Tous les chapitres de : Chapitre 61 - Chapitre 70

"นั่งก่อนสิแพท" แพรวพรรณชี้มือไปที่โซฟา แพทวางกระเช้าซุปไก่ลงบนโต๊ะแล้วรีบเดินเข้ามาจับมือแพรวพรรณไว้แน่น "เราขอโทษนะแพรว... เรื่องวันก่อน เรื่องคุณพ่อเรา... เรารู้สึกแย่มากจริงๆ เราทะเลาะกับท่านหนักมากจนต้องหนีออกมา" "แพทไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย...อย่ามัวแต่โทษตัวเองเลยนะ เราโอเคแล้วจริงๆ สบายมาก" "แล้วนี่... ทำไมเดินกะเผลกๆ แบบนั้นล่ะ เป็นอะไรมากไหม" แพทสังเกตเห็นอาการผิดปกติ "ไปหาหมอหรือยัง ให้เราพาไปคลินิกไหม" ยิหวาหลุดขำพรืดออกมาทันที "โอ๊ยคุณหนูแพท... โรคนี้หมอที่ไหนก็รักษาไม่หายหรอกจ้ะ มันต้องใช้เวลา... พักผ่อนบนเตียงเยอะๆ เดี๋ยวก็หายเองแหละ" "ยิหวา!" แพรวพรรณหันขวับไปถลึงตาใส่เพื่อนจอมแฉ ทว่า... จังหวะที่แพรวพรรณเอี้ยวตัวหันไปดุยิหวา คอเสื้อยืดที่กว้างไปนิดก็ร่นตกลงมาเปิดเผยช่วงลาดไหล่และลำคอ และ รอยดูดสีแดงช้ำสดใหม่ที่เพิ่งเกิดขึ้น ก็ปรากฏสู่สายตาของแพทอย่างชัดเจน แพทชะงักนิ่ง ดวงตากลมโตเบิกกว้าง จ้องมองรอยนั้นเขม็ง มันไม่ใช่แค่รอยเดียว... แต่มีสองถึงสามรอยที่มองเห็นได้ชัด และดูเหมือนจะลากยาวลงไปในร่มผ้าอีก "แพรว...คอเธอ... นั่นมันรอยอะไร..." แพรวพรรณสะดุ้ง รีบตะครุบค

แพรวพรรณกดปุ่มปรับเบาะหนังของรถให้เอนลงเล็กน้อย เธอขยับตัวยุกยิกหาท่าที่สบายที่สุด ความเมื่อยขบจาก กิจกรรม เมื่อช่วงเช้ายังคงทิ้งร่องรอยไว้ทุกครั้งที่ขยับตัว "แน่ใจนะแพท...ว่าจะไม่กลับบ้านจริงๆ ขืนหายไปแบบนี้ ลุงพจน์ไม่ตามอาละวาดบ้านแตกเหรอ" แพทที่นั่งเงียบอยู่นานถอนหายใจยาว เธอเอนหัวพิงกระจกรถ ดวงตาที่ยังบวมช้ำฉายแววเด็ดเดี่ยว "ช่างเขาเถอะแพรว...ขืนเรากลับไปสู้หน้าตอนนี้ เราคงทนมองหน้าพ่อไม่ได้จริงๆ พ่อทำร้ายจิตใจเราเกินไป... ทั้งเรื่องที่ด่าทอแพรว ทั้งเรื่องที่ตบหน้าเรา เราขอถอยออกมาก่อนดีกว่า" "แล้วแพทจะไปอยู่ที่ไหนล่ะ คืนนี้อะ" ยิหวาที่นั่งอยู่ข้างๆ ขมวดคิ้วถาม "เราคุยกับพี่แบงค์แล้วพี่แบงค์บอกให้ไปอยู่ที่คอนโดพี่เขาก่อนได้ พี่เขาอยู่คนเดียว ห้องกว้างจะตาย แถมปู่ก็รู้ว่าพี่แบงค์เกลียดนิสัยพ่อเราแค่ไหน คงช่วยกันท่าให้เราได้แหละ" "ดีแล้วล่ะ..." เสียงทุ้มเรียบของราเมศดังแทรกขึ้นมา ชายหนุ่มละสายตาจากถนนเหลือบมองกระจกมองหลัง "แบงค์เป็นเด็กดี... อาเคยคุยงานกับเขาอยู่สองสามครั้ง เป็นเด็กหัวสมัยใหม่ ไม่ได้ยึดติดกับเปลือกจอมปลอมเหมือนพ่อเธอ แพทไปอยู่กับพี่เขาก็ปลอดภัยดี อาเห็นด้วย"

