All Chapters of Dear boss เจ้านายคะ คุณจะคลั่งรักฉันมากไปแล้วนะ: Chapter 31 - Chapter 40

“คืนนี้คุณอยู่กับฉันได้มั้ยคะ ถ้าไม่สะดวกไม่เป็นไรค่ะ"แพรพลอยกุมมือคชาเอ่ยถามอย่างคาดหวัง แต่เห็นท่าทีนิ่งเงียบของชายหนุ่มก็คลายมือที่กุมนั้นออก ใบหน้าของหญิงสาวซึมลงเล็กน้อย พอจะเดินจากไปก็ถูกมือใหญ่คว้ามือของเธอรั้งไว้บ้าง“จะไปไหนผมยังไม่ทันตอบเลย”“ก็ฉันเห็นคุณนิ่งไปนี่คะ กลัวคุณลำบากใจ”“ผมอยากอยู่กับคุณที่สุดคุณก็รู้ แต่ที่นิ่งไปคิดอยู่ว่าผมได้ยินผิดหรือเปล่า ผมไปห้องคุณได้จริงๆ ใช่มั้ย” ชายหนุ่มถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ“ได้ค่ะ” หญิงสาวยิ้มรับ ความไม่ไว้ใจต่อชายหนุ่มกลัวว่าจะทำอะไรเธอก่อนหน้านี้ได้หายไปหมดแล้ว ตอนนี้เธอแค่ต้องการให้คชาอยู่ข้างๆ แค่นั้นโรงแรมฤทธิราเต็มเดือนแวะมาหาภาวีที่ห้องเพื่อบอกเรื่องที่จะลาออกจากงานและเดินทางไปออสเตรเลียในเดือนหน้า เดิมทีหญิงสาวตั้งใจว่าจะบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่กลัวชายหนุ่มจะไม่เห็นด้วยเลยขอเตรียมใจก่อนเต็มเดือนกดกริ่งยืนรออยู่หน้าประตูห้อง หญิงสาวฉีกยิ้มกว้างแต่รอยยิ้มนั้นกลับค่อยๆ จางลงเมื่อคนที่เปิดประตูออกมานั้นเป็นหญิงสาวคนหนึ่งที่เธอเองก็คุ้นเคยเป็นอย่างดี“อ้าว!เดือน เข้ามาก่อนสิ” หญิงสาวที่เปิดประตูห้องออกมายิ้มและกล่าวทักทายเ

วันต่อมาคชากำลังนั่งดูเอกสารเห็นน้ำอิงเดินเข้าห้องทำงานมาก็รู้สึกแปลกใจ เวลานี้เด็กสาวควรจะอยู่ที่โรงเรียนถึงจะถูก แถมสีหน้าก็บึ้งตึงจนชายหนุ่มต้องถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง“เป็นอะไรน่ะเรา นี่โดดเรียนอีกแล้วเหรอ”“พี่คชา พ่อยังไม่เลิกกับผู้หญิงคนนั้นใช่มั้ย คนที่ชื่อขวัญจิราอะไรนั่นน่ะ” เด็กสาวน้ำตาคลอรู้สึกผิดหวังกับผู้เป็นพ่อนัก“เท่าที่พี่รู้มาพวกเขาก็ไม่ได้ติดต่อกันแล้วนะ”“เมื่อวานอิงเจอผู้หญิงคนนั้น เธอเข้ามาหาอิงบอกว่าชื่อขวัญจิราเป็นเมียของพ่ออีกคน เธอบอกอิงว่าเธอกับพ่อยังไม่เลิกกัน ทำไมพ่อต้องโกหกอิงด้วย”“อิงฟังพี่นะ อย่าไปเชื่อที่เธอพูด พี่ยืนยันได้ว่าพวกเขาเลิกกันแล้วจริงๆ”“ก็ขวัญจิราบอกว่าถ้าอิงไม่เชื่อก็ให้มาถามพี่คชาดูก็ได้ เธอบอกพี่คชารู้เรื่องทุกอย่าง”คชาถอนหายใจอย่างไม่สบอารมณ์ไม่คิดว่าขวัญจิราจะกล้าเอาชื่อของเขามาอ้าง หญิงสาวคนนี้ดูมีเล่ห์เหลี่ยมนัก คงถึงเวลาแล้วที่ชายหนุ่มต้องจัดการเรื่องขวัญจิราแบบจริงจังสักทีภาวีนั่งเหม่อลอยเหมือนคนอมทุกข์เมื่อเห็นสีหน้าของเต็มเดือนดูไม่สดใส ตั้งแต่มาถึงที่ทำงานหญิงสาวก็เอาแต่นิ่งเงียบจดจ่ออยู่กับงานอย่างเดียว ไม่พูดหยอกเล่นเหมื

