All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 111 - Chapter 120

ดีที่เขาให้เสี่ยวเอ้อออกไปเตรียมน้ำอาบที่ห้องเขาแล้ว มิเช่นนั้นชื่อเสียงของแม่นางขี้เมาผู้นี้คงเสียหายไม่น่าดูแน่“คิดจาหนีหรือ ขี้ขลาดสิ้นดี!”เฉิงไห่ที่อุตห์ส่าถอยหลบแล้ว กลับถูกว่าด้วยคำพูดที่ผู้มีตำแหน่งแม่ทัพใหญ่มิคิดว่าจะมีคนว่าตนได้ นัยน์ตาจึงมีแววเข้มขึ้นอย่างน่ากลัวทว่าพอได้คิดก็ค่อย ๆ ผ่อนหายใจลง มิคิดเอาคำพูดของคนไร้สติมาใส่ใจ“นอน!”น้ำเสียงดุดันส่งไปเพื่อให้เด็กดื้อกลัวเขาบ้าง และยอมเชื่อฟังแต่โดยดี เขาอายุก็ปาไปยี่สิบห้าแล้วผ่านโลกมาพอสมควรแต่ไม่เคยกำราบสตรีที่ดื้อดึงมาก่อน จึงใช้น้ำเสียงเยี่ยงเขาสั่งการทหารใต้อำนาจของตนเจี่ยเฟยสะดุ้งตกใจ พอรวมกับความเศร้าเสียใจอันเป็นต้นเหตุให้ตัวเองต้องมาใช้น้ำเมามากมายเพื่อให้ลืม ก็เบะปาก น้ำตาคลอก่อนไหลลงเต็มสองข้างแก้ม ส่งเสียร้องไห้ตัดพ้อมากมายจนคนฟังปวดหัวขึ้นมาทันใด“ฮือ ฮือ...”“เออ ข้ามิได้ตั้งใจดุเจ้า เงียบลงก่อนเถิด”แม่ทัพใหญ่อย่างเขาเคยปลอบใครเสียที่ใดกัน มือไม้หยาบกร้านมิรู้จะไปวางตรงไหน จะพูดปลอบก็คิดแล้วคิดอีกก็นึกคำพูดไม่ออก“บุรุษเมืองหลวงช่างใจร้ายยิ่งนัก ยิ่งหล่อยิ่งเข้าใจยาก ข้าอยากกลับบ้านแล้ว ฮือ ฮือ”ความเมาทำใ

หกต้องมาเป็นฮูหยินให้ข้าเจี่ยงเฟยกลับมาถึงจวนก็พุ่งไปพักผ่อนทันที นางปวดหัวไม่หาย ตื่นมาอีกทีก็ตะวันคล้อยต่ำ เข้าสู่ยามโหย่วแล้ว นางถูกตามให้ไปทานมื้อเย็นพอดี“คุณหนูเจ้าคะ วันนี้ท่านซือฝูมีแขกมาทานข้าวร่วมกันนะเจ้าคะ”เหมยฮวาเอ่ยบอกก่อนที่เจี่ยงเฟยจะเข้าไปห้องอาหาร เพราะกลัวคุณหนูของนางจะทำกริยาเสียมารยาทรบกวนแขกพอได้รับการพยักหน้ารับคำก็ช่วยเปิดประตูให้เจี่ยงเฟยนั้นไม่ได้แปลกใจที่ท่านพ่อมีแขกเท่าใดนัก หลายคราที่มีสหายจากที่ทำงานมาร่วมทานด้วย ครานี้ก็คงไม่ต่างกันนั่นแล“อ้าว อาเฟยมาพอดี พี่เขาเอ่ยถึงลูก ก็ว่าจะให้บ่าวไปตามอยู่แล้วเชียว”เสียงหวานรื่นหู อีกทั้งเจอรอยยิ้มน้อย ๆ ของเจี่ยงฮูหยินทำเอาผู้มาใหม่อย่างเจี่ยงเฟยขมวดคิ้วฉงนพี่หรือ ?? พี่ที่ว่านี้ท่านแม่ย่อมไม่ได้หมายถึงพี่หลินฉีอย่างแน่นอนท่านแม่หมายถึงเจ้าของแผ่นหลังมั่นคงที่หันหลังให้นางอยู่ตอนนี้หรือ?บุรุษผู้เป็นแขกหมุนกายน้อย ๆ เอี้ยวตัวมองมาที่เจี่ยงเฟยพร้อมส่งรอยยิ้มอบอุ่นมาให้ ตรงข้ามเจี่ยงเฟยที่พอเห็นเขาก็เบิกตาโพลงมองเขาอย่างตะลึงลาน“น้องเฟยเฟยมองพี่อย่างกับว่าเมื่อวานนี้ไม่ได้เพิ่งเจอกันอย่างนั้นแล”เสียงทุ้มอบ

