Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ

Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ

last updateปรับปรุงล่าสุด : 2026-03-12
โดย:  paiinaraยังไม่จบ
ภาษา: Thai
goodnovel16goodnovel
คะแนนไม่เพียงพอ
58บท
588views
อ่าน
เพิ่มลงในห้องสมุด

แชร์:  

รายงาน
ภาพรวม
แค็ตตาล็อก
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป

“คุณจะเสพติดฉันมากเกินไปแล้วนะคะ” “นั่นนะสิ ผมเองก็พึ่งรู้ตัวนะว่าตัวเองเป็นคนคลั่งรักขนาดนี้”

ดูเพิ่มเติม

บทที่ 1

ตอนที่1

ZARA

I woke up before the sun rose, took a bath, got ready, and picked up my bow and arrows to go for my rounds. Other warriors of my pack start at noon but, I am there at the boundary as early as five every day, making sure that everything is in order and no lycan is trespassing into our territory.

I relaxed a bit when I checked all around and realized that I was alone. I walked to the river not far off from where I stood and bent down to drink some water when I caught a sound. I listened intently and heard footsteps but they were not familiar. My battle instincts kicked in and I jumped into the water. I took out a few of the arrows stacked at my back and looked around warily, ready to plunge the heart of whoever the intruder was, I wouldn't put it past the evil lycans.

ANDERS

I ran into the woods to exercise my body and do what I did best; keep watch over the lycan territory. This was the life I loved and lived for.

My name is Anders and I am the most highly respected gamma in my pack, for now, until I assume my position as the alpha. I don't have a mate, never got one when I turned eighteen and I didn't consider it a big deal because not everyone gets a mate. Girls would queue up if I as much as bat an eyelid at them but I'm not interested. The alpha's daughter claims to be in love with me though, but I'm yet to decide if she is worthy of my attention.

Some would say I am arrogant but I like to believe that I am straightforward and a go-getter. I let nothing stand in my way and this has been my life's motto for as long as I can remember.

I feel excited each time I recall that I'm going to be the next alpha of my pack, it is the utmost honor for me and rightly deserved since I earned it. I could still remember the best moment of my life when I won the alpha contest. I defeated fifty strong lycans in a day and that's how I qualified for the alpha position. They didn't stand a chance against me though because my strength is unique.

I was still thinking about my moment of glory when I heard a disturbance in the river and felt a presence. Someone was trying to cross over to our grounds. Those darn werewolves, I am not sparing any of them.

I quickly hurried to the river and saw a werewolf in the middle of it. I briefly looked around and jumped into the river without second thoughts. This werewolf who had her back to me turned and aimed her arrow at me but I quickly caught it. Didn't these werewolves know that an arrow was nothing in front of a lycan?

I threw the arrow into the river and charged at her just as she charged toward me. I knew that her life was going to be over in a matter of seconds and I had no intention of stopping without achieving that. She seemed fearless and brave and in my opinion, stupid. Shouldn't she know better than to fight a lycan?

Werewolves could only shift during a full moon but lycans could shift at any time and were way bigger and stronger. Although werewolves were faster and more skilled than lycans, they still did not stand a chance against them, especially ones like me.

I was so close to getting to her and ripping her head off when the strangest thing happened; an undertow. It threw the both of us off balance and into the water and for some unknown reason, the water became greatly disturbed.

I tried to hold on to whatever my hands could find but the water tossed us about and I could tell that the werewolf fared badly. Her bow and the arrows she earlier held in her hands were gone and she was now struggling for her life.

The water pushed us further at an unbelievable speed and we both ended up falling from the top and plunging into a much bigger river which was surprisingly calm. We fell into the river at the same time and began to swim to the bank. She turned out to be a better swimmer than me as she moved more quickly but stopped when two crocodiles showed their ugly heads and began to advance toward us.

