บททั้งหมดของ Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: บทที่ 51 - บทที่ 60

กัญญาวีร์ถลาซบอยู่ในอ้อมอกของอินทัชโดยไม่ทันตั้งตัว สัมผัสที่อบอุ่นและคุ้นเคยนี้ทำให้เธอรู้สึกได้ เช่นเดียวกับอินทัชที่โหยหาอ้อมกอดนี้มาตลอด อินทัชค่อยๆ เลื่อนมือหนามาโอบสัมผัสหญิงสาวเอาไว้ตามใจที่ปรารถนา แต่ไม่ทันได้ทุเลาความคิดถึงก็ได้ยินเสียงของชายหนุ่มเอ่ยเรียกหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเขาเสียก่อน กัญญาวีร์เองก็ได้สติกลับมาเลยเดินถอยหลังออกมาเล็กน้อยเพื่อให้หลุดจากอ้อมอกของอินทัชอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้“แก้ว เป็นอะไรหรือเปล่า คุยกันอยู่ดีๆ ก็เงียบไปซะงั้น ฉันได้ยินเสียงไซเรนด้วยก็ตกใจแทบแย่ แล้วนี่ใครเหรอ” ภูผาเอ่ยถามกัญญาวีร์ด้วยความเป็นห่วงก่อนจะละสายตาหันมาหาชายที่ยืนอยู่ข้างๆ เธอ“คงจะเป็นหมอที่อยู่ที่นี่แหละ พอดีเมื่อกี๊ฉันเกือบล้มหมอเลยเข้ามาช่วยไว้ รีบไปหาชะเอมกันเถอะ” น้ำเสียงของหญิงสาวตะกุกตะกักและมีอาการสั่นไหว เธอไม่กล้าสบตาอินทัชด้วยซ้ำ“เหรอ งั้น..ขอบคุณมากนะครับที่ช่วยแฟนผมเอาไว้” ภูผาเอ่ยต่อชายหนุ่มที่ยืนอยู่ ก่อนจะคว้ามือของหญิงสาวมากุมเอาไว้ทั้งอินทัชและกัญญาวีร์ต่างก็ตกใจและแปลกใจกับสิ่งที่ได้ยิน ทั้งคู่สบตากันในทันที กัญญาวีร์มองไปที่อินทัชด้วยความกังวล เธอเองก็ก

หลายวันผ่านไปภริดานัดอินทัชออกมาเจอกันที่ข้างนอกเนื่องจากเธอรู้ว่าวันนี้เป็นวันหยุดของชายหนุ่ม ซึ่งอินทัชเองก็ยินดีที่จะออกมาเจอเธอเช่นกัน แต่สีหน้าของชายหนุ่มดูไม่สดชื่นเท่าไหร่นักทั้งคู่ออกมาเดินเล่นที่สวนสาธารณะด้วยกันหลังจากทานมื้อเที่ยงเรียบร้อย ลมอ่อนๆ พัดผ่านแสงแดดในยามบ่ายก็ดูเย็นสบายอยู่ไม่น้อยไม่ถึงกับร้อนมากซะทีเดียวทั้งคู่นั่งบนม้านั่งและมองไปยังผู้คนมากมายที่มาพักผ่อนหย่อนใจที่สวนสาธารณะนี้เช่นกัน ภริดาสังเกตเห็นว่าสีหน้าของชายหนุ่มไม่ค่อยจะยิ้มแย้มเท่าไหร่นัก และเธอก็รู้ดีว่านะจะเป็นเรื่องที่เกี่ยวกับกัญญาวีร์“หน้าบึ้งจังเลยนะคะ ฉันนึกว่าหมอจะมีความสุขที่ออกมากับฉันซะอีก” หญิงสาวเอ่ยถามชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ“ออกมากับคุณแบบนี้ผมรู้สึกดีจริงๆ นะครับ แต่ช่วงนี้อาจจะเหนื่อยๆ จากงานด้วยมั้ง”“เรื่องงานหรือเรื่องแฟนเก่ากันแน่คะ ฉันได้ยินมาจากพี่ตรีว่าแก้วกลับมาแล้ว หมอได้เจอแก้วบ้างหรือยังคะ”“เจอแล้วครับ” อินทัชอมยิ้มเล็กน้อย“ฉันก็ว่าอย่างนั้นแหละค่ะ หมอถึงได้ออกอาการแบบนี้ หมอเองก็ยังลืมแก้วไม่ได้ใช่มั้ยคะ ไหนๆ แก้วก็กลับมาแล้ว ทำไมหมอไม่ลองปรับความเข้าใจกับเธอดูล่ะ”

