All Chapters of Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ: Chapter 1 - Chapter 10

โรงพยาบาล“พี่คชามาแล้วเหรอคะ” เต็มเดือน ญาติผู้น้องที่ยืนอยู่หน้าห้องพักฟื้นผู้ป่วยเดินตรงมาหาคชาเมื่อเห็นว่าชายหนุ่มมาถึงแล้ว“เดือนพ่อพี่เป็นยังไงบ้าง” ถึงแม้รู้ว่าผู้เป็นพ่อจะปลอดภัยแล้วแต่ชายหนุ่มก็อยากถามไถ่เพื่อความแน่ใจ“ลุงฤทธิ์ไม่เป็นอะไรแล้วค่ะ แต่คนที่จะเป็นก็เดือนนี่แหละ ถ้าลุงรู้ว่าเดือนเป็นคนบอกพี่คชา เดือนต้องโดนลุงดุแน่ๆ ขอโทษนะคะเดือนรู้ว่านิลนาสำคัญกับพี่มาก แต่คุณลุงเป็นแบบนี้แล้วพี่จะทิ้งพ่อตัวเองไปอยู่กับนิลนาได้ยังไง”“ไม่ต้องคิดมากหรอก พี่ขอบใจเดือนด้วยซ้ำที่บอกเรื่องพ่อให้พี่รู้ เดือนพูดถูกแล้ว พ่อเป็นขนาดนี้พี่จะทิ้งพ่อไปได้ยังไง”“แล้วเรื่องนิลนาพี่จะเอายังไงต่อ พี่เองก็พึ่งขอเธอคบเป็นแฟนกำลังจะได้อยู่ด้วยกันแต่กลับมาเป็นแบบนี้ซะก่อน”“พี่ยังไม่ทันได้ขอนิลเป็นแฟนเลยเดือนก็โทรเข้ามาซะก่อน เรื่องพี่กับนิลค่อยว่ากันอีกที พี่เองก็ไม่อยากให้นิลต้องมาคิดมากเรื่องของพี่ด้วย”ระหว่างที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น วิลัยแม่ของคชาก็ต้องตกใจเมื่อเห็นผู้เป็นลูกชายอยู่ที่นี่ เพราะเวลานี้ชายหนุ่มควรจะนั่งอยู่บนเครื่องบินมากกว่า“คชา ทำไมลูกมาอยู่นี่ล่ะ” ถึงแม้จะแปลกใจมากแต่ผู้

“หนูแพรใจเย็นๆ ก่อนสิจ๊ะ พ่อเขาก็พูดไปแบบนั้นแหละหนูอย่าโกรธเลยนะ”“ฉันให้คุณออกความคิดเห็นเหรอ” แพรพลอยตวาดไปที่ปวีณาอย่าเกรี้ยวกราด ปัญหาของเธอไม่ต้องการให้ใครเข้ามาวุ่นวายทั้งนั้น หญิงสาวจ้องไปที่บวรและปวีณาอย่างเอือมระอาก่อนจะสะบัดหน้าเดินออกจากห้องไปด้วยความขุ่นเคือง“ยัยเด็กคนนี้นี่ชักจะเกินไปแล้วนะ” บวรบ่นตามหลังผู้เป็นลูกสาว เห็นท่าทีแข็งกระด้างของแพรพลอยก็เหนื่อยใจเป็นอย่างมาก“พี่ก็ใจเย็นๆ หน่อยสิ อย่าลืมสิว่าเธอต้องอยู่ช่วยงานพี่นะ ถ้าเธอไปจริงๆ แล้วใครจะหาเงินเข้าโรงแรมให้ล่ะ”“พูดอะไรของคุณ ไม่น่าล่ะยัยแพรถึงมองคุณแบบนี้ ที่ผมยอมให้ยัยฟ้าไปเรียนที่ฝรั่งเศสเผื่ออนาคตจะได้แบ่งเบาภาระครอบครัวบ้าง ลูกสาวของคุณถึงเวลาที่ต้องทำตัวให้เป็นประโยชน์บ้างแล้ว” บวรดุไปที่ผู้เป็นภรรยาอย่างไม่พอใจก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไป“ฟ้ารดาก็ลูกสาวคุณเหมือนกันนะ” ปวีณาตะโกนตามหลัง คำพูดของบวรทำเธอหงุดหงิดเป็นอย่างมากแพรพลอยขับรถออกมาผ่อนคลายนอกบ้าน หญิงสาวเดินมาที่สะพานข้ามบึงที่หนึ่งเพื่อคลายอารมณ์ขุ่นเคืองของตัวเอง เธอจ้องไปที่ทิวทัศน์ยามค่ำคืนข้างหน้าด้วยความเหนื่อยใจ ได้แต่คิดว่าคิดถูกมั้ยท

