All Chapters of ดวงใจ(ลับ)คุณพ่อบุญธรรม Nc20+: Chapter 71 - Chapter 80

"เอ้า... รับไป หลักฐานความซนของแม่สาวชาวเกาะรีบเข้าห้องกันเถอะ ลมพัดแรงแล้ว เดี๋ยวจะจับไข้ไม่สบายเอา" แพรวพรรณรีบคว้ากำชิ้นส่วนบิกินี่นั้นไว้แน่นจนมิดมือ ผุดลุกขึ้นยืนแล้วเดินกึ่งวิ่งนำหน้าเขากลับเข้าไปที่ประตูกระจกบานเลื่อนอย่างรวดเร็ว ราเมศเดินตามหลังมาติดๆทันทีที่เข้ามาในห้องนอนที่แอร์เย็นฉ่ำ แพรวพรรณก็รีบจัดการเลื่อนประตูกระจกปิดสนิท แล้วล็อกทันที! เธอยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่อยู่หน้าประตู แผ่นหลังพิงกระจกเหมือนคนหมดแรง "เฮ้อ... รอดตายแล้ว... นึกว่าพรุ่งนี้จะได้ขึ้นหน้าหนึ่งคู่กับท่านประธานซะแล้ว" ราเมศส่ายหน้าขำๆ "ทีนี้... สบายใจหรือยัง คุณนาย" "สบายใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วค่ะ..." แพรวพรรณเดินลากเท้าไปทิ้งตัวลงบนเตียงหนานุ่ม กลิ้งตัวไปมาบนผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาราวกับเด็กๆ "ในห้องนี่แหละดีที่สุดแล้ว... ปลอดภัยมิดชิด แอร์เย็นฉ่ำ เตียงก็นุ่ม... ไม่ต้องคอยระแวงกลัวใครมาแอบส่องด้วย" ราเมศเดินมาหยุดยืนกอดอกอยู่ที่ปลายเตียง ทอดสายตามองดูยัยตัวแสบ... ผู้หญิงที่เมื่อสิบนาทีก่อนยังสวมวิญญาณเป็นสาวชาวเกาะสุดเซ็กซี่ยั่วสวาทเขาอยู่ริมระเบียง แต่พอมาตอนนี้ กลับกลายร่างเป็นลูกแมวน้อยขี้ตื่นกลัว

"พ่อของหนูเก่งจัง... แตะนิดเดียวก็แข็งสู้มือแล้ว" "อย่ามาทำเป็นชม...เพราะหนูนั่นแหละ สรรหาชุดยั่วยวนแบบนี้มาใส่ รู้ไหมว่าพ่ออยากจะฉีกมันให้ขาดคามือ" "ถอดไหมคะ...เดี๋ยวแพรวถอด..." "ไม่ต้อง" ราเมศยิ้มร้าย ผลักร่างเล็กลงให้นอนราบกับเตียงนุ่ม "ใส่ไว้อย่างนี้แหละ... พ่อชอบมองนมหนูตอนมันปลิ้นออกมาจากรู" "โรคจิต..." เธอค้อนขวับแต่แก้มแดงปลั่ง "ก็โรคจิตกับหนูคนเดียว" ราเมศกระตุกสายชุดคลุมอาบน้ำของตัวเองออก แก่นกายสีเข้มที่ตื่นตัวเต็มที่ผงาดง้ำ เขาตามลงไปคร่อมทับ จับเรียวขาของเธอแยกออกกว้าง ถลกชายกระโปรงลูกไม้ขึ้นไปกองไว้ที่เอว แล้วแหวกแพนตี้ตัวจิ๋วไปด้านข้าง "อ้ากว้างๆ... พ่อจะชิม" "อ๊า... พ่อ... อย่าจ้องสิคะ... แพรวอาย..." "อายอะไร... ของสวยๆ งามๆ ทั้งนั้น" เขาจงใจใช้ส่วนหัวของแก่นกายที่ฉ่ำเยิ้ม ถูไถไปตามร่องสวาทที่เปียกโชกช้าๆ ถู... ไถ... "ซี๊ดดดด... พ่อขา... มันโดน... โดนเม็ด... อื๊ออ!" แพรวพรรณสะดุ้งเฮือก จิกมือลงกับผ้าปูที่นอนจนยับย่น "พร้อมนะแพรว..." เขากดแก่นกายจ่อที่ปากทางรัก สายตาเลื่อนขึ้นมามองหน้าอกที่โผล่พ้นรูเสื้อของเธอ "พ่อจะเอาเข้าไปแล้วนะ..." "เข้ามาเลยค่ะ... พ่อข

