All Chapters of ทะลุมิติมาเป็นองค์หญิงผู้เดียวดาย: Chapter 121 - Chapter 130

สิบสี่ เขาคงอยู่ไม่ได้หากไม่มีนาง ไป๋เฉิงไห่ได้รับแจ้งจากองครักษ์ตระกูลหลีว่ารถม้าคันที่มีฮูหยินของตนถูกโจรดักปล้น เป็นเหตุให้เฉิงไห่รีบรวมกำลังคนและควบม้าไปยังจุดเกิดเหตุทันที หัวใจของเขาเต้นรัวราวจะทะลุออกมาจากอก ใบหน้าซีดขาว ดวงตาแข็งกร้าว พุ่งตัวลงจากม้าวิ่งพรวดไปที่รถม้าคันที่คนตระกูลหลีแจ้งไว้ เขาไม่เห็นใบหน้าคุ้นเคยอยู่แถวนั้นเลย !เฟยเฟยของเขาหายไปไหน “พี่เฉิงเจ้าคะ ฮึก” ถิงถิงที่ถูกคนของตระกูลหลีดูแลอยู่ไม่ห่างจากรถม้าเท่าไหร่ร้องเรียกบุรุษที่นางคุ้นเคยเสียงดัง เรียกอยู่นานก็ไม่หันมาเสียที จึงยอมเดินไปหาและเอื้อมมือจับแขนเขาไว้ “พระชายารองถิงถิงมาอยู่ที่นี่ด้วยหรือ ท่านเห็นเฟยเฟยของข้าหรือไม่?” ถิงถิงกัดฟันแน่น นางอุตส่าห์ละทิ้งศักดิ์ศรีเป็นฝ่ายตามเขาแล้วยังมาเอ่ยถึงสตรีอื่นจากนางอีก มันช่างน่าขายหน้ายิ่งนัก! แต่ถิงถิงนั้นไม่เคยใช้อารมณ์มาทำให้แผนการที่นางสร้างขึ้นมาเสียไปหรอก นางแสร้งร้องไห้อีกเล็กน้อยก่อนเอ่ยตอบเสียงเศร้าเสียใจ “ข้าและแม่นางเจี่ยงนั่งรถม้าด้วยกันและระหว่างทางก็ถูกดักปล้นเจ้าค่ะ แม่นางเจี่ยงถูกตาต้องใจของโจรเหล่านั้นจึงถูกจับตัวไป ส่วนข้าก็เกือบไม่ร

สิบหกเจี่ยงเฟยรู้ในเรื่องที่ไม่ควรรู้เสียแล้วเจี่ยงเฟยกลายร่างเป็นแมวดำเฮยเอ๋อหลังจากไป๋เฉิงไห่ออกไปทำงานแล้ว นางวิ่งออกมาจากจวนตระกูลไป๋มุ่งหน้าสู่วังหลวงฝั่งวังบูรพาอันเป็นที่พักคนขององค์รัชทายาทเจี่ยงเฟยอาศัยความที่ตัวเล็กพยายามลัดเลาะผ่านหลังคาเป็นหลัก ซึ่งหากทหารเห็นอย่างมากก็แค่ไล่นาง ไม่ได้คิดว่าเป็นผู้บุกรุกแต่อย่างใดแมวดำน้อยกระโดดขึ้นไปดูลาดเลาที่ต้นไม้ต้นหนึ่ง นางอยากหาห้องของถิงถิงแต่วังบูรพาก็ใหญ่เหลือเกิน จึงขอนั่งพักเสียหน่อย จนเห็นนางกำนัลของพระชายารองถิงถิงจึงลอบตามไป และในที่สุดก็เข้ามาอยู่ในห้อง ๆ หนึ่งที่น่าจะเป็นห้องนอนของถิงถิง เจี่ยงเฟยลองค้นดูตามตู้ โต๊ะต่าง ๆ เผื่อจะเจอหลักฐานที่บ่งบอกว่าถิงถิงมีส่วนในวันนั้นแต่ก็ไม่เจอสิ่งใดเลยหรือว่านางจะมาเสียเที่ยวเสียแล้ว....เหมียวเฮยตัวนี้จะถือว่ามาเที่ยวเล่นที่วังขององค์รัชทายาทก็แล้วกัน ทว่าระหว่างที่นางกำลังวิ่งลัดเลาะผ่านหลังคาแล้วหลังคาเล่าก็จำต้องหยุดชะงักเท้าเพราะได้ยินเสียงจากห้องหนึ่งนางได้ยินเหมือนเสียงสิ่งใดสักอย่างที่เรียวยาวกระทบเนื้อมนุษย์อย่างไรอย่างนั้นหากเป็นที่เรือนจำหรือคุกใต้ดินก็ว่าไปอย่าง แต