“นี่คุณจะไล่ฉันออกจริงๆ เหรอ" ขวัญจิราตวาดใส่คชาอย่างไม่พอใจ ไม่คิดว่าปัญหาเรื่องส่วนตัวของเธอชายหนุ่มจะเอามาเป็นเหตุผลในการไล่เธอออกจากงาน“ผมเป็นใคร คุณเป็นใคร ผมอยากไล่ใครออกต้องถามความเห็นคุณด้วยเหรอ ผมว่าพี่ลินดาน่าจะบอกเหตุผลกับคุณชัดเจนแล้วนะ”“ฉันไม่เชื่อว่าจะไล่ฉันออกเพราะเรื่องงาน คุณโกรธที่ฉันเอาเรื่องคุณสามารถมาขู่ใช่มั้ยก็เลยไล่ฉันออก”“ความสามารถในการทำงานของคุณมันแย่มากไม่รู้ตัวหรือไง” แพรพลอยที่ยืนแอบฟังอยู่โพล่งออกมาอย่างเสียงดัง เธอเดินตรงมาหาขวัญจิราอย่างไม่สบอารมณ์คชาเองเมื่อเห็นแพรพลอยเข้าใกล้ขวัญจิราก็รู้สึกกังวลเพราะอารมณ์ของขวัญจิราตอนนี้ฉุนเฉียวนัก หากควบคุมตัวเองไม่ได้ลงไม้ลงมือกับแพรพลอยไปจะเป็นเรื่องเอา แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะเดินเข้ามาหาก็ถูกแพรพลอยขัดเอาไว้ก่อน“ไม่เป็นไรค่ะเดี๋ยวฉันจัดการเอง” หญิงสาวบอกต่อคชาให้วางใจในตัวเธอ“แล้วเธอเกี่ยวอะไรด้วย” ขวัญจิราตวาดไปที่แพรพลอยบ้าง“ฉันก็กำลังจะอธิบายให้คุณฟังไงคะว่าทำไมโรงแรมถึงไม่ต้องการบุคลากรอย่างคุณ แผนงานที่คุณทำทุกครั้งมีแต่ปัญหาต้องให้คุณลินดาคอยตามแก้ให้ตลอด เมื่อก่อนคุณอาจมีคุณสามารถคอยปกป้องเลยถือต

