All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 81 - Chapter 90

เวลา 21:00 น.ติ๊งประตูลิฟต์ส่วนตัวที่ยิงตรงขึ้นสู่ชั้นบนสุดของคอนโดเปิดออก แพทก้าวเท้าออกมาพร้อมกับท่อนแขนแกร่งของธนาที่เธอควงเอาไว้แน่น ดวงตากลมโตเบิกกว้างเมื่อปะทะเข้ากับความโอ่อ่าของเพนต์เฮาส์ทั้งฟลอร์"โห... อาธนาคะ..." แพทปล่อยแขนชายหนุ่มแล้วเดินไปเกาะกระจกบานยักษ์ที่สูงจรดเพดาน นัยน์ตาสะท้อนแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน "แต่งห้องด้วยไม้สีเข้มแบบนี้ ดุดันจังเลยนะคะ แถมมองเห็นวิวพาโนรามาด้วย กว้างกว่าบ้านแพทอีกมั้งเนี่ย"มือเล็กไล้ไปตามพนักโซฟาหนังอิตาลีสีดำขลับ พลางหันมายิ้มร่าให้เจ้าของห้อง "สมแล้วล่ะค่ะที่ใครๆ ก็เรียกอาว่าเสือ... มิน่า ถึงได้ฉายาว่ารังเสือ"หมับ! ว้ายยย!"อาธนา! ทำอะไรคะเนี่ย!"คำพูดของเธอถูกกลืนหายไปในลำคอเมื่อร่างทั้งร่างลอยหวือขึ้นจากพื้น ธนาสาวเท้าเข้ามาประชิดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาสอดท่อนแขนช้อนรวบร่างเธอพาดขึ้นบ่ากว้าง แพทร้องเสียงหลง มือเล็กตีลงบนแผ่นหลังกว้างดังอั้ก ขาเรียวดีดดิ้นไปมากลางอากาศ"ก็พามาดู 'ถ้ำเสือ' ของจริงไงครับ..."เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดต้นขาขาว ธนาไม่สนใจแรงดิ้นประท้วงของคนบนบ่า เขาก้าวอาดๆ ตรงไปยังห้องนอน ใช้ปลายเท้าดันประต

เวลา 02:00 น.เซ็กส์รอบแล้วรอบเล่าที่ยาวนานหลายชั่วโมงเพิ่งจะสงบลง ทิ้งไว้เพียงร่องรอยความยับเยินบนเตียงกว้างและกลิ่นอายของความรักที่ลอยอบอวลไปทั่วห้องแพทนอนตะแคงซุกใบหน้าลงกับแผงอกกว้างที่ชื้นเหงื่อของธนา แขนเล็กพาดกอดเอวสอบไว้หลวมๆ ขณะที่ปลายนิ้วเรียวไล้ขีดเขียนเป็นวงกลมเล่นบนมัดกล้ามหน้าอกของเขาอย่างอารมณ์ดีธนายกมือขึ้นลูบเรือนผมที่ชื้นเหงื่อของเด็กสาวในอ้อมกอดอย่างเบามือ ริมฝีปากหยักกดจูบลงบนหน้าผากบางด้วยความทะนุถนอม"แฮ่ก... หมดแรงควบขย่มแล้วเหรอคะ ทำเก่งขอรอบสองรอบสาม... สุดท้ายก็สลบคาอกอาอยู่ดี""อื้อออ... ไม่ควบแล้วค่ะ แพทช้ำไปหมดแล้ว" แพทประท้วงเสียงอู้อี้ ซุกหน้าหนีริมฝีปากหยัก "ใครจะไปสู้แรงแด๊ดดี้ไหวล่ะคะ... อาธนาเล่นดุซะขนาดนั้น"แพทเงยหน้าขึ้นมา"แพทถามจริงๆ นะคะอาธนา... ทำไมคุณอาบนเตียง... ถึงได้ดุและเร่าร้อนขนาดนี้คะเนี่ย"ธนาเลิกคิ้วเล็กน้อย หลุดเสียงหัวเราะทุ้มต่ำในลำคอ "อ้าว ดุแล้วไม่ชอบเหรอครับ เมื่อกี้ตอนกระแทก ใครกันที่ครางเรียก 'ผัวขา... เอาอีก แรงอีก' จนเสียงแหบเสียงแห้งฮึ""ก็... ชอบสิคะ... ชอบมากๆ เลยแหละ" แพทหน้าแดงซ่านลามไปถึงใบหู แต่ก็ยังทำใจกล้าเถียงต่