สิบเจ็ดความสนิทสนมขององค์รัชทายาทเจี่ยงเฟยได้รับเทียบเชิญจากวังรัชทายาทยามที่วังมีจัดเลี้ยงชมดอกจวี๋ฮวาบาน จัดปีนี้เป็นปีแรกด้วยล่ะ เพราะดอกจวี๋ฮวาในสวนของวังบูรพาเพิ่งบานสะพรั่งงดงามจนต้องอวดโฉมเป็นคราแรกในเทียบเชิญแนบปิ่นปักผมสีทองอร่ามที่ถูกแกะสลักเป็นรูปดอกจวี๋ฮวางดงามไว้ให้เหล่าฮูหยินที่ได้รับเชิญประดับบนเครื่องหัวเพื่อใช้เป็นสัญลักษณ์ในการผ่านเข้าประตูวังจากประสบการณ์ในการออกงานคราที่แล้วของเจี่ยงเฟย ทางตระกูลไป๋ก็ไม่ไว้วางใจแน่นอน ไป๋เฉิงไห่นั่งบนรถม้าของจวนมาพร้อมกับเจี่ยงเฟยเลยแม้นว่าตนเองไม่ได้ถูกเชิญมาก็เถอะ“ตามจริงให้องครักษ์มาช่วยคุ้มกันข้าก็เป็นพอเจ้าค่ะ กว่าจะเลิกงานชมจวี๋ฮวาตามกำหนดการก็ปาไปเข้าช่วงเย็นแล้ว”เจี่ยงเฟยเอ่ยบอกเฉิงไห่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ใบหน้าถมึงทึงของเขาบ่งบอกได้ว่ากำลังอารมณ์ไม่ดีเกิดขีดสุด เพราะเมื่อครู่ตอนผ่านประตูวังเข้ามาเจอคนตรวจคนเข้าวังทำให้พาบุรุษเข้ามาได้มากสุดเพียงสองคน จึงตัดสินใจให้เป็นเฉิงไห่และองครักษ์อีกนาย อีกทั้งบุรุษก็ไม่สามารถเข้าไปยังงานเลี้ยงชมจวี๋ฮวาบานได้ ต้องรออยู่รอบนอกของวังบูรพาเท่านั้น ด้วยเหตุผลทั่วไปว่า เพราะในงานม

สิบแปด นรกบนดิน ในขณะที่สมองของเจี่ยงเฟยมึนเบลอคิดอันใดไม่ปะติดปะต่อ แต่เรื่องประสาทสัมผัสทางผิวกายกลับเด่นชัดเกินจนน่ากลัว หลังจากที่เจี่ยงเฟยรู้ว่าตนเองถูกพาออกมาที่ใดสักแห่งแล้ว จากนั้นนางก็ถูกพาไปนั่งบนเก้าอี้ มีสตรีหลายคนเข้ามาในห้องแห่งนี้ เจี่ยงเฟยรับรู้ได้ว่าตนเองถูกปลดเสื้อผ้าบนตัวออก นางอยากขัดขืนและอยากหนีออกไปแทบใจขาดดิ้นแต่ไม่สามารถทำได้เลย ร่างกายไม่สามารถควบคุมได้ตามใจสั่ง สมองก็ไม่ปะติดปะต่อเอาเสียเลย การขัดขืนของเจี่ยงเฟยจึงเป็นเพียงการทำไปให้คนที่มากระทำอันใดกับตามตัวของนางรำคาญเพียงเท่านั้น เหล่านางกำนัลของตำหนักบูรพาสามสี่นางช่วยกันขัดสีฉวีวันร่างกายขาวผ่องที่เดิมไม่ได้สกปรกอันใดให้สะอาดผ่องมากขึ้น พร้อมทั้งชโลมน้ำมันหอมระเหยบนกายอย่างคล่องแคล่วเพราะทำสิ่งนี้มาหลายคราแล้ว แม่นางผู้น่าเวทนาในอ่างอาบน้ำนี้ไม่ใช่คนแรกที่ต้องถูกทำความสะอาดทุกซอกทุกมุมก่อนมอบกายให้องค์รัชทายาท แต่อาจเป็นสตรีคนแรกที่มาทั้งอาการมึนเมาไม่รู้สติเยี่ยงนี้ เรื่องการใช้ยานั้นองค์รัชทายาทรุ่ยเต๋อทำไม่บ่อยนัก พระองค์ชอบให้สตรีมอบกายมาแบบเต็มใจเสียมากกว่า ยกเว้นก็แต่จะทรงอยากได้มากจนยอมใช้วิธ

สิบเก้า ละเล่นกับเหมียวน้อย (2)“มะ เมี๊ยว ฮือ...”“ร้องอีกสิ ร้องอีก ฮ่า ๆ”รุ่ยเต๋อที่ได้ฟังเสียงร้องเหมียวคราแรกก็ยิ่งได้ใจ เขาใส่แรงเพิ่มขึ้นเพื่อให้ได้ยินเสียงที่หวังอีกหลายรอบ พอเห็นว่าเจี่ยงเฟยเริ่มร้องจนเสียงขาดห้วงจึงค่อยหยุดมือดวงตาหรี่มองสตรีบนเตียงราวมองสิ่งของล้ำค่า ใบหน้าของเจี่ยงเฟยงดงามเย้ายวนยิ่ง แต่สิ่งที่น่าสนใจที่สุดสำหรับรุ่ยเต๋อนั้นคงไม่พ้นความสามารถของการกลายเป็นแมวได้ตามที่พระชายารองของเขาบอกมา เขาก็ไม่เชื่อหรอกถึงได้จับมาพิสูจน์อย่างไรเล่า ยิ่งได้ใกล้ชิดยิ่งรู้สึกตนกำลังเล่นกับแมวน้อยอย่างไรอย่างนั้น มันทำให้จิตใจชุ่มชื่น ร่างกายกระชุ่มกระช่วยราวเพิ่งสู่วัยแรกรุ่น อีกทั้งแกนกายส่วนนั้นก็ค่อย ๆ เริ่มเติบโตตามความปรารถนาในใจเสียแล้ว...สตรีงามหรือเขามีแล้วในวังหลังแห่งนี้ แต่ยังขาดสตรีที่คล้ายแมวน้อยเช่นเจี่ยงเฟยอยู่หากทำให้เจี่ยงเฟยตกอยู่ในการครอบครองของตนได้แล้ว ส่งข่าวและทำการตกลงกับแม่ทัพไป๋ทีหลัง เรื่องทุกเรื่องย่อมง่ายดายกว่า เขาต้องได้รับผลตอบแทนให้สมกับที่ออกทุนลงแรงจัดงานเลี้ยงอันแสนสิ้นเปลืองนี่เป็นสตรีแสนเย้ายวนตรงหน้า...รุ่ยเต๋อนำกุญแจข้อเท้ามาล็