“คุณคชา ช่วยฉันด้วย?”“แพรพลอย…นั่นคุณเหรอ” คชารู้สึกคุ้นเคยกับน้ำเสียงที่ได้ยินจึงเอ่ยถามปลายสายเพื่อความแน่ใจ พอหญิงสาวตอบรับตัวตนชายหนุ่มก็เผยรอยยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว“ใช่ฉันเอง คุณอยู่ที่ไหนพอจะมาหาฉันหน่อยได้มั้ย ตอนนี้ฉันอยู่ที่อาฟเตอร์คาเฟ่”“หมายถึงอาฟเตอร์คาเฟ่ที่อยู่ใกล้ๆ โรงแรมฤทธิราเหรอ”“ใช่ๆ ถ้าคุณต้องมาหาฉันใช้เวลานานมั้ย ตอนนี้มีใครก็ไม่รู้ตามฉันอยู่ ฉันกลัว”“คุณไม่ต้องกลัวและก็ห้ามออกนอกคาเฟ่ด้วย ผมจะไปหาคุณเดี๋ยวนี้” ชายหนุ่มวางสายพร้อมรีบเดินออกจากห้องไป พอรู้ว่าแพรพลอยตกอยู่ในอันตรายก็เกิดความกังวลขึ้นมาแพรพลอยนั่งนิ่งอยู่ที่คาเฟ่ด้วยความหวาดระแวง ตอนนี้หลายๆ คนที่เข้ามาใช้บริการที่คาเฟ่ก็เริ่มทยอยกันกลับ ถ้าเธอยังนั่งอยู่ที่นี่ต่อโดยไร้ผู้คนแบบนี้มีหวังคนที่ตามเธอต้องเข้ามาประชิดตัวเธอแน่ ไม่สู้ใช้จังหวะที่มีคนมากมายกำลังเดินออกจากคาเฟ่ไปพร้อมกับคนเหล่านั้นน่าจะยังดีกว่า เพราะดูท่าว่าคชาคงมาหาเธอไม่ทันคาเฟ่ปิดก่อนอย่างแน่นอนแพรพลอยเก็บของลุกจากเก้าอี้เดินตรงไปยังประตูคาเฟ่ หญิงสาวเดินก้มหน้าเร่งฝีเท้าให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ยังไม่ทันเดินไปได้ไกลเท่าไหร่ก

