บททั้งหมดของ Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: บทที่ 111 - บทที่ 120

อินทัชกลับบ้านที่จันทบุรีเพื่อเล่าความจริงเรื่องมาวินกับชนิศาให้ผู้เป็นพ่อกับแม่ได้ฟัง และรับผู้เป็นพ่อกับแม่กลับไปที่กรุงเทพด้วยกันเพื่อจะได้พบปะกับชนิศาและหลานชายตัวน้อยที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของมาวินทั้งกลอยใจและสุทัศน์ต่างก็สับสนและตกใจมากเมื่อรู้ความจริง และก็ได้แต่โทษตัวเองที่ไม่ได้สนใจเรื่องของผู้เป็นลูกชายคนโตเท่าไหร่ และไม่เคยถามผู้เป็นลูกชายในเรื่องส่วนตัวเลยแม้แต่น้อย เพราะอยากให้ลูกชายตัวเองได้ใช้ชีวิตตามที่ตั้งใจไว้กลอยใจรู้สึกผิดมากที่เธอปล่อยปละละเลยมาวินได้ถึงเพียงนี้ ทั้งที่เธอเองก็เจอหน้ามาวินทุกวันตั้งแต่ชายหนุ่มเรียนจบมาช่วยงานที่บ้าน เธอเสียใจที่ไม่เคยสังเกตเห็นความทุกข์ยากของผู้เป็นลูกชาย ถ้าวันนั้นตัวเธอไม่ให้ลูกชายไปทำธุระแทนผู้เป็นพ่อที่สงขลา ป่านนี้ทุกคนก็คงจะอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขระหว่างทางนั่งรถมากลอยใจดูกังวลอยู่มาก เธอเองเหมือนจะไม่กล้าสู้หน้าชนิศาด้วยซ้ำเพราะรู้สึกผิดต่อเธอมากนัก ผู้เป็นสามีที่นั่งอยู่ข้างๆ ก็ได้กุมมือของผู้เป็นภรรยาเอาไว้ สุทัศน์ยิ้มปลอบใจเพื่อไม่ให้กลอยใจดูกังวลมากเกินไป“แม่ไม่ต้องกังวลนะ ทุกอย่างจะต้องเรียบร้อย” สุทัศน์เอ่ยให้

กัญญาวีร์ที่อยู่ในชุดเดรสยาวเปิดไหล่กระโปรงเข้ารูปทรงหางปลาสีฟ้าอ่อน หญิงสาวเกล้าผมขึ้นปล่อยปอยผมข้างๆ ลงมา พร้อมต่างหูเพชรระย้าที่ผู้เป็นแม่เลือกให้วันนี้เป็นงานหมั้นระหว่างดารินทร์กับสก็อตตามที่ทั้งคู่ตกลงกันไว้ แขกที่มาร่วมงานก็มีแค่คนสนิทที่รู้จักกันเป็นการส่วนตัว งานหมั้นถูกจัดแค่ภายในครอบครัวเท่านั้นกัญญาวีร์นั่งมองดารินทร์และสก็อตที่อยู่ในชุดไทยด้วยความอิ่มเอมใจ ทั้งสองนั่งอยู่ท่ามกลางผู้หลักผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายที่มาร่วมเป็นพยานในงานหมั้นครั้งนี้ งานถูกจัดขึ้นที่บ้านของสนและอัสมา บรรยากาศในงานช่างอบอุ่นและเรียบง่ายยิ่งนักงานหมั้นดำเนินมาได้สักพักก่อนที่ทุกอย่างจะลุล่วงดำเนินการไปอย่างเรียบร้อย กัญญาวีร์เดินออกมาจากในบ้านเพื่อออกมารับลมเย็นอยู่ข้างนอก หญิงสาวนึกอิจฉาดารินทร์อยู่ไม่น้อยที่ได้อยู่กับคนที่ตัวเองรัก และอีกไม่นานก็จะมีครอบครัวที่อบอุ่นและสมบูรณ์แบบเหมือนที่เธอเคยฝันเอาไว้“มายืนทำอะไรตรงนี้คนเดียว” อินทัชในชุดสูทเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่ยืนเหม่อใช้ความคิดอยู่“หมอพึ่งมาถึงเหรอคะ” หญิงสาวหันไปยิ้มให้กับชายที่เอ่ยถามเมื่อสักครู่“อืม…เลิกงานก็รีบมาเลย แต่ก็มาไม่ทันงานหมั

กรพัฒน์ขับรถมาส่งธัญชนกที่คอนโดของหญิงสาวตามที่รับปากเอาไว้ ระหว่างทางชายหนุ่มได้แต่อมยิ้มตลอดทาง จะพูดออกมาก็ตอนที่หญิงสาวเอ่ยถามไถ่ก็เท่านั้น“นี่หมอ…จะพูดกับฉันแค่นี้จริงๆ เหรอคะ” หญิงสาวเริ่มงอแง“แล้วคุณจะให้ผมพูดอะไรล่ะ คุณอยากให้ผมมาส่ง ผมก็มาส่งแล้วไง คุณถามผม…ผมก็ตอบไป” ชายหนุ่มตอบกลับ“แล้วที่ผ่านมาที่หมอไม่ได้เจอฉัน ไม่ได้ยินเสียงฉัน หมอไม่คิดถึงฉันบ้างเหรอคะ”“ผมควรจะคิดถึงคุณด้วยเหรอ คุณเองก็หายเงียบไปเหมือนกัน ผมก็นึกว่าคุณจะไปจีนแล้วซะอีก” ชายหนุ่มเอ่ยประชด“แล้วทำไมฉันต้องไปอยู่จีนด้วยคะ”“ช่างเถอะ…คุณจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับผมสักหน่อยหน่อย” ชายหนุ่มบ่ายเบี่ยง“อ๋อ…ที่แท้หมอกรก็คิดว่าฉันไปหาคุณตรีที่จีนนี่เอง ไม่น่าล่ะ…หลายวันมานี้ไม่ยอมโทรหาฉันเลย” หญิงสาวยิ้มชอบใจที่รู้ทันชายหนุ่มกรพัฒน์เองได้ยินเสียงหัวเราะของหญิงสาวก็ไม่สบอารมณ์แม้แต่น้อย ชายหนุ่มหักรถเลี้ยวจอดที่ข้างทาง เขามองธัญชนกด้วยความสั่นไหว ทำไมในเวลานี้หญิงสาวถึงยิ้มร่าชอบใจไม่รู้สึกอะไรเลย อย่างน้อยเธอก็น่าจะเห็นใจเขาบ้าง“สนุกมากใช่มั้ยที่ทำแบบนี้ ทั้งๆ ที่คุณก็รู้ว่าผมชอบคุณมาก แต่คุณก็ยังมาเล่นกับควา

