บททั้งหมดของ Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: บทที่ 11 - บทที่ 20

ทันทีที่ถึงบ้านยายอิ่ม กัญญาวีร์ก็ลงจากจักรยานอย่างไม่รีรอแล้วมุ่งหน้าตรงไปยังเจ้าของบ้านที่กำลังนั่งถอนหญ้าอยู่บริเวณรอบบ้าน“ยาย! รับปากแก้วแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่มาทำอะไรแบบนี้อีก ไหนยายบอกว่าปวดหลังอยู่ไง” กัญญาวีร์เอ็ดให้หญิงสูงวัยเล็กน้อย พร้อมกับเข้าไปประคองยายอิ่มให้ลุกขึ้นแล้วพามานั่งตรงแคร่หน้าบ้าน“นิดๆ หน่อยๆ เองแก้ว แล้วนี่ใครล่ะ” ยายอิ่มหันไปมองชายหนุ่มที่มาพร้อมกับเธอ“นี่หมออินทัชจ้ายาย เป็นหมอประจำอยู่ที่ศูนย์อนามัยที่หมู่บ้านของเรา”“อ๋อ….หมอหนุ่มที่แก้วเคยบอกว่าแก้วชอบใช่มั้ย”“ยาย…..แก้วไม่เคยพูดแบบนั้นสักหน่อย”กัญญาวีร์ออกอาการเลิ่กลั่กทันที แต่ตรงข้ามกับอินทัชที่ดูจะเหมือนพอใจอยู่ไม่น้อย เขามองหญิงสาวที่มีท่าทางเขินอายด้วยความเอ็นดู“ไหน..คุณยายมาให้หมอลองตรวจดูหน่อยสิครับว่าเจ็บตรงไหนบ้าง” อินทัชไม่รีรอ รีบเข้าไปดูอาการหญิงสูงวัยในทันทียายอิ่มไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่โรคปวดหลังตามประสาคนแก่ที่อยู่ไม่ค่อยเป็นสุข อินทัชเอายาแก้ปวดที่พกมาแบ่งให้ยายอิ่มเอาไว้กินเมื่อยามรู้สึกปวดอีก แต่อินทัชก็แนะนำว่าทางที่ดียายอิ่มควรจะอยู่นิ่งๆ ให้มากกว่านี้ ด้วยวัยขนาดนี้แล้วไม่ควรท

อินทัชนั่งอยู่ที่เก้าอี้หน้าบ้าน บนโต๊ะมีผลไม้หลากชนิดที่ถูกปอกเปลือกจัดใส่จานอย่างเรียบร้อย ข้างๆ จานผลไม้มีแก้วกาแฟวางอยู่ เป็นเวลา2วันแล้วที่อินทัชกลับมาบ้านที่จันทบุรี แต่เขาเองก็ยังไม่ลืมหน้าที่การเป็นคุณหมอที่หมู่บ้านอองตองเช่นกัน หมอนนท์ที่อยู่ทำหน้าที่แทนอินทัชที่หมู่บ้านอองตองมักโทรมาสอบถามเคสการรักษาคนไข้ที่อินทัชเคยรับรักษาก่อนหน้านี้อยู่เสมอ อีกทั้งอินทัชยังฝากฝังให้หมอนนท์ช่วยแวะเวียนไปดูยายอิ่มที่ท้ายหมู่บ้านด้วยเช่นกันในขณะที่อินทัชที่กำลังเพลิดเพลินกับการศึกษาความรู้เพิ่มเติมในการรักษาคนไข้ผ่านมือถืออยู่นั้น กลอยใจก็เดินตรงมาหาลูกชายด้วยใบหน้ายิ้มแย้มพร้อมกับหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ“อิน…มีคนมาหาลูกน่ะ”“ใครครับ” อินทัชถามผู้เป็นแม่พร้อมกับเงยหน้ามองมาที่ผู้เป็นแม่ทันที จึงเห็นว่าหญิงสาวที่ยืนข้างๆ กลอยใจก็คือภริดา“คุณหวาน มาได้ยังไงครับ” อินทัชยืนและกล่าวทักทายด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย“งั้นลูกๆ ก็คุยกันไปนะ เดี๋ยวแม่ต้องเข้าไปดูพ่อในสวนหน่อย” กลอยใจเอ่ยขึ้น เธอมองภริดาด้วยความเอ็นดูและเบนสายตาหันมามองผู้เป็นลูกชายด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเดินออกไป“แม่ของหมอ

ธัญชนกเมื่อได้รับสายจากกัญญาวีร์ก็รีบมาหาเธอในทันที เมื่อเห็นผู้เป็นเพื่อนรักนั่งอยู่ที่เก้าอี้โดยมีผู้คนล้อมรอบก็ยิ่งเป็นกังวล ธัญชนกปรี่ตัวเข้าไปหาเพื่อนรักและไม่ลืมที่จะมองสำรวจทั่วเรือนร่างของหญิงสาว เมื่อเห็นว่ากัญญาวีร์ไม่ได้ดูบาดเจ็บอะไรจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่ง“ยัยเพื่อนคนนี้เนี่ย มีวันไหนมั้ยที่เธอไม่ทำให้ฉันต้องเป็นห่วง”“โทษทีชะเอม” กัญญาวีร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงรู้สึกผิดธัญชนกมัวแต่อยู่ในอาการตื่นตระหนกเป็นกังวลต่อเพื่อนรัก เลยลืมสังเกตมองสิ่งรอบๆ ตัว เธอค่อนข้างแปลกใจที่เห็นอินทัชกับภริดาอยู่พร้อมหน้าพร้อมตากันในเวลาแบบนี้พร้อมกับชายอีกคนที่เธอไม่ได้รู้จัก“หมออินกับคุณหวานทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ ทั้งสองคนมาด้วยกันเหรอคะ”คำถามของธัญชนกทำให้กัญญาวีร์ฉุกคิดได้ เธอเองมัวแต่ดีใจที่ได้เห็นอินทัชจนลืมไปว่าภริดาก็อยู่กับเขาด้วยในตอนนี้ เมื่อเพื่อนรักเธอเกริ่นนำออกมาแบบนี้ เธอเองก็เริ่มที่อยากจะรู้เช่นเดียวกัน“นั่นสิคะ หมอกับคุณหวานทำไมถึงอยู่ที่นี่ด้วยกันคะ”อินทัชอึกอักที่จะตอบคำถามทำให้ภริดาหน้าเจื่อนลงเล็กน้อย เธอมองอินทัชด้วยแววตาที่ผิดหวัง“อ่อ..ใช่ หมอมากับคุณหวานน่ะ พอดีคุณ