I quickly turned my back on the crocodiles and began swimming toward the far end of the river. Apparently, she did the same but the crocodiles turned out to be faster. I heard her scream and I turned to see that a crocodile had caught one of her legs and the other one was aiming for her hand. It couldn't be more obvious that she was a goner. Serves her right for daring to challenge a lycan such as me.

I turned and continued swimming but I heard another blood-curdling scream. It was still her voice and it gnawed at me, as though leaving her to her fate was the worst thing I could possibly do. I wasn't softhearted or empathetic, no. I was used to only doing things that benefited me but for the first time in my life, I felt compelled to risk my life for an enemy.

I tried to fight this sudden urge to run to her aid but I couldn't, it was more than I could fathom and eventually, I gave in. I turned and began swimming back but I could no longer see her or the crocodiles. The area where she was had turned red and I believed her blood had changed the color of the water. Those crocodiles must have bitten the life out of her and now they were probably coming for me, or so I thought.

แสดง
บทถัดไป
ดาวน์โหลด

บทล่าสุด

บทอื่นๆ
ไม่มีความคิดเห็น
58
ตอนที่1
“คุณคะ! รอก่อนค่ะ”แพรพลอยหญิงสาวในลุคกระโปรงยีนยาวคลุมเข่าสวมเสื้อยืดสีขาวแขนสั้นมัดผมหางม้า ตะโกนตามหลังคชาชายหนุ่มตัวสูงที่กำลังเร่งฝีเท้าตรงไปหาคนสำคัญที่รออยู่หน้าประตูทางเข้าโรงแรมแห่งหนึ่ง เสียงตะโกนเรียกของเธอไม่ได้รับความสนใจจากชายหนุ่มที่กำลังเร่งรีบเลยแม้แต่น้อย“ฉันเรียกคุณไม่ได้ยินเหรอ” แพรพลอยวิ่งเข้ามาคว้าแขนคชาเอาไว้ เธอหอบเล็กน้อยเพื่อจะเร่งฝีเท้าตามชายหนุ่มให้ทัน“อะไรของคุณเนี่ย!” คชาชักสีหน้าอย่างสงสัยพร้อมสะบัดแขนออกจากมือของแพรพลอย แต่ไม่ทันได้คำตอบน้ำเสียงสดใสของนิลนาก็เอ่ยแทรกขึ้นมาพอดี“พี่คชา มีอะไรหรือเปล่าคะ”“ไม่มีอะไรหรอก รีบไปสนามบินดีกว่าเดี๋ยวรถติด” ชายหนุ่มยิ้มตอบหญิงสาวคนในใจก่อนจะหันกลับมาขมวดคิ้วมองแพรพลอยอีกครั้ง เขาจูงมือนิลนาเดินจากไปโดยไม่สนใจหญิงสาวที่วิ่งตามเขามาเลยสักนิด“งั้นก็ตามใจ ตกเครื่องมาอย่ามาโทษฉันก็แล้วกัน” แพรพลอยหน้างอมองไปที่คชาอย่างไม่สบอารมณ์ ไม่คิดว่าความหวังดีของเธอจะได้ผลตอบรับเช่นนี้10นาทีก่อนหน้านี้ คชาที่นั่งอยู่ในคาเฟ่ได้วางพาสปอร์ตของตัวเองไว้บนโต๊ะใกล้กับแก้วเครื่องดื่มที่พนักงานนำมาเสิร์ฟให้ สายตาของชายหนุ่มจดจ่ออยู
