Alle Kapitel von Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ: Kapitel 11 – Kapitel 20

“แค่งานอย่างเดียวเหรอที่คุณชอบ แล้วผมล่ะคุณชอบผมบ้างมั้ย”คชาจ้องไปที่ดวงตากลมโตของแพรพลอยอย่างคาดหวัง แต่ท่าทีจริงจังของเขากลับทำหญิงสาวอึดอัดเป็นอย่างมาก ชอบในความหมายของชายหนุ่มเป็นแบบไหนกันแน่“ชอบคุณเหรอคะ?”แววตาสับสนของแพรพลอยทำให้คชารู้สึกตัว เมื่อสักครู่ชายหนุ่มปล่อยความรู้สึกตามใจจนเกินไป ดูเหมือนว่าเขาจะรู้สึกพิเศษกับแพรพลอยนั้นเป็นเรื่องจริง แต่แค่ยังไม่รู้ว่าความรู้สึกพิเศษที่มีให้หญิงสาวนั้นมันมากแค่ไหน“เอ่อ ผมหมายถึงว่า…คุณชอบเจ้านายแบบผมหรือเปล่า”แพรพลอยถอนหายใจเล็กน้อย ที่แท้ความหมายคำว่าชอบของคชาก็เป็นเช่นนี้เอง ดูเหมือนว่าเธอจะคาดหวังความรู้สึกของคชาที่มีต่อเธอมากเกินไป ที่ผ่านมาการเอาใจใส่ที่ชายหนุ่มมีให้เธอก็เป็นแค่การดูแลในฐานะเจ้านายแค่นั้นเอง“สำหรับฉันแล้วคุณเป็นเจ้านายที่ดีมาก ไม่มีลูกจ้างคนไหนที่ไม่ชอบเจ้านายที่ดีแบบคุณหรอกค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เธอสบตาไปที่คชาเล็กน้อยก่อนจะหลบสายตากลับมามองกระดาษโน้ตที่อยู่ในมือแทนคชารู้สึกหวั่นใจกับคำตอบของแพรพลอยนัก ไหนจะท่าทีเย็นชาของเธออีก หญิงสาวเน้นคำว่าเจ้านายบ่อยครั้งจนชายหนุ่มเริ่มอึดอัด คำตอบขอ

“ผมถามว่าผู้ชายที่คุณคุยโทรศัพท์ด้วยเป็นใคร นี่คือคำสั่ง”คชาย้ำคำถามเดิมกับแพรพลอยอีกครั้ง ใบหน้าของชายหนุ่มก็ค่อยๆ เข้าใกล้ใบหน้าของหญิงสาวมากขึ้น ยังไงวันนี้เขาต้องได้คำตอบจากแพรพลอยว่าคนในสายเป็นใคร“เรื่องส่วนตัวค่ะ คุณจะเอาความเป็นเจ้านายมาข่มขู่ฉันไม่ได้” หญิงสาวจ้องตาสู้กลับ แต่ไม่นานนักต้องรีบละสายตาออก เธอรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวเมื่อแนบชิดชายหนุ่มอยู่แบบนี้“แต่ตอนนี้ยังเป็นเวลางาน คุณจะบอกผมมาดีๆ หรือต้องให้ผม….”“บอกค่ะบอกแล้ว” แพรพลอยรีบผลักอกคชาให้ออกห่างเมื่อเห็นว่าเขาเริ่มรุกเธอหนักขึ้น การแสดงออกของชายหนุ่มทำเธอหวั่นไหวนัก“ตกลงผู้ชายคนนั้นคือใคร”“ทำไมคุณต้องสนใจด้วยว่าฉันจะคุยกับใคร”“เรื่องคุณผมก็สนใจหมดแหละ เห็นคุณหัวเราะชอบใจก็เลยอยากรู้ว่าเป็นใคร ทำไมคุณถึงได้อารมณ์ดีขนาดนั้น”“เพื่อนค่ะ พอใจหรือยัง”“เวลาคุยกับเพื่อนต้องมีความสุขขนาดนี้เลยเหรอ ตอนผมคุยกับภาวีไม่เห็นจะเป็นแบบนี้เลย คุณสนิทกับเพื่อนคนนี้มากขนาดไหน”“ก็สนิทกันตั้งแต่เรียนมหาลัย เขาเป็นเพื่อนคนเดียวที่ฉันสนิทที่สุด คอนโดที่ฉันอยู่ตอนนี้ก็เป็นของเขา”“อะไรนะ! คอนโดที่คุณอยู่เป็นของเขา งั้นเพื่อนสนิท

“แม่! มาได้ยังไงครับ”คชาที่เดินตามแพรพลอยมาอุทานด้วยความแปลกใจเมื่อเห็นวิลัยยืนอยู่หน้าประตู ก่อนจะเข้าไปประคองผู้เป็นแม่เข้ามาในห้อง พร้อมกับวานให้แพรพลอยช่วยเอาน้ำมาเสิร์ฟให้ผู้เป็นแม่ของเขาคชาพาวิลัยมานั่งพักที่โซฟา แพรพลอยเองก็รีบเอาน้ำดื่มมาเสิร์ฟให้วิลัยอย่างไม่รีรอ หญิงสาวแสดงสีหน้ากังวลอย่างเห็นได้ชัด การที่วิลัยมาเจอเธออยู่ในห้องของคชาแบบนี้คงไม่ค่อยพอใจเท่าไร่นัก“หนูแพรนั่งก่อนสิ ส่วนลูกมีอะไรไปทำก็ไปทำเถอะ” วิลัยแจ้งต่อหญิงสาวก่อนจะหันไปบอกต่อผู้เป็นลูกชายที่ยืนอยู่“งั้นคุยกันไปก่อนนะครับผมไปเตรียมกับข้าวก่อน” คชาพยักหน้ารับหันมองแพรพลอยเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในครัว ชายหนุ่มรู้ดีว่าหญิงสาวในตอนนี้รู้สึกอึดอัดแค่ไหนที่ต้องเผชิญหน้ากับแม่ของเขา“หนูแพรมีแฟนหรือยัง”“ยังค่ะ” คำถามไม่มีปี่มีขลุ่ยของวิลัยทำหญิงสาวค่อนข้างประหลาดใจ เรื่องส่วนตัวเช่นนี้ไม่คิดว่าวิลัยจะอยากรู้“ที่ถามไม่ใช่อะไรหรอกนะ ป้าแค่เห็นหนูแพรทำงานตัวติดคชาไม่เว้นแม้แต่วันหยุดแบบนี้ ก็เลยกลัวแฟนหนูแพรจะเข้าใจผิดเอานะสิ”คำพูดของวิลัยเหมือนพยายามเตือนเธออยู่กลายๆ ว่าอย่าทำตัวติดกับคชาจนเกินไป บางทีวิลัยอ

