All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 61 - Chapter 70

ติ๊ด... แกร๊ก!ระบบล็อคอัตโนมัติดังขึ้นพร้อมกับบานประตูไม้ที่ปิดสนิท แต่ยังไม่ทันที่ไฟในห้องจะสว่าง ร่างสูงใหญ่ของราเมศก็ดันร่างบอบบางของแพรวพรรณไปกระแทกกับผนังห้องข้างประตูอย่างแรง"อื้อ..."แพรวพรรณครางในลำคอเมื่อริมฝีปากหยักลึกบดเบียดลงมาสานต่อจูบที่ค้างคา มือเล็กๆ ของเธอไม่อยู่เฉย รีบกระชากเนคไทที่คอเขาออกอย่างไม่ไยดี ปลายนิ้วสั่นเทาพยายามปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของท่านประธานด้วยความใจร้อน"พ่อขา... ใจเย็นสิคะ...ถึงห้องแล้ว... ไม่หนีไปหาหนุ่มหน้าอ่อนที่ไหนแล้วค่า""ใครจะไปใจเย็นไหวฮะ..."ราเมศกระซิบเสียงพร่า นัยน์ตาคมกริบจ้องมองราวกับจะกลืนกิน เสื้อเชิ้ตสีขาวถูกแหวกออก"ก็หนูเล่นยั่วพ่อมาตลอดทาง... บอกว่าพ่อหล่อนักไม่ใช่เหรอ เวลาหงุดหงิดน่ะ""ก็หล่อจริงๆ นี่นา..."สองมือประคองใบหน้าคมคาย ไล้ปลายนิ้วไปตามสันกรามที่ขบแน่นและไรหนวดจางๆ ที่ทำให้เขาดูดิบเถื่อนกว่าปกติ"พ่อรู้ป่าว... ตอนพ่อทำหน้าดุๆ คิ้วขมวดเข้าหากันแบบเนี้ย...มันเร้าใจหนูมาก... เห็นแล้วน้ำเดินเลย""ยิ่งตอนที่พ่อกระชากข้อมือหนูออกมาจากวงนะ... โอ๊ยยย พ่อเอ๊ย... อย่างกับฉากพระเอกหนังแอคชั่น หนูอยากจะกระโดดปล้ำพ่อตรงนั้นให้รู้แ

"คำนี้ Otoro นะครับ... เชฟบอกว่าละลายในปากเลย"แบงค์จับตะเกียบคีบซูชิหน้าท้องปลาทูน่าชิ้นโตที่ทาซอสฉ่ำวาวขึ้นมาอย่างบรรจง แทนที่เขาจะวางมันลงบนจานของตัวเอง เขากลับยื่นตะเกียบข้ามหน้าแพทไปจ่อที่ริมฝีปากของยิหวาที่นั่งอยู่อีกฝั่ง"อ้าปากสิครับน้องยิหวา... เดี๋ยวพี่ป้อน" น้ำเสียงนุ่มทุ้มหล่อเหลาชวนฝันดังขึ้นพร้อมรอยยิ้มหวานเชื่อมยิหวาแสร้งทำเป็นยกมือทาบอก จริตจก้านมาเต็มร้อย "อุ๊ยพี่แบงค์... ป้อนแบบนี้ยิหวาเขินแย่เลยนะคะ... คนมองเต็มร้านแล้วเนี่ย"ปากบอกเขิน แต่ดวงตากลับวิบวับ ริมฝีปากเคลือบลิปสติกสีแดงสดค่อยๆ เผยอออกรับชิ้นปลาดิบเข้าไปเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างเต็มใจ"อื้มมม... อร่อยยย... ละลายจริงๆ ด้วยค่ะพี่แบงค์""อร่อยก็กินเยอะๆ นะครับ... มื้อนี้พี่เลี้ยงไม่อั้น ถือซะว่าไถ่โทษแทนยัยแพทมัน" แบงค์ยิ้มกว้าง มองหญิงสาวเคี้ยวแก้มตุ่ยด้วยสายตาเอ็นดูกึก!แพทที่นั่งคั่นกลาง (และกลายสภาพเป็นธาตุอากาศไปโดยสมบูรณ์) วางตะเกียบลงกระแทกจานเสียงดัง เธอกรอกตามองบนจนตาแทบจะเหลือกไปถึงท้ายทอย"ฮัลโหล..น้องนั่งหัวโด่อยู่ตรงนี้นะคะ! เห็นหัวน้องบ้างไหมเอ่ย?"เธอชี้ตะเกียบไปที่จานซูชิ "จีบกันเกรงใจปลาดิบในจานหน