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่2
โรงพยาบาล“พี่คชามาแล้วเหรอคะ” เต็มเดือน ญาติผู้น้องที่ยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วยเดินตรงมาหาคชาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมาถึงแล้ว“เดือนพ่อพี่เป็นยังไงบ้าง” ถึงแม้รู้ว่าผู้เป็นพ่อจะปลอดภัยแล้วแต่ชายหนุ่มก็อยากถามไถ่เพื่อความแน่ใจ“ลุงฤทธิ์ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แต่คนที่จะเป็นก็เดือนนี่แหละ ถ้าลุงรู้ว่าเดือนเป็นคนบอกพี่คชา เดือนต้องโดนลุงดุแน่ๆ ขอโทษนะคะเดือนรู้ว่านิลนาสำคัญกับพี่มาก แต่คุณลุงเป็นแบบนี้แล้วพี่จะทิ้งพ่อตัวเองไปอยู่กับนิลนาได้ยังไง”“ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่ขอบใจเดือนด้วยซ้ำที่บอกเรื่องพ่อให้พี่รู้ เดือนพูดถูกแล้ว พ่อเป็นขนาดนี้พี่จะทิ้งพ่อไปได้ยังไง”“แล้วเรื่องนิลนาพี่จะเอายังไงต่อ พี่เองก็พึ่งขอเธอคบเป็นแฟนกำลังจะได้อยู่ด้วยกันแต่กลับมาเป็นแบบนี้ซะก่อน”“พี่ยังไม่ทันได้ขอนิลเป็นแฟนเลยเดือนก็โทรเข้ามาซะก่อน เรื่องพี่กับนิลค่อยว่ากันอีกที พี่เองก็ไม่อยากให้นิลต้องมาคิดมากเรื่องของพี่ด้วย”ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น วิลัยแม่ของคชาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นผู้เป็นลูกชายอยู่ที่นี่ เพราะเวลานี้ชายหนุ่มควรจะนั่งอยู่บนเครื่องบินมากกว่า“คชา ทำไมลูกมาอยู่นี่ล่ะ” ถึงแม้จะแปลกใจมากแต่ผู้
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่3
“ว่าไงครับคุณชายผู้อกหักตั้งแต่ยังไม่เริ่ม”ภาวีเอ่ยแซวเพื่อนหนุ่มที่พึ่งมาถึงยังสถานที่นัดเจอ พอรู้ข่าวที่คชาเปลี่ยนใจไม่ไปออสเตรเลียกับนิลนาก็โทรนัดให้ออกมาเจอกัน เขาเองก็เห็นใจเพื่อนชายเป็นอย่างมากที่ต้องมาแบกรับปัญหาทุกอย่างในตอนนี้“นายพูดผิดแล้ว ฉันจะอกหักได้ยังไงในเมื่อยังไม่ได้ถูกปฏิเสธสักหน่อย ไม่คิดไม่ฝันเหมือนกันว่าแค่วันเดียวปัญหาก็รออยู่ตรงหน้ามากมาย”“ถ้าให้ฉันเดานายคงไม่ได้บอกเรื่องลุงฤทธิ์กับนิลใช่มั้ย”“บอกแล้วได้อะไร ยิ่งแต่จะเพิ่มความหนักใจให้นิลเปล่าๆ”“แต่ถ้ามีนิลอยู่ด้วยก็อาจจะทำให้นายมีกำลังใจสู้มากกว่านี้ก็ได้”“นายก็รู้กว่านิลจะได้ทุนเรียนต่อต้องพยายามมากแค่ไหน ฉันไม่อยากให้นิลต้องกังวลอะไรอีก