"แฮ่ก... อื๊อ..." แพรวพรรณซบหน้าลงกับซอกคอชื้นเหงื่อ ทิ้งน้ำหนักตัวลงบนตักอย่างหมดสภาพ ร่างเล็กกระตุกเกร็งเป็นระยะราเมศกอดรัดเอวบางไว้หลวมๆ เขาไม่ยอมถอนท่อนเอ็นที่เพิ่งฉีดน้ำรักออก ปล่อยให้มันแช่ค้างไว้แบบนั้น รับแรงตอดรัดตุบๆ จากผนังนุ่มด้านในอย่างจงใจ"ไหวไหมคนเก่ง..." มือหนาลูบแผ่นหลังบางผ่านเนื้อผ้าซีทรูชื้นเหงื่อ"ไม่ไหว... แต่แพรวไม่อยากลุกเลย..." เธอส่ายหน้าอู้อี้ ขยับร่อนสะโพกเบาๆ หาสัมผัสแนบแน่นยิ่งขึ้นสวบ..."ซี๊ดดด..." ราเมศสูดปาก เกร็งหน้าท้องรับความเสียวซ่าน "อย่าเพิ่งร่อนแพรว... เดี๋ยวพ่อก็แข็งอีกรอบหรอก"แพรวพรรณเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาฉ่ำปรือกวาดมองใบหน้าคมคาย ก่อนจะเลื่อนต่ำลงไปยังจุดเชื่อมต่อระหว่างสองคน"ผัวขา... แพรวรักผัวจัง...รักที่พ่อเป็นพ่อ... รักที่พ่อเป็นผัว... แล้วก็..." เธอกัดปาก มองลงต่ำ "รัก 'อันนี้ของพ่อด้วย""หึ... สรุปรักมันมากกว่าพ่อใช่ไหมเนี่ย" ราเมศหัวเราะในลำคอ"พอๆ กันแหละค่ะ..." เธอหัวเราะคิกคัก คลึงสะโพกเบาๆ อีกรอบ "ถามจริงๆ นะคะ... ของพ่อเนี่ย... มันใหญ่เบ้อเริ่มแบบนี้มาตลอดเลยเหรอ"ราเมศเลิกคิ้ว "ถามแปลก แล้วหนูคิดว่ามันโตตามอายุขัยหรือไง""ก็ตอน