“คุณไม่ถามผมเหรอว่านิลนาคือใคร”คชาเดินเข้าใกล้แพรพลอยให้มากขึ้นเมื่อเห็นหญิงสาวเอาแต่ยืนนิ่ง การที่เขาเอ่ยชื่อของนิลนาออกมาเช่นนี้ไม่คิดจะทำให้หญิงสาวสนใจบ้างเลยหรือ“เรื่องส่วนตัวของคุณฉันไม่อยากยุ่งค่ะ”“ยุ่งหน่อยก็ได้ ยุ่งเถอะผมอยากให้คุณยุ่ง "ชายหนุ่มรบเร้า การที่หญิงสาวปล่อยผ่านเรื่องของเขาไปเท่ากับว่าเธอไม่สนใจในตัวเขาเลย“ความสัมพันธ์ของเราคือเจ้านายกับลูกน้อง อะไรที่เป็นเรื่องส่วนตัวฉันก็ไม่อยากเข้าไปวุ่นวาย”“เมื่อวานตอนคุณเห็นผมคุยกับนิลทำไมคุณถึงเงียบไป หรือเป็นผมเองที่คิดมากที่เข้าใจผิดว่าคุณไม่พอใจที่ผมคุยหัวเราะกับคนอื่น พอเห็นคุณหน้าบึ้งแบบนั้นผมก็กังวล แพร…ผมพึ่งรู้ตัวว่าแคร์คุณมากขนาดนี้ แค่คุณไม่ยิ้มให้ผมก็คิดมากแล้ว ผมพยายามคิดหาเหตุผลว่าที่คุณบึ้งตึงใส่ผมเพราะคุณไม่สบายหรือเปล่า หรือผมทำอะไรให้คุณโกรธ และผมมาคิดได้เรื่องหนึ่ง ท่าทีของคุณเหมือนผมในตอนนั้นมาก ตอนที่ผมเห็นคุณหัวเราะชอบใจเวลาโทรคุยกับเพื่อนชายของคุณ ผมได้แต่คิดว่าคุณกับเขาเป็นเพื่อนกันจริงๆ เหรอ ผมคิดเรื่องนี้วนอยู่ซ้ำๆ”“เพราะเรื่องนี้เองเหรอคุณถึงเงียบใส่ฉันเป็นอาทิตย์ คุณสงสัยอะไรคุณก็ถามฉันสิ”“แล

แพรพลอยปล่อยใจเผลอไปกับรสจูบอันเร่าร้อนของคชาได้เพียงครู่เดียวก็รู้สึกตัว หญิงสาวผลักชายหนุ่มออกไปเต็มแรงมือก่อนจะรีบยกมือขึ้นมาทาบปิดปากตัวเองไว้คชาไม่ละความพยายามเดินเข้าหาหญิงสาวด้วยความระมัดระวัง มือใหญ่ของชายหนุ่มก็ค่อยๆ เลื่อนขึ้นดึงมือบางที่ปิดปากตัวเองไว้ออก ตอนนี้เขารู้ตัวแล้วว่าได้ทำผิดไป“โกรธใช่มั้ย แต่ผมไม่เคยจูบใครนอกจากคุณจริงๆ นะ เมื่อกี๊ผมก็ตอบคำถามที่คุณถามผมไง”“ตอบด้วยการจูบเนี่ยนะ” หญิงสาวรีบหันหน้าหนีด้วยความเขิน“จริงๆ ผมก็ตั้งใจจูบแหละ ก็ผมชอบคุณนี่มันก็เลยอดไม่ได้ ผมพูดจริงๆ นะผมทำกับคุณแบบนี้แค่คนเดียว”“ไม่ต้องพูดแล้ว แต่คุณก็รับปากฉันแล้วนี่ว่าจะไม่ทำอีก”“งั้นผมไม่รับปากแล้ว”“นี่คุณ!”“เอาเป็นว่าผมจะพยายามห้ามใจตัวเองก็แล้วกัน ผมไม่อยากสัญญากับคุณกลัวทำไมได้น่ะ อย่าโกรธผมเลยนะ” ชายหนุ่มยิ้มตาปริบๆ อ้อนขอการให้อภัยจากหญิงสาว เดิมทีแพรพลอยเองก็ไม่ได้ขุ่นเคืองต่อชายหนุ่มมากอยู่แล้วเธอแค่รู้สึกเขินมากกว่าโกรธก็เท่านั้นวันต่อมาแพรพลอยลงมาดูงานที่โถงชั้นหนึ่งของโรงแรมกับสามารถพร้อมเลขาหนุ่มของเขาแทนคชาที่ติดประชุมอยู่ หญิงสาวตั้งใจฟังและจดรายละเอียดสำคัญที่เ