Alle Kapitel von Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ: Kapitel 41 – Kapitel 50

แพรพลอยมองไปที่คชาอย่างไร้กำลัง เห็นสายตาที่ชายหนุ่มกำลังมองเธอนั้นเหมือนดูผิดหวังนัก เธอเองก็อึดอัดที่ต้องอยู่ในสถานการณ์นี้ ไม่ว่าคชาจะเข้าใจยังไงเธอก็ไม่อยากสนใจแล้ว“แพรเดี๋ยวสิ!” ชายหนุ่มคว้าแขนรั้งแฟนสาวไม่ให้จากไป นิลนาพอเห็นว่าคชาแคร์ความรู้สึกของแพรพลอยก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา“พี่คชาไปส่งนิลที่คอนโดหน่อยสิคะ นี่ก็มืดมากแล้วนิลไม่อยากกลับคนเดียว”“เดี๋ยวพี่เรียกแท็กซี่ให้”“แค่ไปส่งนิลเองคุณแพรคงไม่ว่าอะไรหรอก ใช่มั้ยคะคุณแพร”คชาหันกลับมามองใบหน้าที่เย็นชาของแพรพลอย ขนาดนิลนาพูดมาขนาดนี้หญิงสาวก็ยังไม่แสดงท่าทีอะไร นี่เธอไม่คิดจะสนใจเขาเลยใช่มั้ย“คุณให้ผมไปส่งนิลมั้ย คุณจะยอมให้แฟนของคุณไปส่งผู้หญิงคนอื่นหรือเปล่า” คชาเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความคาดหวัง“แล้วแต่คุณเถอะค่ะ” แพรพลอยตอบรับสั้นๆ สลัดแขนออกแล้วเดินจากไปคชามองตามหลังแฟนสาวด้วยความน้อยใจ ขนาดนี้แล้วแพรพลอยก็ยังไม่แสดงความรู้สึกที่แท้จริงออกมา เมื่อก่อนนี้เธอยังมีท่าทีหึงหวงออกมาบ้าง แต่พอนิลนาปรากฏตัวขึ้นมาทำไมท่าทีถึงเปลี่ยนเป็นเย็นชานักแพรพลอยกลับมาถึงห้องก็ฟุบนั่งลงที่โซฟา เธอยอมรับว่าการปรากฏตัวของนิลนานั้นทำเธอหวั่นใ

แพรพลอยกลับมาหานิลนาที่โรงพยาบาลเพราะมีเรื่องที่อยากจะถามไถ่หญิงสาวให้เข้าใจ นิลนาเองพอได้ยินเสียงเปิดประตูก็ฉีกยิ้มด้วยความดีใจเพราะคิดว่าเป็นคชา แต่พอเห็นเป็นแพรพลอยก็รับหุบยิ้มนั้นลงทันที“คุณแพรมาคนเดียวเหรอคะ” นิลนาชะเง้อมองไปที่ประตูอีกครั้ง“ไม่ต้องมองหาคุณคชาหรอกค่ะฉันมาคนเดียว คุณเป็นยังไงบ้าง”“ที่ถามนี่เป็นห่วงใช่มั้ยคะ”“เป็นห่วงสิคะ เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นคนเป็นลมต่อหน้าทำอะไรไม่ถูกเหมือนกัน โชคดีหน่อยที่มีคุณคชาอยู่ด้วย”“คุณแพรเห็นแล้วใช่มั้ยคะว่าพี่คชาห่วงฉันมากแค่ไหน ยังไงลึกๆ พี่คชาก็ตัดฉันออกจากความรู้สึกไม่ได้อยู่ดี ถึงเขาจะบอกว่าชอบคุณแต่ฉันมั่นใจว่าเขาก็ชอบฉันเหมือนกัน คุณอาจจะสงสัยว่าทำไมฉันถึงได้มั่นใจขนาดนี้ ฉันบอกคุณให้ก็ได้ค่ะ พี่คชาชอบผู้หญิงที่อ่อนหวาน เอาใจใส่เก่ง ไม่ใช่เย็นชา ไม่ทำอะไรโผงผางที่ใช้แต่อารมณ์ ผู้หญิงแบบนี้ต่างหากถึงจะอยู่กับพี่คชาได้"“คุณนิลพูดหว่านล้อมเก่งจังเลยนะคะ แต่ฉันแปลกใจอยู่เรื่องหนึ่ง ถ้าคุณรักคุณคชาขนาดนี้ทำไมตอนนั้นถึงตัดสินใจเลือกคบกับคนอื่นล่ะ ทำไมถึงไม่พยายามที่จะอธิบายความเข้าใจผิดที่เกิดขึ้น คุณคชาบอกฉันว่าช่วงนั้นเขาพยายาม