ภูผาคลายปากหนาที่บดปากบางของหญิงสาวออกเมื่อเห็นว่าอินทัชเดินออกไปแล้ว เขาแสยะยิ้มเล็กน้อยด้วยความพอใจกับผลลัพธ์ที่ออกมา เพราะดูเหมือนว่าอินทัชเองก็ไม่พอใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่เช่นกัน ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังยิ้มให้กับชัยชนะอยู่นั้น หญิงสาวที่ยืนตรงหน้าก็สวนหมัดเข้าไปที่กระทุ้งแก้มขวาของชายหนุ่มในทันที“ฉันเกลียดนาย ต่อไปไม่ต้องมาเจอฉันอีก”แววตาดุดันและเคียดแค้นของกัญญาวีร์จ้องไปที่ภูผา ทำให้ชายหนุ่มหวั่นใจอยู่ไม่น้อย เพราะเขาเองก็พึ่งเห็นท่าทางและสายตาที่เกรี้ยวกราดและโกรธแค้นแบบนี้จากเธอเป็นครั้งแรก น้ำตาของหญิงสาวก็ค่อยๆ เอ่อไหลออกมาด้วยความคับแค้นใจ“แก้ว..ฉันขอโทษ”ภูผายื่นมือจะไปเช็ดน้ำตาให้แก่หญิงสาวแต่ถูกปฏิเสธ กัญญาวีร์รีบปัดมือของชายหนุ่มออกทันที เธอยังคงจ้องไปที่ภูผาอย่างไม่ละสายตา ก่อนจะหันหลังให้ชายหนุ่มตรงหน้าแล้วเดินจากไปกัญญาวีร์รีบวิ่งมาขึ้นรถยนต์ส่วนตัวของเธอที่จอดเอาไว้ เธอตัดสินใจขับรถกลับบ้านเพราะเธอเองก็ไม่สามารถที่จะไปพบอินทัชในสภาพแบบนี้ได้เช่นกันอินทัชเดินมาถึงโต๊ะทำงานก็ทิ้งตัวนั่งที่เก้าอี้ทันที เขาเปิดเอกสารคนไข้ตรงหน้าเพื่อเริ่มทำหน้าที่ของตน กรพัฒน์เดิน

หลายวันผ่านไปตั้งแต่เกิดเรื่องวิกฤตในครั้งก่อน สุทัศน์พาเหล่าคนงานในสวนนำผลไม้หลากหลายพันธุ์ที่ถูกเก็บจากต้นขนใส่รถบรรทุกบ้าง รถกระบะบ้าง เพื่อนำจำหน่ายก่อนที่ผลไม้เหล่านั้นจะเน่าเสีย เขารู้ตัวดีว่าการทำแบบนี้ไม่ได้ช่วยอะไรมาก แต่อย่างน้อยก็ดีกว่าจะนิ่งอยู่เฉยๆ เพราะมูลค่าที่เสียไปครั้งนี้ค่อนข้างมหาศาลส่วนกลอยใจเองก็อยู่ที่บ้านพยายามติดต่อลูกค้ารายเก่าที่เคยรับซื้อผลไม้ที่สวนของเธอ แต่ลูกค้าเหล่านั้นได้ปฏิเสธกลับมา เนื่องจากที่ไร่ผลไม้ของเธอได้แจ้งปฏิเสธไม่ส่งออกให้เหล่าลูกค้ารายนั้นก่อนเพราะต้องเก็บไว้ให้นายทุนรายใหญ่ที่จะเข้ามาซื้อเพราะกลัวว่าไม่เพียงพอต่อความต้องการของนายทุน เหล่าลูกค้ารายเก่าจึงหาแหล่งใหม่เพื่อให้ธุรกิจของตัวเองได้เดินต่อผลไม้ที่ถูกเก็บไว้ก็เริ่มเน่าเสียตามกาลเวลา ส่วนรถต่างๆ ที่ขนนำไปจำหน่ายก็ได้แค่ไม่กี่บาท ยังไม่พอค่าแรงของคนงานเลยด้วยซ้ำสุทัศน์นั่งอยู่ข้างรถกระบะของตัวเอง ที่จอดริมถนนแถวชานเมืองแห่งหนึ่งในกรุงเทพมหานคร เวลานี้ก็เป็นยามบ่ายอากาศจึงร้อนอบอ้าวยิ่งนัก สุทัศน์แหงนมองฟ้าที่สาดแสงแดดจ้าลงมาด้วยความเหนื่อยล้าก่อนจะหยิบขวดน้ำที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมา

เมื่อธัญชนกขับรถมาถึงคอนโดของตรีจักร ชายหนุ่มก็ชวนหญิงสาวเข้าไปนั่งพักที่คอนโดของเขาโดยบอกแก่หญิงสาวว่ามีเรื่องงานที่จะคุยกับเธอด้วย ธัญชนกเดินตามผู้เป็นเจ้านายไปอย่างไม่รีรอ ถึงเธอจะแอบหวั่นใจอยู่บ้างแต่ก็คงคิดว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น ตั้งแต่เธอรู้จักกับตรีจักรมา เขาก็ถือว่าเป็นสุภาพบุรุษคนหนึ่งที่ไม่เคยทำรุ่มร่ามกับเธอแม้สักครั้ง ถ้าไม่นับเหตุการณ์เมื่อเช้านี้ เรื่องเมื่อเช้าคงเกิดจากที่ตื่นมาแล้วตกใจที่เห็นเธออยู่ใกล้ชิดเกินไป เลยทำให้ชายหนุ่มจู่โจมเธอแบบนั้น“เดี๋ยวคุณนั่งรอแป๊บนะ ผมขอไปอาบน้ำก่อนเดี๋ยวกลับมาคุยกับคุณ”“ค่ะ” หญิงสาวยิ้มตอบรับสั้นๆเมื่อชายหนุ่มเจ้าของห้องเดินไปทำกิจธุระส่วนตัวที่บอกเอาไว้ ธัญชนกก็ลุกจากโซฟาทันที เธอเดินสำรวจห้องที่กว้างขวางนี้ด้วยความพอใจ การตกแต่งและห้องที่ดูใหญ่แบบนี้บ่งบอกถึงฐานะของเจ้าของห้องได้เป็นอย่างดีธัญชนกเดินสำรวจไปเรื่อยๆ จนถึงมุมครัวของห้อง ภาชนะทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เครื่องปรุงต่างๆ ถูกวางอยู่ในที่หยิบจับใช้ได้สะดวก สังเกตดูก็รู้ว่าครัวนี้ถูกใช้ค่อนข้างบ่อยอยู่พอสมควรธัญชนกเดินดูรอบๆ ห้องสักพักก็กลับมานั่งที่เดิม ท