หลายวันต่อมาเต็มเดือนหลังจากเลิกงานก็ตรงกลับบ้านในทันที หญิงสาวมาถึงก็เห็นผู้เป็นแม่นั่งหน้าซึมอยู่ที่โซฟา เธอรู้ดีว่าทิพวัลยังคงคิดมากเรื่องที่เธอจะขอไปออสเตรเลียก่อนกำหนด พอเห็นผู้เป็นแม่เอาแต่เศร้าก็รู้สึกเป็นกังวล ครุ่นคิดอยู่สักครู่ก็ตัดสินใจได้“หน้าบึ้งแบบนี้ไม่สวยเลยนะคะ แม่ยิ้มหน่อยสิ” เต็มเดือนเข้ามาซบไหล่ผู้เป็นแม่“จะมาอ้อนเรื่องขอไปออสเตรเลียอีกใช่มั้ยล่ะ พออยากได้อะไรก็มาอ้อนแบบนี้ตลอด” ผู้เป็นแม่เอ่ยอย่างรู้ทัน เพราะที่ผ่านมาลูกสาวของเธอมักจะทำแบบนี้เสมอเมื่ออยากได้อะไร“เดือนยอมแพ้แม่แล้วค่ะ รออีก4เดือนก็ได้ แม่เลิกทำหน้าเศร้าได้แล้ว” เต็มเดือนยอมจำนนต่อผู้เป็นแม่ ถึงเธอจะอยากทำตามใจตัวเองแค่ไหนแต่พอเห็นแม่ทุกข์ใจเธอก็ไม่มีความสุขเช่นกัน“วันนี้มาแปลก ตัดใจได้จริงเหรอ”“ได้สิคะ” หญิงสาวเม้มปากเล็กน้อย แม้จะต้องผิดหวังแต่ยังไงเรื่องของแม่ก็สำคัญกว่า“หน้าบูดขนาดนี้ยังทำเป็นอวดดีอีก อยากไปก็ไปแต่ต้องสัญญากับแม่ว่าจะดูแลตัวเองดีๆ อย่าเจ็บอย่าป่วยเด็ดขาดเข้าใจมั้ย”“แม่ยอมให้เดือนไปแล้วเหรอคะ” หญิงสาวแววตามีความหวัง และก็รู้สึกแปลกใจที่อยู่ๆ ผู้เป็นแม่ก็ยอมให้เธอไปง่ายๆ ท

“คุณเดือนอย่าพึ่งไปสิคะ”“ไม่ต้องอธิบายค่ะเดือนเข้าใจ” เต็มเดือนรีบเอ่ยแทรกขึ้นมา ถ้าเมื่อสักครู่เธอไม่เข้ามาบางทีคชากับแพรพลอยอาจมีช่วงเวลาที่หวานชื่นก็ได้“ฉันกับคุณคชาเราแค่คุยกันค่ะ ว่าแต่คุณเดือนมาหาคุณคชาเหรอคะ”“ค่ะ แต่เรื่องของเดือนไม่สำคัญอะไรหรอก เดี๋ยวเดือนค่อยคุยกับพี่คชาก็ได้” เต็มเดือนเองก็ไม่อยากขัดจังหวะเวลาที่ทั้งคู่อยู่ด้วยกัน ธุระของเธอก็ไม่ได้สำคัญอะไรด้วย“คุณเดือนรอตรงนี้แป๊บนะคะ”แพรพลอยเดินไปหาคชาเพื่อบอกชายหนุ่มว่าจะขอตัวกลับคอนโดก่อน เธอสังเกตเห็นสีหน้าเต็มเดือนดูไม่ค่อยสดใสนักเลยอยากให้คชาอยู่พูดคุยกับเธอ บางทีที่หญิงสาวมาหาคชาอาจมีเรื่องสำคัญจะคุยกับชายหนุ่มก็ได้“คุณจะกลับยังไงก็เสื้อผ้าคุณยังเปียกอยู่เลย งั้นผมขับรถไปส่งที่คอนโดดีกว่า""ไม่ต้องหรอกค่ะคุณอยู่คุยกับคุณเดือนเถอะ ป่านนี้เสื้อผ้าฉันคงแห้งบ้างแล้ว เดี๋ยวฉันใส่เสื้อฮู้ดทับไว้อีกทีก็ได้”“งั้นถึงคอนโดแล้วโทรหาผมนะ”“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มรับ ก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้าบอกลาเต็มเดือน แล้วเดินออกจากห้องของคชาไป“เป็นเพราะเดือนใช่มั้ยคุณแพรถึงกลับ”“ไม่เกี่ยวหรอก ยังไงเรื่องน้องสาวพี่ก็สำคัญกว่า”