“ปล่อยได้แล้วค่ะ เดี๋ยวก็มีคนมาเห็นหรอก คุณไม่กลัวคนเอาไปนินทาหรือไง” แพรพลอยผลักคชาให้ออกห่าง บางครั้งความต้องการของชายหนุ่มก็ไม่เลือกสถานที่เอาซะเลย“โรงแรมนี้เป็นของผมใครกล้าพูดมากผมจะไล่ออกให้หมดเลย”“หน้าฉันไม่ได้หนาเหมือนคุณนี่ค่ะ ผู้บริหารอย่างคุณไม่มีงานทำหรือไงถึงเดินไปเดินมาอยู่ได้”“ก็คุณนี่แหละคืองานของผม งานตามติดชีวิตแฟนไง"“เลี่ยน จริงจังหน่อยได้มั้ยคะ”"ผมมาเจอลูกค้าน่ะเห็นคุณเข้าพอดี คุณได้เจอกับคุณวิชแล้วใช่มั้ย”“เจอแล้วค่ะ คุณวิชน่ารักมากแถมหล่ออีกด้วย”“จะเกินไปแล้วนะครับคุณแพรพลอย แฟนคุณยืนอยู่ตรงนี้คุณไปชมคนอื่นได้ไง”“ฉันเป็นคนตรงไงคะ เห็นอะไรก็พูดอย่างนั้น ไม่เล่นแล้วฉันไปทำงานดีกว่า ป่านนี้คุณวีรองานจากฉันแย่แล้ว”“งั้นเราก็ไปด้วยกันนะ” ชายหนุ่มยิ้มหวานกุมมือหญิงสาวเอาไว้ก่อนจูงมือเดินไปด้วยกัน การจูงมือถือแขนของทั้งคู่เป็นเรื่องปกติที่พนักงานทุกคนเห็นกันจนชินตาแล้วช่วงเย็นของวัน“อ้าว…นิลยังไม่กลับเหรอ” คชาเอ่ยถามเมื่อเห็นนิลนาเปิดประตูเข้ามายังห้องทำงาน“อาทิตย์หน้าที่พี่คชาไปฮ่องกงนิลขอไปด้วยได้มั้ยคะ นิลอยากเรียนรู้งานเอาไว้ต่อยอดในอนาคต”“แต่พี่ว่าไม่สะ