ราเมศโผล่พรวดขึ้นมา เสยผมเปียกชุ่มลวกๆ มุมปากประดับรอยยิ้มร้าย "เป็นไง... อร่อยไหม?" เขาถามหน้าตาย "อะ... อะไรอร่อยคะ" เธอถามเสียงหอบ หายใจแฮ่ก เขาเอื้อมมือไปหยิบไส้กรอกชิ้นโตในถาดมาจ่อริมฝีปากเธอ "พ่อหมายถึง... ไส้กรอกนี่น่ะ อร่อยไหม" แพรวพรรณหลุบตามองไส้กรอก สลับกับมองเป้ากางเกงใต้ผิวน้ำที่นูนเด่นจนเห็นเป็นลำขนาดใหญ่ เธอกัดริมฝีปาก อ้าปากงับไส้กรอกเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างยั่วยวน "ไส้กรอกในถาด... ดูธรรมดาไปเลยค่ะหนูอยากกินไส้กรอกแท่งใหญ่ของพ่อมากกว่า... ที่มันอุ่นๆ แข็งๆ ดันขาหนูอยู่น่ะค่ะ" "หึ... ร้ายนักนะ" ราเมศโยนไส้กรอกส่วนที่เหลือเข้าปาก เบียดหน้าท้องแกร่งเข้าหา "อยากกิน... งั้นต้องบริการพ่อก่อน" "บริการยังไงคะ มือหนูไม่ว่าง ถือถาดอยู่นะ" "ไม่ใช้มือ..." เขารวบเอวเธออุ้มให้ลอยขึ้นนิดๆ จับเรียวขาเกี่ยวเอวสอบไว้ใต้น้ำ "ใช้ข้างล่าง... ขมิบให้พ่อหน่อย" ราเมศกระตุกปมกางเกงว่ายน้ำหลุดออก ปล่อยความใหญ่โตเป็นอิสระ จับจ่อที่ร่องสวาท "กินไส้กรอกพ่อเข้าไป... ทั้งๆ ที่ถือถาดอยู่นี่แหละ" "พ่อ! เดี๋ยวถาดคว่ำ!" แพรวพรรณตาโต "ห้ามคว่ำ..." เขาขบกรามสั่งเสียงเข้ม "ถ้าทำน้ำส้มหก... พ่อจะตีก้นให

"แพรว... บ่ายสามแล้วนะ ลุกไปดำน้ำกัน" แรงเขย่าเบาๆ ที่หัวไหล่พร้อมเสียงทุ้มคุ้นหู ทำเอาร่างเล็กที่ม้วนตัวกลมอยู่ใต้ผ้าห่มขยับหนี แพรวพรรณครางอู้อี้ในลำคอ ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง "อื้อ... ไม่เอา... แพรวง่วง..." "ไหนเมื่อเช้าบ่นอยากไปดูหอย ดูปะการังไงครับ พ่อเตรียมชุดว่ายน้ำไว้ให้แล้วเนี่ย ลุกเร็ว" ราเมศดึงผ้าห่มร่นลง เผยให้เห็นไหล่เนียนที่มีรอยแดงจางๆ "ไม่ไปแล้ว..." เธอส่ายหน้าทั้งที่ยังหลับตา พลิกตัวกลับมาซุกหน้าลงกับหมอน "หนูระบมไปหมดแล้ว พ่อเล่นกระแทกหนูทั้งบนเตียงทั้งในสระขนาดนั้น จะเอาแรงที่ไหนไปว่ายน้ำคะ" "โธ่... นิดเดียวเอง ไปแช่น้ำทะเลเดี๋ยวก็สดชื่น" "หนูดูของพ่อไปแล้วไงคะ...อันเบ้อเริ่มเทิ่ม จุกจนไม่อยากไปดูหอยที่ไหนแล้ว... ขอนอนต่อนะคะ ค่อยตื่นไปดินเนอร์ทีเดียวเลย... น้าาาา ผัวขา..." เสียงหวานอ้อนทำเอาราเมศที่เตรียมจะดึงตัวเธอลุกขึ้นถึงกับชะงัก เขาถอนหายใจยิ้มๆ ยอมลูบหัวคนขี้เซาแต่โดยดี "ขี้โกงนี่นา เอาคำนี้มาอ้อน... ก็ได้ครับ งั้นนอนต่อเถอะ แต่ตอนเย็นต้องแต่งตัวสวยๆ นะ พ่อจองโต๊ะดินเนอร์ริมหาดไว้... ห้ามเบี้ยวเด็ดขาด" แสงอาทิตย์ยามเย็นเปลี่ยนท้องฟ้าเป็นสีส้มอมชมพู ราเ