All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 81 - Chapter 90

แกร๊ก!เสียงล็อคประตูกระจกดังขึ้นพร้อมกับแผ่นหลังของแพรวพรรณที่ถูกราเมศดันไปกระแทกกับขอบโต๊ะไม้ตัวยาว"อ๊ะ... พ่อขา... รีบจังเลย..." เธอหัวเราะคิกคัก คล้องสองแขนรอบลำคอแกร่งเมื่อเขาเบียดหน้าท้องเข้าหาอย่างจาบจ้วง "ใจร้อนกว่าวัยรุ่นอีกนะคะเนี่ย""ก็ใครใช้ให้ยั่วฮึ..." ราเมศซุกหน้าลงกับซอกคอขาวเนียน ดูดเม้มแรงๆ จนเกิดรอยแดง มือหนากระตุกเข็มขัดกางเกงตัวเองออกอย่างเอาแต่ใจ "ไม่ใส่กางเกงในไปนั่งกินข้าว... กะจะฆ่าพ่อให้ตายคาโต๊ะดินเนอร์เลยใช่ไหม""ก็... ไม่ต้องเสียเวลาถอดไงคะสะดวกดีออก... พ่อจะได้กลืนกินของหวานต่อได้เลย"ราเมศสบถในลำคอ ทำท่าจะกระชากเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวของตัวเองออก แต่อีกฝ่ายกลับรีบตะครุบมือเขาไว้"อย่าถอดค่ะ..." เธอส่ายหน้าช้าๆ สายตาโลมเลียแผงอกแกร่งที่โผล่พ้นรอยแยกของกระดุม "พ่ออย่าเพิ่งถอดเสื้อน้า... แพรวขอ...""ทำไม? ร้อนจะตายชัก" เขาขมวดคิ้ว"แพรวอยากโดนเอา... ทั้งที่พ่อใส่ชุดนี้...ใส่เชิ้ตพับแขน ปลดกระดุม... กางเกงสแล็ค... ลุคแด๊ดดี้แบบนี้มันกร้าวใจสุดๆ พ่อรู้ตัวไหมว่าหล่อจนแพรวน้ำไหลแล้ว... ดูสิคะ... จิ๋มหนูแฉะไปหมดแล้ว"ความอดทนของราเมศขาดลง เขาเปลี่ยนเป้าหมายไปที่ตะ

"คุณหนูคือคนที่ท่านประธานฟูมฟักและเตรียมความพร้อมมาทั้งชีวิต เพื่อให้มารับช่วงต่อดูแลคนอย่างพวกคุณ! เธอเรียนจบเกียรตินิยม ฝึกงานทุกแผนกตั้งแต่ล้างจานยันงานบริหาร ทำงานหนักเพื่อพิสูจน์ตัวเอง แล้วพวกคุณเป็นใคร? มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินความสามารถของเธอด้วยคำพูดสกปรกๆ แบบนี้!" "พ... พวกหนูไม่ทราบค่ะ นึกว่า..." "คำว่า 'ทำตัวเป็นเจ้าของ' ที่พวกคุณนินทากันน่ะ..." คุณวีแค่นหัวเราะ "คุณหนูแพรวไม่ได้ 'ทำตัว' เป็นเจ้าของ แต่เธอ 'เป็น' เจ้าของตัวจริง เธอถือหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ของที่นี่ และเธอคือคนที่จะเซ็นอนุมัติเงินเดือนให้พวกคุณในอนาคต!" พนักงานทั้งสามเข่าอ่อนทรุดลงไปนั่งกับพื้น หน้าถอดสีเมื่อได้ยินคำว่าหุ้นสี่สิบเปอร์เซ็นต์ "นึกว่าเป็นแค่เด็กฝาก นึกว่าจะด่าทอยังไงก็ได้ใช่ไหม" คุณวีไม่เปิดโอกาสให้เถียง เธอหยิบวิทยุสื่อสารขึ้นมากดเรียกฝ่ายบุคคลทันที "คุณสมชายคะ รบกวนนำเอกสาร 'ไล่ออก' สามชุด มาที่ล็อบบี้โซนบีเดี๋ยวนี้เลยค่ะ เอา รปภ. มาด้วย" "ไล่ออก! ไม่นะคะคุณวี! พวกหนูมีภาระ ต้องผ่อนรถ ผ่อนบ้าน ขอโอกาสเถอะค่ะ!" ทั้งสามคนร้องไห้โฮ พยายามคลานเข้ามาเกาะขา "เก็บคำขอโทษไปอธิบายกับครอบครัวพวกคุณเถอ