“ไม่เป็นไรนะ”คชาโอบกอดปลอบแพรพลอยอย่างอ่อนโยน ทำไมตัวเขาเองถึงได้รู้สึกว้าวุ่นเมื่อเห็นหญิงสาวเศร้าใจเช่นนี้ ผู้หญิงที่สดใสอย่างเธอควรค่ากับรอยยิ้มมากกว่าถึงจะถูกเสียงสะอื้นของแพรพลอยไม่นานนักก็ค่อยๆ สงบลง หญิงสาวเริ่มรู้ตัวแล้วว่าเธออยู่ในอ้อมแขนของคชา อ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ทำเธอพึงพอใจมากนัก การมีใครสักคนคอยปลอบโยนร่วมรับฟังปัญหาของเธอมันรู้สึกดีมีความหมายเช่นนี้เองแพรพลอยหลับตาพริ้มรับไออุ่นจากอ้อมกอดของคชาอย่างเต็มใจ ก่อนจะรู้สึกตัวหลุดออกจากความหลงใหลนั้นแล้วผลักอกชายหนุ่มให้ออกห่าง“คุณกอดฉันทำไม” หญิงสาวต่อว่าชายหนุ่มเพื่อแก้เขินให้ตัวเอง“ปลอบคุณไง คุณเองก็ยอมให้ผมกอดนี่” ท่าทีเปลี่ยนไปของแพรพลอยทำคชาทำตัวไม่ถูก“ฉันยอมให้กอดตอนไหน ไปให้พ้นเลย”แพรพลอยอึกอัก หญิงสาวไม่อยากต่อล้อต่อเถียงจึงรีบเดินเลี่ยงออกไป แต่ก้าวเดินไม่ถึงไหนก็ถูกมือใหญ่ของคชาคว้าข้อมือเธอเอาไว้ได้ก่อน ชายหนุ่มดึงตัวของหญิงสาวให้เข้ามาแนบชิดอ้อมอกอีกครั้งคชาก้มลงเล็กน้อยมองใบหน้าหมดจดของหญิงสาวด้วยความเอ็นดู เขาเผยรอยยิ้มเมื่อรับรู้ได้ว่าหญิงสาวผ่อนคลายอารมณ์ลงได้แล้ว“ได้ร้องไห้ออกมาโอเคแล้วใช่มั้ย เห็นคุณ

“จะจ้องฉันอีกนานมั้ยคะ”แพรพลอยเริ่มหน้าแดงเมื่อคชาเอาแต่ยิ้มจ้องมองมาที่เธอโดยไม่ยอมลุกออกห่างสักที ความใกล้ชิดของทั้งคู่ครั้งนี้ทำหญิงสาวใจเต้นแรงขึ้นมาอีกครั้ง“ครั้งนี้คุณเริ่มก่อนนะ เป็นคุณที่ดึงผมเข้าไปหาคุณเอง” คชารีบอธิบายเพราะกลัวว่าหญิงสาวจะกล่าวหาเขาเหมือนครั้งที่เขาดึงเธอเข้ามากอด“ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย คุณลุกออกไปได้ยังฉันเมื่อยแล้วนะ”“อยู่แบบนี้ผมก็สบายดีออกไม่เห็นเมื่อยเลย”“คุณคชา!”ทันทีที่แพรพลอยเริ่มเสียงดังชายหนุ่มก็รีบถอยระยะห่างออกมา สองมือช่วยประคองตัวหญิงสาวให้ลุกขึ้นนั่งพร้อมกดปรับเบาะรถกลับมาตามเดิม“ว่าแต่คุณใช้น้ำหอมของอะไรเหรอ”“เหม็นเหรอคะ”“เปล่ามันหอมดีน่ะ กลิ่นไม่ฉุนเหมือนที่พนักงานหญิงหลายๆ คนใช้อยู่”“ก็เป็นน้ำหอมที่ฉันซื้อตอนไปเดินห้างกับคุณนั่นแหละ”“วันหลังพาผมไปซื้อหน่อยสิ”“คุณจะซื้อให้ใครคะ” แพรพลอยจ้องไปที่ชายหนุ่มด้วยความอยากรู้ น้ำหอมสำหรับผู้หญิงเช่นนี้เขาต้องการซื้อไปให้ใคร หรือว่าจะเป็นผู้หญิงที่เขาชอบ พอคิดแบบนี้ก็เริ่มหวั่นใจขึ้นมา“ซื้อให้แม่น่ะ กลิ่นหอมอ่อนๆ แบบนี้แม่ผมคงชอบ ทำไม…คุณคิดว่าผมจะซื้อให้แฟนเหรอ คงซื้อให้ไม่ได้หรอกเพราะ