“ปล่อยนะ!”แพรพลอยใช้กำปั้นทุบไปที่แผ่นหลังของคชาเต็มกำลังมือ หญิงสาวพยายามขัดขืนแต่ก็ไม่สามารถรอดพ้นแรงสวาทของชายหนุ่มได้ คงเหลือแค่ทางเดียวเท่านั้น เมื่อเขาใช้ปากเล่นงานเธอ เธอก็สนองด้วยปากเล่นงานเขากลับเหมือนกันแพรพลอยจากที่ใช้แรงตัวเองขัดขืนคชาก็เปลี่ยนมาใช้ปากของเธอบดขยี้ไปที่ปากขอ'ชายหนุ่มแทนก่อนจะขบฟันกัดไปที่ริมฝีปากล่างของคชาจนเลือดซิบออกมา วิธีนี้ได้ผลเพราะชายหนุ่มยอมถอนริมฝีปากออกมาในทันที“ซาดิสม์เหรอคุณ เล่นซะเลือดออกเลย”“ก็ฉันบอกแล้วไงว่าครั้งนี้จะไม่ยอมคุณ อย่าเข้ามานะไม่งั้นฉันจะโกรธจริงๆ ด้วย” คำขู่ของหญิงสาวได้ผล ตอนนี้คชาก็เริ่มโอนอ่อนลงมาบ้างแล้ว ชายหนุ่มหลุดขำเล็กน้อยไม่คิดว่าหญิงสาวจะใช้วิธีกัดปากมาต่อต้านเขา“โรคจิต!” แพรพลอยตวาดไปที่คชาที่เอาแต่ยิ้มชอบใจ ก่อนที่เขาจะหุบยิ้มลงเมื่อไม่เห็นสร้อยที่คอของหญิงสาว“เดี๋ยวนะ แล้วสร้อยที่ผมให้คุณหายไปไหน”“ฉันไม่อยากใส่ก็เลยถอดออก”“ไหนคุณบอกว่าจะใส่ตลอดไง”“ก็ฉันเปลี่ยนใจ ตอนนี้ฉันไม่อยากใส่แล้ว คุณถอยไปนะฉันจะกลับแล้ว”“คุยกันก่อนสิแพร คุณไม่เปิดโอกาสให้ผมอธิบายเลย ผมต้องทำยังไงคุณถึงจะเชื่อว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับนิลแ

“นิลเป็นไงบ้าง แล้วนิลตกจากบันไดได้ยังไง” คชามาถึงโรงพยาบาลก็ถามอาการนิลนาจากภาวีด้วยความร้อนใจ“ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินน่ะ พอนิลเอางานไปส่งให้ฉันเสร็จก็กลับ จากนั้นไม่นานก็มีพนักงานวิ่งมาบอกฉันว่านิลตกบันไดหนีไฟ ฉันก็เลยรีบพานิลมาส่งโรงพยาบาล ไม่ต้องห่วงหรอกถึงมือหมอแล้วนิลคงไม่เป็นอะไรมาก”เวลาผ่านไปสักพักพยาบาลก็มาแจ้งอาการของนิลนา อาการโดยรวมไม่ได้บาดเจ็บสาหัสก็มีแค่หน้าผากที่แตก ข้อเท้าเคล็ดจากแรงกระแทกตอนตกบันได หมอให้นอนโรงพยาบาลดูอาการไปก่อน พอได้ยินแบบนั้นทุกคนต่างก็โล่งใจ“เดี๋ยวฉันต้องกลับไปเคลียร์งานที่โรงแรมก่อน ส่วนนายก็อยู่เฝ้านิลแล้วกันเสร็จงานฉันจะรีบตามมา แพรล่ะจะอยู่ที่นี่กับคชาหรือจะกลับโรงแรมกับผม” ภาวีบอกต่อคชาก่อนจะหันมาถามแพรพลอยที่ยืนอยู่ข้างๆ เพื่อนชายบ้าง“แพรเองก็ยังมีงานค้างอยู่ งั้นแพรกลับกับคุณวีค่ะ” แพรพลอยรู้ดีว่าสถานการณ์ในตอนนี้ไม่สู้ดีนัก เธอเองก็ไม่อยากอยู่เพื่อรอให้นิลนาฟื้นขึ้นมา บางทีถ้าหญิงสาวเห็นหน้าเธออาจจะไม่พอใจเอาก็ได้“งั้นเดี๋ยวผมโทรหานะ” คชาบอกกับแฟนสาวก่อนที่เธอจะเดินออกไปพร้อมกับภาวี ชายหนุ่มมองตามจนละสายตา ในใจก็นึกกังวลกลัวว่าแพรพลอยจะ