ตอนนี้ฉันเองก็รู้สึกแย่มากไม่กล้าจะโทรหานิลด้วยซ้ำ คนฉลาดแบบนิลสักวันต้องจับพิรุธฉันได้แน่ เรื่องนิลเอาไว้ก่อนเถอะ ว่าแต่สถานการณ์ที่โรงแรมเป็นยังไงบ้าง”“ก็เละเทะ ผู้ถือหุ้นคนอื่นๆ พอรู้เรื่องลุงฤทธิ์ก็พากันแสดงอำนาจใหญ่โต นี่ขนาดยังไม่พ้นวันเลย โปรเจคงานก็หยุดชะงัก ผู้ร่วมลงทุนก็ไม่วางใจเพราะกลัวโรงแรมไปไม่รอดที่หัวเรือใหญ่อย่างพ่อนายไม่อยู่”“คนพวกนี้คงวางแผนคิดถึงอนา
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่4
“หนูแพรใจเย็นๆ ก่อนสิจ๊ะ พ่อเขาก็พูดไปแบบนั้นแหละหนูอย่าโกรธเลยนะ”“ฉันให้คุณออกความคิดเห็นเหรอ” แพรพลอยตวาดไปที่ปวีณาอย่าเกรี้ยวกราด ปัญหาของเธอไม่ต้องการให้ใครเข้ามาวุ่นวายทั้งนั้น หญิงสาวจ้องไปที่บวรและปวีณาอย่างเอือมระอาก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปด้วยความขุ่นเคือง“ยัยเด็กคนนี้นี่ชักจะเกินไปแล้วนะ” บวรบ่นตามหลังผู้เป็นลูกสาว เห็นท่าทีแข็งกระด้างของแพรพลอยก็เหนื่อยใจเป็นอย่างมาก“พี่ก็ใจเย็นๆ หน่อยสิ อย่าลืมสิว่าเธอต้องอยู่ช่วยงานพี่นะ ถ้าเธอไปจริงๆ แล้วใครจะหาเงินเข้าโรงแรมให้ล่ะ”“พูดอะไรของคุณ ไม่น่าล่ะยัยแพรถึงมองคุณแบบนี้ ที่ผมยอมให้ยัยฟ้าไปเรียนที่ฝรั่งเศสเผื่ออนาคตจะได้แบ่งเบาภาระครอบครัวบ้าง ลูกสาวของคุณถึงเวลาที่ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้างแล้ว” บวรดุไปที่ผู้เป็นภรรยาอย่างไม่พอใจก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป“ฟ้ารดาก็ลูกสาวคุณเหมือนกันนะ” ปวีณาตะโกนตามหลัง คำพูดของบวรทำเธอหงุดหงิดเป็นอย่างมากแพรพลอยขับรถออกมาผ่อนคลายนอกบ้าน หญิงสาวเดินมาที่สะพานข้ามบึงที่หนึ่งเพื่อคลายอารมณ์ขุ่นเคืองของตัวเอง เธอจ้องไปที่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนข้างหน้าด้วยความเหนื่อยใจ ได้แต่คิดว่าคิดถูกมั้ยท
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่5
บวรนั่งนิ่งใช้ความคิดอยู่ที่ห้องทำงานหลังจากแพรพลอยจากไป เขาในฐานะผู้เป็นพ่อรู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมากที่เงื่อนไขต่อรองของผู้เป็นลูกสาวนั้นแทบจะเป็นเรื่องปกติที่เขาสมควรทำอยู่แล้ว ไม่คิดว่าเรื่องทุกอย่างจะดูง่ายดายมากขนาดนี้“ยัยแพรมาทำอะไรพี่” ปวีณาเอ่ยถามผู้เป็นสามี เมื่อสักครู่ก่อนเข้าห้องทำงานมาเธอเดินสวนกับแพรพลอยเข้าพอดี“แพรแค่มาบอกว่ายอมให้ฟ้าไปเรียนที่ฝรั่งเศสแล้ว”“จริงเหรอ แต่เอ๊ะทำไมยอมง่ายจัง”“เป็นแบบนี้ก็ดีแล้วนี่คุณยังจะสงสัยอะไรอีก”“ฉันก็แค่แปลกใจ ปกติลูกสาวพี่ยอมอะไรง่ายๆ ซะที่ไหน ไม่รู้จะมาไม้ไหนอีก”“ไม่มีอะไรทั้งนั้น ยัยแพรแค่ต้องการเงินเดือนเพิ่มขึ้นจากปกติที่เคยได้ นอกเหนือจากนี้ยัยแพรก็ไม่ต้องการอะไรสักอย่าง”“แค่นี้เองเหรอ”“ก็แค่นี้ไง แค่นี้จนผมละอายใจจะตายอยู่แล้ว” บวรตะคอกไปที่ปวีณา ในฐานะผู้เป็นพ่อคนหนึ่งชดเชยให้ลูกสาวได้เพียงเท่านี้ก็รู้สึกละอายใจเป็นอย่างมากแพรพลอยกลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม หญิงสาวเองมีเป้าหมายชีวิตที่ต้องการในอนาคตแล้ว ถึงแม้จะรู้สึกผิดต่อผู้เป็นแม่ที่รักษาสัญญาไว้ให้ไม่ได้ก็ตาม เรื่องอะไรที่เธอต้องจมปลักอยู่กับความทุกข์แบบนี้ เธอเ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่6
“คุณคชา ช่วยฉันด้วย?”“แพรพลอย…นั่นคุณเหรอ” คชารู้สึกคุ้นเคยกับน้ำเสียงที่ได้ยินจึงเอ่ยถามปลายสายเพื่อความแน่ใจ พอหญิงสาวตอบรับตัวตนชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“ใช่ฉันเอง คุณอยู่ที่ไหนพอจะมาหาฉันหน่อยได้มั้ย ตอนนี้ฉันอยู่ที่อาฟเตอร์คาเฟ่”“หมายถึงอาฟเตอร์คาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆ โรงแรมฤทธิราเหรอ”“ใช่ๆ ถ้าคุณต้องมาหาฉันใช้เวลานานมั้ย ตอนนี้มีใครก็ไม่รู้ตามฉันอยู่ ฉันกลัว”“คุณไม่ต้องกลัวและก็ห้ามออกนอกคาเฟ่ด้วย ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มวางสายพร้อมรีบเดินออกจากห้องไป พอรู้ว่าแพรพลอยตกอยู่ในอันตรายก็เกิดความกังวลขึ้นมาแพรพลอยนั่งนิ่งอยู่ที่คาเฟ่ด้วยความหวาดระแวง ตอนนี้หลายๆ คนที่เข้ามาใช้บริการที่คาเฟ่ก็เริ่มทยอยกันกลับ ถ้าเธอยังนั่งอยู่ที่นี่ต่อโดยไร้ผู้คนแบบนี้มีหวังคนที่ตามเธอต้องเข้ามาประชิดตัวเธอแน่ ไม่สู้ใช้จังหวะที่มีคนมากมายกำลังเดินออกจากคาเฟ่ไปพร้อมกับคนเหล่านั้นน่าจะยังดีกว่า เพราะดูท่าว่าคชาคงมาหาเธอไม่ทันคาเฟ่ปิดก่อนอย่างแน่นอนแพรพลอยเก็บของลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปยังประตูคาเฟ่ หญิงสาวเดินก้มหน้าเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกลเท่าไหร่ก
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่7
“ถูกปากคุณมั้ย" คชาเอ่ยถามแพรพลอยหลังจากที่หญิงสาวได้ลองชิมอาหาร ชายหนุ่มเองก็หวังว่ารสชาติอาหารร้านที่เขาแนะนำจะถูกปากเธอไม่มากก็น้อย“อร่อยค่ะ ร้านนี้ฉันเคยมากินกับเพื่อนแล้ว ก็เพื่อนคนเดียวกันที่ให้ฉันอยู่คอนโดนี่แหละ”“ไม่น่าล่ะคุณถึงคุ้นเคยแถวนี้เป็นอย่างดี แล้วสัมภาษณ์งานเป็นยังไงบ้าง”“ฉันก็ว่าฉันทำได้ดีนะคะ ประสบการณ์การทำงานของฉันก็ตรงกับบริบทของโรงแรมอยู่ แต่ถ้าฉันพลาดงานนี้ไปก็คงมีคนที่เก่งกว่าฉันนั่นแหละ ต่อให้ไม่ได้งานนี้ฉันก็ไม่เสียใจหรอกค่ะถือว่าทำดีที่สุดแล้ว”“คุณได้งานแน่นอน”“ทำไมคุณถึงได้มั่นใจว่าฉันจะได้งานนี้ เมื่อวานคุณก็พูดแบบนี้”“ก็ผมเชื่อในความสามารถคุณไง คุณบอกเองไม่ใช่เหรอว่าคุณตรงบริบทที่โรงแรมต้องการ”“คนเราก็ต้องมีเผื่อใจบ้าง เวลาขึ้นที่สูงๆ ตกลงมาจะได้ไม่เจ็บหนัก แล้วคุณล่ะเป็นยังไงบ้าง ตอนนั้นหน้าที่กับหัวใจคุณเลือกอะไรเหรอ”พอได้ยินคำถามของแพรพลอยชายหนุ่มก็นิ่งเงียบในทันที อาหารที่ลิ้มรสอยู่กลับไร้รสชาติขึ้นมาซะงั้น แน่นอนว่าเขาต้องเลือกหน้าที่อยู่แล้ว ไม่งั้นคงไม่ได้มานั่งกินข้าวกับเธออยู่ตอนนี้“คุณไม่ต้องตอบฉันก็ได้ ฉันแค่ถามเล่นๆ น่ะ” แพรพลอยรีบแ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่8
“ไม่เป็นไรนะ”คชาโอบกอดปลอบแพรพลอยอย่างอ่อนโยน ทำไมตัวเขาเองถึงได้รู้สึกว้าวุ่นเมื่อเห็นหญิงสาวเศร้าใจเช่นนี้ ผู้หญิงที่สดใสอย่างเธอควรค่ากับรอยยิ้มมากกว่าถึงจะถูกเสียงสะอื้นของแพรพลอยไม่นานนักก็ค่อยๆ สงบลง หญิงสาวเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธออยู่ในอ้อมแขนของคชา อ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ทำเธอพึงพอใจมากนัก การมีใครสักคนคอยปลอบโยนร่วมรับฟังปัญหาของเธอมันรู้สึกดีมีความหมายเช่นนี้เองแพรพลอยหลับตาพริ้มรับไออุ่นจากอ้อมกอดของคชาอย่างเต็มใจ ก่อนจะรู้สึกตัวหลุดออกจากความหลงใหลนั้นแล้วผลักอกชายหนุ่มให้ออกห่าง“คุณกอดฉันทำไม” หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มเพื่อแก้เขินให้ตัวเอง“ปลอบคุณไง คุณเองก็ยอมให้ผมกอดนี่” ท่าทีเปลี่ยนไปของแพรพลอยทำคชาทำตัวไม่ถูก“ฉันยอมให้กอดตอนไหน ไปให้พ้นเลย”แพรพลอยอึกอัก หญิงสาวไม่อยากต่อล้อต่อเถียงจึงรีบเดินเลี่ยงออกไป แต่ก้าวเดินไม่ถึงไหนก็ถูกมือใหญ่ของคชาคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้ก่อน ชายหนุ่มดึงตัวของหญิงสาวให้เข้ามาแนบชิดอ้อมอกอีกครั้งคชาก้มลงเล็กน้อยมองใบหน้าหมดจดของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู เขาเผยรอยยิ้มเมื่อรับรู้ได้ว่าหญิงสาวผ่อนคลายอารมณ์ลงได้แล้ว“ได้ร้องไห้ออกมาโอเคแล้วใช่มั้ย เห็นคุณ
อ่านเพิ่มเติม
ตอนที่9