แปดพี่เฉิงท่านหนักยิ่ง🔥🔥เจี่ยงเฟยชักไม่แน่ใจในความหมายคำว่านอนของเขาเสียแล้ว เพียงนอนหลับพักผ่อนไยต้องถอดชุดด้วย!เฉิงไห่หยักยิ้มมุมปากชอบในความไม่รู้ทันเขาของฮูหยินน้อยตรงหน้ายิ่ง เขาผู้เป็นสามีย่อมต้องถือโอกาสนี้สั่งสอนเสียหน่อยแล้ว...เฉิงไห่เลื่อนมือจากเอวไปรั้งท้ายทอยของเจี่ยงเฟยเข้ารับจุมพิตของเขาเขาไม่รีบร้อนนักเพราะกลัวเหยื่อกลัวไปมากกว่านี้ เฉิงไห่ใช้ความอ่อนโยนขบเม้มริมฝีปากแดงเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมให้คนอายุน้อยกว่าหายสั่นกลัว พอเจี่ยงเฟยหลับตาพริ้มและเคลื่อนหน้าตอบรับจุมพิตเขาอย่างเป็นธรรมชาติ เขาค่อยเพิ่มความเร่าร้อนมากขึ้น อาศัยจังหวะที่ตนผละออกให้คนอายุน้อยได้หายใจ ตอนที่ทั้งสองประกบปากกันอีกคราจึงค่อยจู่โจมด้วยลิ้นร้อนจนเกิดเสียงเฉอะแฉะน่าอายยิ่งนักเขาถูกความหวานจากจุมพิตมัวเมาจนแทบคลั่ง!ใจที่อยากครอบครองนางบัดเดี๋ยวนี้ยากต้านทานแล้ว ทว่าเสียงในใจก็คอยตักเตือนว่าหากเขาจู่โจมนางเร็วเกินไปอาจไม่ดีต่อครั้งหน้า เขาจึงต้องอดทนต่อไปสองร่างบนเตียงสีแดงเกี่ยวพันอย่างไร้ทิศทางริมฝีปากหนาก็เล้าโลมส่วนบน พอผละจากความนุ่มชื้นได้ก็เคลื่อนย้ายไปที่ใบหูเล็กกระดูกอ่อนของใบหูช่