แกร๊กเสียงหัวเข็มขัดหนังแบรนด์หรูถูกปลดออกด้วยมือเรียว แพรวพรรณในชุดสูทสีครีมสุดเนี้ยบทิ้งตัวลงนั่งคุกเข่าบนพรม แทรกกายอยู่ระหว่างหว่างขาของราเมศที่กำลังเอนหลังพิงพนักเก้าอี้"แพรว..." ราเมศครางกระเส่า ฝ่ามือวางแหมะลงบนศีรษะทุยที่รวบผมตึงเป็นหางม้า สอดนิ้วสางผมเบาๆ "แน่ใจนะว่าจะทำตรงนี้ อีกสิบนาทีเลขาหน้าห้องอาจจะเคาะเรียกไปประชุมแล้วนะ""สิบนาทีก็เหลือเฟือค่ะ...หนูขอ กิน หน่อยนะคะท่านประธาน... หนูอยากได้พลังงาน อยากรู้ว่า... 'แท่งพลังงาน' ของเจ้าของโรงแรมตัวจริงน่ะ รสชาติจะเด็ดแค่ไหน"รอยยิ้มยั่วยวนจุดขึ้นบนมุมปากเล็ก มือบางรูดซิปกางเกงสีเข้มลงจนสุด ใช้นิ้วชี้เกี่ยวขอบชั้นในร่นลงไปตามหน้าขา ปลดปล่อยความเป็นชายที่กำลังขยายตัวคับตึงออกมาแท่งเนื้อสีเข้มดีดขึ้นมาชี้หน้าเธอทันที"โห... ท่านประธานขา..." เธอแกล้งทำตาโต ช้อนตามองคนบนเก้าอี้ "งานบริหารยุ่งขนาดนี้... ทำไม 'น้องชาย' พ่อยิ่งขยันขันแข็งสู้มือแพรวขนาดนี้คะเนี่ย""ก็เพราะมีเลขาจอมยั่วมานั่งคุกเข่าอยู่ตรงหว่างขานี่ไงล่ะ..." ราเมศกัดฟัน ขยับสะโพกแอ่นความเป็นชายเข้าหาใบหน้าสวย "อย่ามัวแต่พูดแพรว... อมมันเข้าไป พ่อปวดจนจะระเบิดอยู่แล

แพรวพรรณกระแทกวางรีโมทลงบนโต๊ะเสียงดัง "อีกไม่เกินสองปี... The Grand River จะกลายเป็นแค่ 'บ้านพักคนชรา' ริมน้ำ ที่ไม่มีใครอยากมาเหยียบค่ะ!" ห้องประชุมเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ ไกรสรหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธปนอับอายที่โดนเด็กสอนมวยกลางวง "นี่คุณ! กล้าดียังไงมาว่าผมล้าสมัย! ผมสร้างที่นี่มากับมือ!" "ดิฉันเคารพในสิ่งที่คุณอาสร้างค่ะแต่โลกมันเปลี่ยนไปแล้ว... และหน้าที่ของดิฉันในฐานะรองประธาน คือการรักษา 'มรดก' ที่พวกคุณอาสร้างไว้ ให้มันอยู่รอดต่อไปในโลกยุคใหม่ ไม่ใช่ปล่อยให้มันตายไปพร้อมกับความดื้อรั้น" เธอปรายตาสบกับราเมศ แววตาแฝงความมั่นใจว่า 'หนูเอาอยู่ พ่อไม่ต้องห่วง' "สำหรับเรื่องความคุ้มทุนที่คุณอากังวล...ดิฉันเพิ่งปิดดีลกับแบรนด์กาแฟระดับโลกและแบรนด์แฟชั่นไฮเอนด์สามเจ้า พวกเขาพร้อมจะมาเช่าพื้นที่ Co-working Space ของเราทันทีที่รีโนเวทเสร็จ... ด้วยค่าเช่าที่สูงกว่าร้านขายของชำร่วยเดิมถึงสามเท่า" "นี่คือสัญญา LOI (Letter of Intent) ที่เซ็นมาแล้วเมื่อเช้าค่ะ" เธอส่งไอแพดให้เลขาฯ เดินเอาไปวางตรงหน้าไกรสร มือเหี่ยวย่นรับไปดูสั่นเทาเมื่อเห็นตัวเลขค่าเช่ามหาศาลและชื่อแบรนด์ระดับโลก "

"เรียนรู้ด้วยตัวเอง... เอาไว้บริการหนูโดยเฉพาะ" ราเมศไล่ปลายนิ้วขึ้นมานวดที่น่องเรียว บีบคลึงกล้ามเนื้อที่ตึงเขม็งให้ค่อยๆ คลายตัว "กล้ามเนื้อตึงเปรี๊ยะเลยแพรว... ยืนเกร็งนานล่ะสิ" "ก็หนูกลัวนี่นา...ตอนตาลุงไกรสรจ้องจับผิดหนูนะ... ข้างในหนูสั่นไปหมดเลย กลัวจะพูดผิด กลัวจะดูโง่ให้เขามาด่าพ่อได้... แต่พอหันไปเห็นพ่อพยักหน้าให้ หนูก็ฮึดสู้" "หนูทำได้ดีมากแพรว... ดีจนพ่อทึ่ง" ราเมศเอ่ยชมจากใจจริง ฝ่ามือร้อนเลื่อนขึ้นมานวดคลึงที่หัวเข่ามน "หนูทำให้พ่อภูมิใจ ไม่ใช่แค่ในฐานะลูก... แต่ในฐานะคู่ชีวิต วันนี้หนูพิสูจน์ให้ตาลุงนั่น และทุกคนเห็นแล้วว่า หนูคู่ควรกับตำแหน่งนี้ ไม่ใช่เพราะพ่อดัน... แต่เพราะความสามารถของหนูเองล้วนๆ" แพรวพรรณยิ้มกว้างจนปวดแก้ม เธอเอนตัวไปข้างหน้า วางมือสางกลุ่มผมของคนที่นั่งอยู่ต่ำกว่าเบาๆ "ขอบคุณนะคะป๋า... ที่เชื่อมั่นในตัวหนู ถ้าไม่มีป๋า... หนูก็คงเป็นแค่เด็กกำพร้าคนนึงที่ไม่มีอนาคต" "เราต่างหากที่เป็นของขวัญของพ่อ...เป็นคนที่ทำให้ชีวิตพ่อมีความหมาย" บรรยากาศนุ่มนวลโรแมนติกอบอวลไปทั่วห้อง ทว่า... ฝ่ามือร้อนของราเมศกลับเริ่มทำหน้าที่เกินขอบเขต มันนวดไต่ระดับสูง