระกูลเกี่ยวดองกัน เจ้าเคยได้ยินหรือไม่”ไป๋เฉิงไห่ขมวดคิ้วมุ่นนึกย้อนไปก็คลับคล้ายคลับคลาว่าท่านพ่อเคยเอ่ยผ่าน ๆ แต่ตอนนั้นเขาไม่ได้ใส่ใจอันใด ไม่คิดว่าจะเป็นเรื่องจริงเฉิงไห่พอรู้ถึงเจตนาของสองผู้อาวุโสตรงหน้าในการมาเยือนจวนของเขาแล้วล่ะ“เคยได้ยินมาบ้างขอรับ”น้ำเสียงและท่าทีไม่ได้ปฏิเสธทำให้เหมียวดำอย่างเจี่ยงเฟยที่กลั้นใจรอฟังคำตอบของเขาเมื่อครู่กวัดไกว้หางไปมาอย่างว่าวุ่นใจปนดีใจน้อย ๆ ครานี้เหมียวน้อยเขยิบเข้าไปเบียดเจ้าของมากขึ้นกว่าเดิม“วันนี้ข้ามาพบก็จะมาคุยกันเรื่องสัญญานี้นั่นแล เห็นว่าแม่ทัพไป๋ยังไม่ได้มีการหมั้นหมายกับใคร ตำแหน่งสตรีข้างกายก็ยังว่างเว้น ไม่รู้ท่านคิดเห็นอย่างไรกับอาเฟยบ้านข้ากัน ท่านคงพอจำได้กระมัง?”ไป๋เฉิงไห่นึกคิดย้อนไปสมัยวัยที่เขายังไม่ออกไปร่วมรบกับท่านพ่อได้ ตอนนั้นในปีหนึ่งท่านพ่อของเขาต้องพาเฉิงไห่เดินทางออกนอกเมืองหลวงไปเยี่ยมเยียนครอบครัวตระกูลเจี่ยง เขาจำได้ว่ามีเด็กน้อยคนหนึ่งที่มักตามติดเขาเสมอ ซึ่งเฉิงไห่ก็เอ็นดูมากนัก ทว่าเขาเห็นเป็นเพียงน้องคนสนิท