สิบวิธีรั้งให้ผู้เป็นสามีอยู่กับตนเจี่ยงเฟยรู้สึกเลือดขึ้นหน้า อารมณ์โกรธพุ่งสูง จนอยากระบาย! นางรอจนทั้งสองคนเข้ามาในเรือนนอนหลังเดิมอันเป็นเรือนหอที่เกิดศึกรักเมื่อคืนก็สะบัดมือเฉิงไห่ที่พยุงอยู่ออกไปทันควัน“ท่านรีบไปอยู่กับพระชายารองถิงถิงเถิด ข้าอยู่คนเดียวได้”ทว่าเจี่ยงเฟยหึงหวงจนลืมสังขารตนเองไปเสียแล้ว พอนางไม่มีคนคอยพยุง ก้าวเดินไปหน่อยร่างบางก็แทบซุด ลงกองกับพื้น ดีที่เฉิงไห่รองรับไว้ได้ทันมือหยาบกร้านคว้าเอวของเจี่ยงเฟยไว้ก่อนดึงนางเข้าหาตัว เขาจับให้นางหันหน้ามาสบตากับเขา“เฟยเฟยของข้าไหน้ำส้มแตกเสียแล้ว”ไม่พูดเปล่า เฉิงไห่ใช้นิ้วบีบปลายจมูกรั้นอย่างหมั่นเขี้ยว แล้วยิ่งคนที่ถูกรู้ทันอับอายจนใบหน้าขึ้นสีแดงยิ่งดูน่ารักจนเขาอดใจไม่ไหวแล้วเขาเชยคางของเจี่ยงเฟยขึ้นเพื่อรับจุมพิตของเขาอย่างถนัดถนี่ น้ำผึ้งว่าหวานแล้วแต่ยังมิอาจสู้น้ำหวานในปากของฮูหยินน้อยของเขาได้ เขาดูดกลืนริมฝีปากบางอย่างเมามันอีกทั้งยังกัดเบา ๆ อย่างสุนัขคันฟันจนเจ้าของริมฝีปากสะดุ้งครางเสียงหวานเฉิงไห่ผละให้ร่างบางที่ตัวอ่อนปวกเปียกได้พักหายใจเพียงชั่วครู่ ก่อนดึงเข้ามาพัวพันอีกครา คราวนี้เพิ่มความเ

สิบสอง ความลับของถิงถิง ฝ่ายเรือนรับรองในส่วนของเขตฮูหยินผู้เฒ่า ถิงถิงนั่งคุยกับแม่ของเฉิงไห่จนเวลาผ่านไปกว่าหนึ่งชั่วยามก็ตัดสินใจขอตัวลากลับ นางได้รับการดูแลอย่างสมเกียรติจากบ่าวของฮูหยินผู้เฒ่าผู้ที่เอ็นดูนางเยี่ยงบุตรีคนหนึ่งมาโดยตลอด รอยยิ้มอ่อนหวานมีบนใบหน้างามอ่อนช้อยตลอดเวลาจนกระทั่งก้าวขึ้นสู่รถม้าอันแสนหรูหราของตำหนักตะวันออก ดวงตาวาวโรจน์จากการที่ตนต้องรออย่างไร้ความหมาย นางโกรธจนขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน สองมือกำแน่นจนชุดยับย่น ก่อนหน้านี้ในจวนแม่ทัพนี้ถิงถิงล้วนสำคัญที่สุด ใคร ๆ ต่างก็เอ็นดูและตามใจ โดยเฉพาะพี่เฉิงไห่ที่มักตามใจนางเสมอมา ไฉนคราวนี้เขากลับทิ้งนางให้รอจนหน้าชาแล้วไปกับสตรีอื่นเสียได้กัน ถิงถิงมีความคิดว่าตนนั้นงดงามจนไม่มีบุรุษคนใดกล้าปฏิเสธได้ลงคอ เพราะแม้กระทั่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้น อย่างรุ่ยเต๋อ ที่ในอนาคตย่อมเป็นใหญ่ที่สุดในแคว้นนี้ยังตกหลุมรักนางและเอ่ยปากขอนางเป็นพระชายารองในที่สุด แม้นจะไม่ใช่ตำแหน่งพระชายาเอกของเขา แต่หากในตำหนักยังไร้พระชายาเอกอย่างไรถิงถิงก็ถือว่ามีตำแหน่งใหญ่สุดในวังหลังของรุ่ยเต๋อนั่นแล นี่คือเหตุผลที่นางละทิ้งสัญญาที่เคยให้ไว้กับ