ณ คฤหาสน์อัครเดชไพศาลบรรยากาศยามเช้าภายในห้องทำงานส่วนตัวของพจน์ไม่ได้สดใสเหมือนแสงแดดด้านนอก กลิ่นบุหรี่ลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดในแก้วกระเบื้องพจน์ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยังไม่ได้ผูกเนคไท นั่งหน้าดำคร่ำเครียดทะมึนอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักตัวใหญ่ ดวงตาที่เริ่มมีริ้วรอยตามวัยจ้องเขม็งดุดันไปที่หน้าต่างกระจก เขานั่งรอรายงานมาตั้งแต่เมื่อคืน โทรศัพท์กระหน่ำโทรหาแพทเป็นสิบๆ สายก็โดนตัดสายทิ้งแถมยังปิดเครื่องหนี"ป่านนี้ทำไมไอ้เข้มมันยังไม่โผล่หัวมาอีกวะ!"พจน์สบถอย่างหัวเสียเขาสั่งให้ไอ้เข้มตามสะกดรอยลูกสาวตัวดีไปตั้งแต่หัวค่ำ กะว่าถ้าจับได้คาหนังคาเขาว่าไอ้หน้าโง่ปลายแถวคนไหนที่กล้ามาเกาะแกะลูกสาวเขา จะส่งคนไปกระทืบสั่งสอนให้จมกองเลือด โทษฐานที่ไม่เจียมกะลาหัวปังประตูห้องทำงานถูกผลักพรวดเข้ามาอย่างแรงโดยไม่ได้เคาะเข้ม... ลูกน้องมือขวาหน้าซีดเผือดเป็นไก่ต้ม วิ่งกระหืดกระหอบพุ่งเข้ามาในห้อง สภาพเสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ย เหงื่อแตกเต็มหน้าทั้งที่แอร์ในห้องเย็นฉ่ำ"ไอ้เข้ม! มึงจะพรวดพราดเข้ามาทำไมไม่เคาะประตูฮะ!" พจน์ตวาดลั่น ผุดลุกขึ้นยืนชี้หน้าด่า "แล้วนี่มึงหายหัวไปไหนมาทั้งคืน

โรงแรม The Grand River (ห้องทำงานรองประธานบริหาร)ก๊อกๆประตูห้องทำงานของรองประธานบริหารสาวถูกผลักเปิดพรวดเข้ามาโดยไม่ได้รอฟังเสียงอนุญาตแพรวพรรณเงยหน้าขึ้นจากแฟ้มเอกสาร คิ้วขมวดมุ่นกำลังจะอ้าปากดุเลขาหน้าห้อง แต่พอเห็นคนที่ก้าวเข้ามา เธอก็ถึงกับชะงัก เปลี่ยนเป็นเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจปนขำแทนแพทในชุดเดรสกระโปรงบานสีพาสเทลสวมทับด้วยคาร์ดิแกนตัวบาง ค่อยๆ ก้าวเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทางพิลึกพิลั่น ขาเรียวสองข้างดูเกร็งและถ่างออกเล็กน้อยเหมือนคนเพิ่งไปขี่ม้ามาทั้งวัน ใบหน้าจิ้มลิ้มเหยเกทุกครั้งที่ลงน้ำหนักเท้า ก่อนจะค่อยๆ ทิ้งตัวลงนั่งแหมะบนโซฟารับรองอย่างระมัดระวังที่สุด"โอ๊ยยย... แพรว..." แพทบ่นอุบอิบ ขยับจัดท่านั่งให้จุดศูนย์กลางของร่างกายกระทบเบาะน้อยที่สุด "โซฟาห้องแกมันแข็งไปหรือเปล่าเนี่ย... เราเสียดสีจนแสบไปหมดแล้วนะ"แพรวพรรณวางปากกาในมือลง เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ ลูกพี่ลูกน้องคนสนิท สายตากวาดมองตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะหลุดหัวเราะพรืดออกมาอย่างรู้ทัน"เดินขาถ่างเป็นเป็ดมาเชียว ไปทำอะไรมาเนี่ยแพท... หรือว่า..." แพรวพรรณหรี่ตาจับผิด รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้า "

"เอาล่ะๆ เลิกทำหน้าเครียดกันได้แล้วค่ะทั้งคุณพ่อ ทั้งอาธนาเลย"แพรวพรรณเอื้อมมือไปหยิกแก้มราเมศเบาๆ ก่อนจะหันไปหรี่ตาใส่ชายหนุ่มรุ่นพ่ออีกคนที่กำลังนั่งโอบเอวลูกพี่ลูกน้องของเธออยู่บนโซฟาฝั่งตรงข้าม"พูดถึงเรื่องการดูแลเอาใจใส่เนี่ย... แพรวชักจะเริ่มน้อยใจอาธนาขึ้นมาตงิดๆ แล้วนะคะ"ธนาเลิกคิ้วสูงด้วยความแปลกใจ ชี้นิ้วเข้าหาตัวเอง"อ้าว อาไปทำอะไรให้เราน้อยใจฮึยัยแพรว นั่งอยู่เฉยๆ ก็โดนหลานงอนซะงั้น""ก็จะไม่ให้น้อยใจได้ไงล่ะคะ!"แพรวพรรณทำปากยื่นนิดๆ แกล้งสะบัดหน้าหนีอย่างมีจริต"เมื่อก่อนนะ... เวลาอาธนาขับรถไปรับพวกหนูไปเลี้ยงข้าวที่ห้าง อาธนาใจดี๊ใจดี เป็นสายเปย์ที่หนึ่งของกลุ่มพวกหนูเลย เวลาอาหารมาเสิร์ฟ พวกหนูก็เอาใจอาธนาสุดๆ แพรวจำได้เลยนะว่าแพรวกับยัยยิหวาแย่งกันตักกับข้าวใส่จานให้อาธนา ยัยยิหวาก็ป้อนซูชิ ส่วนแพรวก็คอยแกะกุ้งให้อาธนากิน อาธนายังลูบหัวชมพวกหนูอยู่เลยว่าน่ารัก"แพรวพรรณปรายตามองแพทที่เริ่มนั่งหลังตรง หูผึ่ง ก่อนจะแกล้งพูดต่อด้วยน้ำเสียงตัดพ้อ"แต่เดี๋ยวนี้สิ... พออามีแฟนเป็นคุณหนูอินเตอร์ขี้อ้อน อาก็ไม่สนใจพวกหนูแล้วอ่ะ เอาแต่สปอยล์ยัยแพท ป้อนข้าวป้อนน้ำถึงเตียง ท