อินทัชพากัญญาวีร์กลับบ้านหลังจากที่ทั้งคู่แวะทานข้าวมาด้วยกัน อินทัชสังเกตเห็นได้ว่าตลอดการเดินทางกลับหรือแม้แต่อยู่ในร้านอาหารดูกัญญาวีร์ไม่ค่อยจะร่าเริงเท่าไหร่ ยิ่งเห็นแบบนั้นก็ยิ่งทำให้อินทัชต้องปรับความเข้าใจกับเธอให้เร็วที่สุด เพราะเขาไม่อยากให้กัญญาวีร์ต้องรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้อีกแล้ว“ถึงบ้านแล้ว งั้นแก้วเข้าบ้านก่อนนะคะ”“แก้ว..เดี๋ยวก่อนสิ หมอบอกแล้วไงว่ามีเรื่องจะคุยกับแก้ว” อินทัชคว้ามือหญิงสาวเอาไว้ก่อนที่เธอจะลงจากรถ“หมอจะพูดเรื่องวันนั้นใช่มั้ยคะ ถ้าอย่างนั้นไม่ต้องหรอกค่ะ แก้วเข้าใจทุกอย่างแล้ว แก้วเองที่เผลอใจไปจนทำให้หมอต้องคล้อยตาม หมอไม่ต้องคิดมากนะคะ ก็เหมือนที่หมอพูดไว้ว่าต่อไปจะไม่ให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นอีก งั้นเข้าใจตรงกันแล้วนะคะ แก้วขอตัวเข้าบ้านก่อน” พูดจบเธอก็สะบัดมือตัวเองออกจากมืออินทัชที่จับเธออยู่แล้วเปิดประตูลงรถในทันที โดยที่ไม่ยอมรอฟังสิ่งที่อินทัชจะพูดแม้แต่น้อย“แก้ว เดี๋ยวสิ..แก้ว….ยัยเด็กคนนี้นี่ไม่ยอมฟังอะไรเลย”ชายหนุ่มตะโกนตามหลัง ยิ่งตอนนี้กัญญาวีร์เดินถึงหน้าประตูบ้านแล้วก็คงจะทำอะไรไม่ได้ ถ้านี่เป็นความต้องการของเธอก็คงต้องยอมปล่อยไป เพราะ

เที่ยงของวันถัดไปอินทัชปั่นจักรยานคู่ใจไปหายายอิ่มที่ท้ายหมู่บ้านเพื่อตรวจดูอาการของยายอิ่มเพิ่มเติม แต่พอมาถึงก็ต้องแปลกใจเมื่อเห็นภริดากำลังนั่งคุยกับยายอิ่มอยู่ที่แคร่หน้าบ้านของหญิงสูงวัยดังกล่าว“คุณหวาน ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ได้ล่ะ” อินทัชเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ“ฉันมากับแก้วค่ะ พอดีเจอแก้วด้วยความบังเอิญพอรู้ว่าแก้วจะมาหายายอิ่มฉันก็เลยขอมาด้วย” ภริดาเอ่ยตอบด้วยความยิ้มแย้ม“แก้วก็อยู่ด้วยเหรอ” อินทัชเลิกคิ้วสงสัย เป็นจังหวะที่กัญญาวีร์เดินออกมาจากบ้านยายอิ่มพอดี“แก้ว! หมอบอกแก้วแล้วไม่ใช่เหรอว่าให้พักผ่อนอยู่กับบ้านอย่าพึ่งออกไปไหน” อินทัชเสียงดังเล็กน้อย“ก็แก้วหายดีแล้วนี่คะอยู่แต่ในบ้านก็เบื่อสิ” กัญญาวีร์เม้มปากเล็กน้อย“ดื้อจริงๆ นะเรา เวลาหมอบอกอะไรไม่เคยฟังเลย” อินทัชส่ายหน้าเล็กน้อย เขาเองก็ยอมกับความดื้อดึงของกัญญาวีร์เช่นกันภริดามองอินทัชด้วยแววตาน้อยใจและเซื่องซึมที่เห็นอินทัชดูจะเป็นห่วงกัญญาวีร์มากมายขนาดนี้ แววตาและท่าทีที่แสดงออกต่อกัญญาวีร์มันชัดเจนที่พอจะทำให้เธอรู้ว่าอินทัชนั้นก็รู้สึกดีกับกัญญาวีร์เช่นกันกัญญาวีร์รับรู้ได้ว่าภริดารู้สึกยังไงตอนนี้ แต่เรื่อ