“คุณต่างหากที่ทำให้ฉันโกรธ ตกลงคุณเป็นใครกันแน่คุณคชา?”“ที่แท้คุณโกรธผมเรื่องนี้เองเหรอ” เหมือนตอนนี้ชายหนุ่มจะเข้าใจท่าทีของแพรพลอยที่แสดงออกมาแล้ว“ที่เพื่อนคุณบอกว่าคุณเป็นผู้บริหารของโรงแรมมันยังไงกันแน่ อย่าโกหกฉันเด็ดขาดพูดความจริงมา” หญิงสาวตวาดเสียงย้ำถามอีกครั้ง“ผมเป็นลูกเจ้าของโรงแรมน่ะ” ชายหนุ่มตอบด้วยน้ำเสียงอึกอัก“อะไรนะ!” แพรพลอยตกใจมากขึ้นกว่าเดิม ตัวตนแท้จริงของคชาเกินกว่าที่เธอคาดไว้เสียอีก“คุณตกใจมากเลยใช่มั้ย ที่จริงผมตั้งใจจะบอกคุณตั้งนานแล้วแต่ไม่มีโอกาสสักที”“งั้นห้องทำงานนี้ก็เป็นของคุณ พนักงานที่อยู่ข้างนอกนั่นก็ล้วนแต่เป็นลูกจ้างของคุณ อีกอย่างเรื่องที่ฉันถูกปฏิเสธงานก็เป็นฝีมือคุณด้วยใช่มั้ย สนุกมากหรือไงที่ได้แกล้งฉัน”“ไม่ใช่นะ การรับพนักงานใหม่ผมไม่มีส่วนเกี่ยวข้องด้วย แต่ผมยอมรับว่าเรื่องการรับคุณเข้ามาทำงานผมอาจจะมีส่วนเกี่ยวข้องอยู่นิดหน่อย คือผมตั้งใจจะให้คุณได้งานที่นี่จริงๆ”“ก็แปลว่าต่อให้ฉันได้งานก็ไม่ได้มาจากความสามารถของฉันเอง แต่เข้ามาได้เพราะคุณสินะ”“ไม่ใช่อย่างนั้น ที่คุณได้งานมาจากความสามารถของคุณจริงๆ ต่อให้ผมไม่ช่วยคุณก็จะได้งานนี้ไป
อ่านเพิ่มเติม
ตอที่10
“จะจ้องฉันอีกนานมั้ยคะ”แพรพลอยเริ่มหน้าแดงเมื่อคชาเอาแต่ยิ้มจ้องมองมาที่เธอโดยไม่ยอมลุกออกห่างสักที ความใกล้ชิดของทั้งคู่ครั้งนี้ทำหญิงสาวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง“ครั้งนี้คุณเริ่มก่อนนะ เป็นคุณที่ดึงผมเข้าไปหาคุณเอง” คชารีบอธิบายเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะกล่าวหาเขาเหมือนครั้งที่เขาดึงเธอเข้ามากอด“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย คุณลุกออกไปได้ยังฉันเมื่อยแล้วนะ”“อยู่แบบนี้ผมก็สบายดีออกไม่เห็นเมื่อยเลย”“คุณคชา!”ทันทีที่แพรพลอยเริ่มเสียงดังชายหนุ่มก็รีบถอยระยะห่างออกมา สองมือช่วยประคองตัวหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมกดปรับเบาะรถกลับมาตามเดิม“ว่าแต่คุณใช้น้ำหอมของอะไรเหรอ”“เหม็นเหรอคะ”“เปล่ามันหอมดีน่ะ กลิ่นไม่ฉุนเหมือนที่พนักงานหญิงหลายๆ คนใช้อยู่”“ก็เป็นน้ำหอมที่ฉันซื้อตอนไปเดินห้างกับคุณนั่นแหละ”“วันหลังพาผมไปซื้อหน่อยสิ”“คุณจะซื้อให้ใครคะ” แพรพลอยจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยความอยากรู้ น้ำหอมสำหรับผู้หญิงเช่นนี้เขาต้องการซื้อไปให้ใคร หรือว่าจะเป็นผู้หญิงที่เขาชอบ พอคิดแบบนี้ก็เริ่มหวั่นใจขึ้นมา“ซื้อให้แม่น่ะ กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบนี้แม่ผมคงชอบ ทำไม…คุณคิดว่าผมจะซื้อให้แฟนเหรอ คงซื้อให้ไม่ได้หรอกเพราะ
อ่านเพิ่มเติม
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status