กัญญาวีร์ใช้เวลาอยู่ที่เชิงเขาค่อนข้างนาน หญิงสาวนั่งลงที่พื้นหญ้าเขียวขจี ลมพัดอ่อนๆ ในยามเย็นทำให้เธอรู้สึกดีมากนัก ที่ตรงนี้เป็นที่รวมความทรงจำมากมายของเธอและอินทัชเอาไว้เมื่อตะวันเริ่มตกดินก็ควรได้เวลาที่เธอควรกลับ กัญญาวีร์ปั่นจักรยานกลับเข้าหมู่บ้านอีกครั้ง ตอนนี้เริ่มมีแสงสว่างจากไฟตามข้างทางขึ้นมาบ้างแล้ว ในเวลาพลบค่ำแบบนี้มองเห็นไฟประดับที่มีทุกจุดของทางเดินก็ยิ่งทำให้ดูสวยงามนัก เพราะเมื่อก่อนดวงไฟตามจุดต่างๆ ไม่ได้มีมากมายขนาดนี้ ทุกอย่างที่นี่ล้วนแต่เปลี่ยนแปลงไปในทางที่สะดวกสบายมากขึ้น แต่ก็ยังคงความเป็นธรรมชาติและความสงบไว้เช่นเมื่อก่อนกัญญาวีร์ปั่นจักรยานมาถึงต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งที่เธอจำได้ไม่เคยลืม หญิงสาวคิดย้อนไปเมื่อหลายปีก่อนที่เธอได้เจออินทัชที่ใต้ต้นไม้ใหญ่นี้เป็นครั้งแรก วันวานที่เป็นจุดเริ่มต้นความสัมพันธ์ของเธอกับอินทัชนั้นทำให้เธอมีความสุขมากจริงๆ อบอุ่นทุกครั้งที่ได้คิดถึงวันวันเหล่านั้นหญิงสาวมองรอบๆ ต้นไม้ด้วยความอาวรณ์ ผ่านมาหลายปีต้นไม้ยิ่งสูงตระหง่านมากกว่าเดิม ไฟประดับที่ระยิบระยับตามกิ่งไม้นั้นยังดูสวยงามไม่เปลี่ยน กัญญาวีร์เดินเข้าไปนั่งใต้ต้นไม้ใหญ

“หมอจะพาแก้วไปไหนคะ”กัญญาวีร์เอ่ยถามชายที่เดินกุมมือเธอลงเชิงเขาเพื่อตรงไปยังรถที่จอดเอาไว้ อินทัชเองก็ไม่ยอมบอกกล่าวอะไรกัญญาวีร์แม่แต่น้อย ชายหนุ่มได้แต่ยิ้มให้กับหญิงสาวเท่านั้น“ก็กลับเรือนหอเราไง”“เรือนหอที่ไหนคะ หมออย่าล้อเล่นกับแก้วแบบนี้สิ”“หมอพูดจริง เดี๋ยวแก้วไปถึงก็รู้เอง” แววตาอินทัชดูเจ้าเล่ห์นัก“หมอคะ เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ หมอกับแก้วเข้าไปคุยกับตากับยายของแก้วให้ท่านรับรู้ด้วยได้มั้ยคะ ไหนจะแม่แก้วอีก แก้วไม่อยากให้พวกท่านมองว่าเราทำอะไรโดยที่ไม่รู้จักคิด ไม่เห็นผู้หลักผู้ใหญ่อยู่ในสายตา”“แก้วไม่ต้องห่วงเรื่องนี้หรอก งั้น…เราไปหาตากับยายและแม่ของแก้วตอนนี้เลยดีมั้ย ไปบอกพวกท่านว่าเราแต่งงานกันแล้ว”“หมอล้อเล่นอีกแล้ว แก้วไม่ได้จะบอกว่าไปตอนนี้ซะหน่อย” หญิงสาวหลุดขำเมื่อเห็นท่าทางที่จริงจังของอินทัช“งั้น…ก็ไปกัน แก้วจะได้รู้ว่าหมอล้อเล่นหรือเปล่า”เอ่ยจบ ชายหนุ่มก็กุมมือหญิงสาวไปขึ้นรถ ก่อนจะขับรถออกไปพาเธอไปยังสถานที่ที่หนึ่ง กัญญาวีร์รู้สึกแปลกใจมาก เพราะทางที่อินทัชขับมาเป็นทางเข้ามาในหมู่บ้านอองตอง และตอนนี้ชายหนุ่มก็กำลังจอดรถอยู่ที่หน้าบ้านหลังที่ทั้งคู่แสนจ