"โอ๊ย! พ่อขา... เบาๆ สิ แพรวเจ็บนะ!" แพรวพรรณร้องประท้วง นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ พยายามแกะมือหนาที่กำรอบข้อมือเธอแน่น ราเมศยอมปล่อยมือ แต่เขาหมุนตัวกลับมาตวัดสายตาดุใส่ ใบหน้าคมเข้มบึ้งตึง คิ้วหนาขมวดเข้าหากันจนแทบจะผูกเป็นปม ลมหายใจเข้าออกหนักหน่วงบอกให้รู้ว่าพายุอารมณ์ยังไม่สงบลงตั้งแต่ขับรถออกมาจากร้านขนม "เป็นอะไรเนี่ย... หน้าหงิกเป็นตูดลิงเลย" "ยังจะมาทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาวอีกนะแพรวพรรณ​ ไอ้เด็กเวรหน้าจืดนั่น... มันเอามือมาจับหนู!" "ก็แค่เฉียดๆ ข้อมือเอง...ยังไม่ทันได้จับเต็มๆ ด้วยซ้ำ พ่อก็พุ่งไปคว้าเข้าให้ก่อนแล้วมั้ยล่ะ" "แค่นั้นก็ไม่ได้พ่อไม่ชอบ! ไม่ชอบหน้ามัน! แล้วก็เกลียดสายตาที่มันใช้มองหนูด้วย!" แพรวพรรณพ่นลมหายใจออกมายาวๆ เธอส่ายหน้ายิ้มๆ ก้าวเท้าเข้าไปประชิดตัวคุณพ่อขี้โมโห แล้วใช้นิ้วชี้จิ้ม ลงบนแผงอกของเขาอย่างไม่เกรงกลัว "พ่อเมศขา... อายุเพิ่งจะแค่นี้ ความจำเสื่อมแล้วเหรอคะ" "อะไร" "ก็ใครกันน้า... ที่เป็นคนบังคับ คะยั้นคะยอให้หนูไปลองเปิดใจคุยกับหนุ่มๆตอนเข้ามหาลัยปีหนึ่งใหม่ๆใครนะที่พูดปาวๆ ว่า... แพรวโตแล้ว ลองไปคุยกับเพื่อนรุ่นเดียวกันดูบ้าง เผื่อจะเจอคนที่ใช

"เกียรตินิยมอันดับหนึ่ง... คุ้มค่ากับที่หนูอดหลับอดนอนปั่นโปรเจกต์ รักษาเกรดมาตลอดทุกเทอมไหมคะป๋า" แพรวพรรณชูหน้าจอมือถือที่โชว์รูปตัวเองสวมชุดครุยให้คนข้างๆ ดูด้วยความภาคภูมิใจ เวลาหลายปีผ่านไปอย่างรวดเร็ว เด็กสาวกะโปโลในวันนั้นเติบโตเป็นบัณฑิตป้ายแดงที่สวยสะพรั่ง และแน่นอน... รางวัลฉลองเรียนจบสำหรับเด็กเรียนดี ย่อมไม่ใช่อะไรที่ธรรมดา เครื่องบินลำจิ๋วจะค่อยๆ เข้าไปจอดเทียบท่าโป๊ะไม้กลางมหาสมุทรอินเดีย "ถึงแล้ว..." ราเมศปลดกระดุมคอเสื้อเชิ้ตลินินสีขาวออกสองเม็ดเพื่อคลายร้อน ขยับแว่นกันแดดสีชาบนสันจมูก ก่อนจะหันมาส่งยิ้มบางๆ ให้กับคนข้างกาย แพรวพรรณนั่งแทบไม่ติดเบาะ เธอชะโงกหน้าผากแนบชิดกระจกหน้าต่าง สองตาเป็นประกายวิบวับสู้กับแสงแดดที่สะท้อนผิวน้ำ "สวยมากกกก! พ่อขา! ดูน้ำสิคะ ใสจนเห็นตัวปลาว่ายอยู่ข้างล่างเลย!" "ชอบไหม รางวัลฉลองเรียนจบของหนู" "ชอบที่สุดในโลกเลยค่ะ! ขอบคุณนะคะป๋า..." แพรวพรรณโผเข้ากอดคอเขา ก่อนจะกดจมูกฝังลงบนแก้มสากดัง ฟอด! "ป๋าของหนูใจดีและสายเปย์ที่สุดในสามโลกเลย!" ราเมศหัวเราะในลำคอ ยกมือขึ้นยีผมของเด็กดื้อด้วยความมันเขี้ยว คำว่าป๋าที่เธอเริ่มสรรหามาเรียก

เขาลากมือขึ้นไปด้านหลังลำคอ จัดการกระตุกปมสายบิกินี่ที่ผูกคออยู่ออกอย่างชำนาญเพียงปลายนิ้วสะกิด ผ้าสามเหลี่ยมสีแดงชิ้นน้อยหลุดร่วงลงไปลอยตุ๊บป่องอยู่บนผิวน้ำ เผยให้เห็นทรวงอกอวบอิ่มขาวผ่องที่เด้งดึ๋งออกมา ท้าทายสายตาและแสงสุดท้ายของวัน หัวนมสีชมพูชูชันแข็งขืนสู้ลมทะเลที่พัดผ่าน "สวย... แม่งเอ๊ย... สวยชิบหาย..." ราเมศผละจูบออก ทอดสายตามองผลงานตรงหน้าด้วยความหลงใหลจนตาพร่า "ไกด์คนนี้... ซ่อนรูปไม่เบานะเนี่ย" "เสี่ยขา..." แพรวพรรณหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู ไม่รู้ว่าเพราะขัดเขินกับสายตาโลมเลีย หรือเพราะอารมณ์ใคร่ที่เริ่มพุ่งพล่าน "อย่ามองนานสิคะ... ไกด์ก็เขินเป็นนะ" "บอกว่าเขิน... แล้วทำไมตรงนี้มันถึงสู้มือเสี่ยนิฮะ..." ราเมศไม่รอช้า เขาก้มหน้าลงไปดูดยอดอกสีสวยข้างหนึ่งทันที ดูดเม้มสลับกับขบกัดเบาๆ ด้วยความหมั่นเขี้ยว ขณะเดียวกัน มือหนาอีกข้างก็เลื่อนมุดลงไปใต้น้ำ... สอดลึกเข้าไปใต้กางเกงบิกินี่เว้าสูงตัวจิ๋ว ปลายนิ้วสัมผัสเข้ากับกลีบเนื้อนุ่มนิ่มที่กำลังบีบรัดและฉ่ำเยิ้มไปด้วยความต้องการ "อ๊า... เสี่ย... พ่อขา... อื๊อออ!" แพรวพรรณเผลอตัวสะดุ้งสุดตัว หลุดปากครางเรียกพ่อออกมาปะปนกับบทบาท