ณ ห้องบอลรูม โรงแรมหรูระดับ 6 ดาว (งานดินเนอร์การกุศล)ราเมศในชุดทักซิโดสีดำเข้ารูปเดินเคียงคู่มากับแพรวพรรณที่สวมชุดราตรียาวสีน้ำเงินเข้ม เปิดไหล่โชว์ผิวขาวเนียน ท่อนแขนเรียวคล้องเกี่ยวแขนแกร่งของท่านประธานไว้อย่างแนบแน่น... แน่นเกินกว่าที่ลูกสาวปกติจะทำกับพ่อ"ยิ้มหน่อยแพรว...อย่าทำหน้าเหมือนจะไปฆ่าใครแบบนั้น""ก็แพรวเบื่อนี่คะ...พวกคุณป้าคุณน้าพวกนี้... จ้องมองแพรวอยู่ได้""อดทนหน่อยลูก... เดี๋ยวทักทายผู้ใหญ่เสร็จ พ่อจะรีบพากลับ" เขาลอบบีบหลังมือเธอเบาๆ ก่อนจะถูกดึงตัวไปคุยกับรัฐมนตรีท่านหนึ่ง ทิ้งให้แพรวพรรณยืนถือแก้วแชมเปญรออยู่มุมเงียบๆและนั่น... คือจังหวะทองที่กลุ่ม 'คุณหญิงคุณนาย' ขาเม้าท์ประจำวงการสังคมรีบปรี่เข้ามาล้อมหน้าล้อมหลังทันที"อุ๊ยตาย... หนูแพรวใช่ไหมจ๊ะ" คุณหญิงสุดา ไฮโซตัวแม่รุ่นบุกเบิกในชุดไหมไทยสีม่วงสด ก้าวเข้ามาทักด้วยรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "ไม่ได้เจอกันนาน... โตเป็นสาวสวยสะพรั่งเชียว จำแทบไม่ได้เลยนะเนี่ย""สวัสดีค่ะคุณหญิงป้า..." แพรวพรรณยกมือไหว้สวยงามตามมารยาท "สบายดีนะคะ""สบายดีจ้ะ..." คุณหญิงสุดาจีบปากจีบคอ หันไปพยักพเยิดกับลูกคู่ข้างๆ อย่างคุณนายมาล

เสียงเพลงแจ๊สจากในงานแว่วมา แต่สำหรับแพทแล้ว มันน่ารำคาญพอๆ กับเสียงถอนหายใจของตัวเองร่างระหงในชุดเดรสสีแดงเดินเซนิดๆ ออกมาจากประตูโรงแรม มือบางถือแก้วไวน์เปล่าที่เพิ่งกระดกหยดสุดท้ายเข้าปากไปเมื่อครู่ ก่อนจะกระแทกวางทิ้งไว้บนโต๊ะบริกรแถวนั้น ใบหน้าสวยจัดแดงระเรื่อด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ผสมกับอารมณ์หงุดหงิดที่พุ่งพล่าน"คนแก่บ้า..." เธอพึมพำกับตัวเอง เดินสะเปะสะปะไปที่ลานจอดรถ VIP เพื่อรอรถมารับ "คนแก่บื้อ... ไล่ดีนักนะ... ไล่ให้ไปหาเด็ก คอยดูเถอะ จะหาให้ได้สักโหลนึงเลยคอยดู!"แพทเดินบ่นงึมงำ พลางนึกถึงหน้าอาธนาที่ทำหน้าตายไล่เธอไปหาผู้ชายอื่นเมื่อชั่วโมงก่อน ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโห ยิ่งโมโหก็ยิ่งอยากประชด!แต่พอเอาเข้าจริง... พอพวก 'เด็กหนุ่ม' ไฮโซในงานเดินดาหน้าเข้ามาขายขนมจีบ เธอกลับรู้สึกขยาด คนหนึ่งก็ขี้โม้เรื่องซุปเปอร์คาร์ อีกคนก็อวดรวยเรื่องนาฬิกาปาเต๊ะรุ่นลิมิเต็ดของพ่อ อีกคนก็มือไวพยายามจะแตะเอว... ไม่มีใครเทียบผู้ใหญ่สุขุมแบบอาธนาได้สักคน!"น้องแพทครับ... จะกลับแล้วเหรอ"เสียงยียวนดังขึ้นจากด้านหลัง แพทกลอกตาเป็นเลขแปดก่อนจะหันไปมอง 'นนท์' ลูกชายเจ้าของอสังหาฯ ที่ตามตื๊อเธอมาทั้งงาน

"อ้วก ... แหวะ! ... ฮึก... ฮือออ..."เสียงโอ๊กอ๊ากและเสียงสะอื้นไห้ดังก้องสะท้อนออกมาจากห้องน้ำชั้นล่าง แพรวพรรณสองมือยึดขอบอ่างล้างหน้าแน่น โก่งคออาเจียนจนตัวงอ น้ำหูน้ำตาไหลอาบแก้ม ใบหน้าสวยที่แต่งแต้มเครื่องสำอางราคาแพงตอนนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด สิ่งที่ขย้อนออกมามีเพียงน้ำย่อยใสๆ รสขมปร่า เพราะมื้อเย็นในงานที่ผ่านมา เธอเอาแต่ยืนซดแชมเปญและแทบไม่ได้แตะอาหารเลยสักคำ"พอแล้วลูก... พอแล้วแพรว... หายใจลึกๆ ค่อยๆ หายใจ"ราเมศยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาที่สั่นเทาอย่างปิดไม่มิดรวบผมของเธอไปจับไว้ด้านหลัง ฝ่ามืออีกข้างลูบแผ่นหลังบางที่สั่นสะท้านขึ้นลงเพื่อช่วยให้เธอรู้สึกสบายตัวขึ้น สีหน้าของท่านประธานผู้เยือกเย็นบัดนี้เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกและเป็นห่วงสุดขีดเขาดึงกระดาษทิชชู่มาซับเช็ดคราบน้ำลายที่มุมปากให้เธออย่างเบามือ"เครียดลงกระเพาะแน่ๆ...เมื่อเย็นหนูไม่ได้กินข้าวเลยใช่มั้ย แล้วยังต้องไปยืนรับมือกับเรื่องบ้าบอในงานอีก"แพรวพรรณพยักหน้าทั้งน้ำตา แข้งขาอ่อนยวบจนแทบทรุดลงไปกองกับพื้นราเมศไม่รอช้า เขาสอดแขนช้อนร่างบางอุ้มขึ้นแนบอกทันทีโดยไม่รังเกียจกลิ่นอาเจียนแม้แต่น้อย สองขายาวก้าวฉับๆ พ