Alle Kapitel von Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ: Kapitel 21 – Kapitel 30

“นิลกับพี่วิชเลิกกันแล้วค่ะ”คชานิ่งเงียบไปสักครู่ ชายหนุ่มนึกสงสัยทำไมอยู่ดีๆ นิลนากับพีรวิชถึงเลิกกันได้ ครั้งล่าสุดที่โทรคุยกันหญิงสาวก็ไม่มีวี่แววโศกเศร้าแม้แต่น้อย แถมยังดูร่าเริงสดใสอีกต่างหาก“ทะเลาะกันเหรอ”“ไม่ค่ะ นิลเองที่ทำทุกอย่างพัง”“ถ้านิลยังรักเขาอยู่ก็ลองปรับความเข้าใจกันดูมั้ย” ชายหนุ่มเสนอความเห็น“ไม่ค่ะ นิลเองที่ขอเลิกพี่วิชเพราะนิลรู้ตัวแล้วว่าไม่ได้รักพี่วิช แต่คนที่นิลรักคือ…”“นิล!”คชาสวนตะโกนชื่อนิลนาออกมาเพื่อยับยั้งหญิงสาวไม่ให้พูดต่อ ชายหนุ่มเกิดความกังวลกับคำตอบของนิลนานัก ถ้าหญิงสาวเกิดบอกว่าคนที่เธอรักคือเขาขึ้นมามันไม่ทำให้เรื่องแย่ลงไปกว่าเดิมเหรอ ตอนนี้เขาเองก็มีใจให้แพรพลอยไปแล้ว ถ้าไม่ตัดไฟแต่ต้นลมอนาคตคงเกิดเรื่องยุ่งยากขึ้นแน่“พี่คชามีอะไรเหรอเปล่าคะ” นิลนาเองก็แปลกใจที่อยู่ๆ ชายหนุ่มก็โพล่งชื่อเธอออกมา ทั้งๆ ที่เธอยังพูดไม่ทันจบด้วยซ้ำ“แย่จังเนาะ พี่กะว่าจะขอคำปรึกษาจากนิลสักหน่อย พี่อยากรู้ว่าปกติผู้หญิงชอบอะไรกัน พี่จะได้เอาไปใช้กับคนที่พี่ชอบบ้าง แต่เวลานี้คงไม่เหมาะแล้ว” คชาตั้งใจพูดให้นิลนาเข้าใจจุดประสงค์ที่เขาต้องการ และก็เหมือนจะสำเร็

“ไปล้างหน้าล้างตาสิคะจะได้มากินข้าว”แพรพลอยที่กำลังวางชามกับข้าวไว้บนโต๊ะบอกต่อชายหนุ่มที่ลุกจากโซฟาด้วยท่าทีงัวเงีย คชาเองพอตื่นขึ้นมาเห็นแพรพลอยยังอยู่ก็เผยยิ้มกว้างอย่างพอใจ“คุณทำให้ผมเองเลยเหรอ”“เปล่าค่ะฉันโทรสั่ง ยาอยู่ตรงนั้นถ้าปวดหัวกินข้าวเสร็จแล้วก็กินยาตามนะคะ”“จะกลับแล้วเหรอ” เมื่อเห็นหญิงสาวหยิบกระเป๋าขึ้นสะพายก็รีบถามด้วยความร้อนใจ ทั้งที่เขาพึ่งจะตื่นเองทำไมเธอถึงต้องรีบกลับด้วย“นี่ก็สายมากแล้ว เดี๋ยวช่วงบ่ายฉันต้องออกไปข้างนอกอีก”“ให้ผมไปเป็นเพื่อนมั้ย”“ไม่ต้องค่ะ วันนี้เป็นวันเกิดเพื่อนฉันค่ะ ฉันเลยจะพาเขาไปเลี้ยงข้าวสักหน่อย”พอได้ยินคำตอบชายหนุ่มก็ไม่สบอารมณ์ทันที เพื่อนที่แพรพลอยพูดถึงคงจะเป็นผู้ชายคนเมื่อวานอย่างแน่นอน หญิงสาวเองพอเห็นสีหน้าคชาเปลี่ยนไปก็รีบเดินเข้ามาถามด้วยความเป็นห่วง“เป็นอะไรคะเมื่อกี๊ยังยิ้มอยู่เลย หรือว่าปวดหัว”“เพื่อนที่คุณพูดถึงคือผู้ชายที่คุณพาขึ้นคอนโดเมื่อวานใช่มั้ย”“คุณเห็นด้วยเหรอคะ ใช่ค่ะ…คนนั้นแหละ”“ทำไมคุณถึงให้เขาขึ้นคอนโดง่ายๆ ล่ะ ทีกับผมคุณให้ส่งถึงแค่หน้าห้องเอง” ชายหนุ่มเริ่มเสียงดัง สิ่งที่หญิงสาวทำมันสองมาตรฐานชัดๆ

คชายืนมองท้องฟ้ายามเย็นผ่านกระจกใสบานใหญ่ในห้องทำงาน ที่ผ่านมาได้แต่คิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่าความสัมพันธ์ของเขากับนิลนานั้นจบลงไปแล้วจริงๆ แต่ความจริงระหว่างเขากับนิลนายังคงเป็นเรื่องคลุมเครืออยู่ ชายหนุ่มครุ่นคิดอยู่สักครู่ในที่สุดก็ตัดสินใจที่จะโทรหานิลนา“ดีใจจังค่ะที่พี่คชาโทรหานิล”“นิลโทรถามวีเรื่องพี่เหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามอย่างไม่อ้อมค้อม“ไม่คิดจะถามนิลก่อนเหรอคะว่านิลเป็นยังไงบ้าง นิลสบายดีหรือเปล่า ที่โทรมาเพราะไม่พอใจที่นิลโทรหาพี่วีใช่มั้ย”“นิลอยากรู้อะไรถามพี่ได้เลย พี่จะบอกนิลทุกอย่าง”“ทุกอย่างจริงเหรอคะ งั้นพี่คชาบอกนิลได้มั้ยว่าพี่คชายังชอบนิลอยู่หรือเปล่า หรือตอนนี้ชอบผู้หญิงคนนั้นมากกว่านิลแล้ว”“พี่ไม่ได้ชอบแพรพลอยมากกว่านิล แต่ตอนนี้พี่ชอบแพรพลอยแค่คนเดียวต่างหาก นิล…พี่รู้ว่าเรื่องของเรามันเกิดจากความเข้าใจผิดเลยกลายมาเป็นแบบนี้ แต่เราทำอะไรไม่ได้แล้ว"“ไม่ค่ะ เรายังปรับความเข้าใจกันได้ ตรงไหนที่ทำพลาดไปเราก็แก้ไขสิคะ เหมือนกับนิลไงที่กำลังแก้ไขอยู่ นิลถึงได้บอกเลิกพี่วิชเพื่อจะกลับมาหาพี่คชาไง”“พี่ไม่ได้ชอบนิลแล้ว"“นิลไม่เชื่อว่าพี่คชาจะไม่ได้รู้สึกอะไรกับนิล

คชาหลังจากส่งนิลนากลับบ้านพักก็ออกมาเดินรับลมเล่นผ่อนคลายความวุ่นวายที่เกิดขึ้น ชายหนุ่มตระหนักได้อย่างหนึ่งว่านิลนาไม่สามารถยอมรับความจริงเรื่องของเขากับแพรพลอยได้เลย แม้ว่าจะพยายามจะอธิบายแต่หญิงสาวก็เอาแต่บ่ายเบี่ยงยื้อเวลาไว้ ขืนยังเป็นแบบนี้ต่อไปก็มีแต่เสียเวลาทิ้งไปเปล่าๆคชาล้วงเอามือถือจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาเมื่อได้ยินเสียงข้อความเข้า ชายหนุ่มคิ้วขมวดสีหน้าแสดงความกังวลเมื่อข้อความที่ส่งมาจากภาวีนั้นเป็นรูปของแพรพลอยกับภาคินที่ยืนแนบชิดกันอย่างสนิทสนม จึงไม่รีรอที่จะโทรหาหญิงสาวทันทีเพื่อถามถึงชายคนดังกล่าว“ทำอะไรอยู่ทำไมไม่รับ” คชาพยายามโทรหาแพรพลอยหลายครั้งแต่ก็ไม่รับ ที่หญิงสาวเมินเฉยต่อชายหนุ่มเพราะตั้งใจให้เป็นเช่นนั้น ตอนนี้เธอยังขุ่นเคืองต่อคชาเรื่องที่ขออยู่ออสเตรเลียต่อ คชาเองเมื่อแพรพลอยไม่รับสายก็เปลี่ยนเป้าหมายโทรหาภาวีแทน“ผู้ชายในรูปเป็นใคร”“ไม่รู้เหมือนกัน เมื่อเช้าฉันเห็นมาส่งแพรที่ทำงานด้วย ตอนเที่ยงก็เห็นออกไปกินข้าวด้วยกันอีก”“แล้วทำไมแพรไม่รับสายฉัน”“ฉันจะไปรู้มั้ย มาทำงานนะไม่ได้มาเฝ้าใคร ว่าแต่นายเถอะเมื่อไหร่จะกลับเนี่ย ผู้ชายคนนั้นแย่งแพรไปจะหาว่าฉั

“เห็นบอกมีธุระจะคุยกับพี่ เรื่องอะไรล่ะ” คชาเอ่ยถามญาติสาวผู้น้อง ก่อนหน้านี้เต็มเดือนได้โทรมาหาบอกมีธุระสำคัญจะคุยกับเขา“เดือนคิดว่าจะทำงานที่โรงแรมเดือนนี้เป็นเดือนสุดท้ายค่ะ”“อ้าว!ทำไมล่ะ หรือวีให้งานเดือนหนักเกินไป”“ไม่ใช่ค่ะ คือเดือนอยากไปออสเตรเลียเดือนหน้านี้เลย”“อีกตั้ง4เดือนไม่ใช่เหรอจะเปิดเทอมทำไมถึงรีบไปล่ะ แล้วบอกวีเรื่องนี้ยัง”“ยังค่ะ เดือนอยากมาขอความเห็นจากพี่คชาก่อน ถ้าพี่โอเคเดือนค่อยไปบอกพี่วี คือเดือนอยากไปอยู่ที่นั่นให้คุ้นชินก่อน อีกอย่างเดือนกับเพื่อนนัดกันไว้ว่าจะออกไปท่องเที่ยวหลายๆ ประเทศด้วยกัน พี่คชาก็รู้นี่คะว่าเรียนปริญญาโทรไม่ค่อยมีเวลาได้เที่ยว เดือนก็แค่อยากชาร์จแบตให้ตัวเองก่อนเริ่มเรียนอย่างจริงจังไงคะ”“พี่ยังไงก็ได้ แต่พ่อแม่เราจะอนุญาตมั้ยล่ะ”“ก็เรื่องนี้แหละค่ะเดือนถึงต้องมาหาพี่คชา เดือนอยากให้พี่ช่วยพูดกับพ่อแม่เดือนให้หน่อย ถ้าเป็นพี่คชาพูดพ่อแม่เดือนต้องเข้าใจแน่นอน”“หาเรื่องลำบากใจให้พี่อีกแล้วนะ ก็ได้เดี๋ยวถ้าว่างพี่จะคุยให้”“พี่คชาน่ารักที่สุดเลย งั้นเดือนไปบอกพี่วีก่อนนะคะ” หญิงสาวกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจกล่าวขอบคุณผู้เป็นพี่ชาย ก