บททั้งหมดของ Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: บทที่ 21 - บทที่ 30

อินทัชค่อยๆ หันมามองหญิงสาวที่ยื้อเขาไว้ ก่อนเธอจะคลายมือที่ดึงชายเสื้อเขาอยู่ ภาพที่ชายหนุ่มเห็นตอนนี้คือกัญญาวีร์ยืนนิ่งก้มหน้า ไม่บอกก็รู้ว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ถึงจะไม่มีเสียงสะอื้นเล็ดลอดออกมาก็ตาม“แก้ว ร้องไห้ทำไม มีอะไรหรือเปล่า” อินทัชเอ่ยถามด้วยความกังวลกัญญาวีร์ค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมามองชายที่ถามด้วยแววตาเศร้า เขามองไปที่อินทัชอีกครั้งด้วยความสั่นไหว“หมออยู่กับแก้วนะ หมอไม่ไปหาคุณหวานได้มั้ย” กัญญาวีร์ยังคงร้องขอในสิ่งที่เธอต้องการ“แก้ว ที่หมอไปหาคุณหวานนั้นมันไม่มีอะไรเลยนะ คุณหวานก็เป็นเพื่อนของหมอคนหนึ่ง เวลาที่เธอเจอเรื่องลำบากหมอก็ควรจะอยู่เป็นเพื่อนเธอไม่ใช่เหรอ ที่ผ่านมาคุณหวานเองก็ดีกับหมอมาก” อินทัชพยายามอธิบาย“คุณหวานไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้น”“แก้วพูดถึงเรื่องอะไร” อินทัชเลิกคิ้วเอ่ยถามหญิงสาวด้วยความสงสัย“ทุกอย่างมันเป็นแค่แผน คุณหวานแค่อยากให้หมอไปหาเธอเท่านั้น ไม่ว่าเรื่องอะไรที่เธอบอกหมอไป ทุกอย่างคือเรื่องโกหก” กัญญาวีร์เริ่มเสียงดัง“คุณหวานจะทำแบบนั้นทำไม” อินทัชยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิมกัญญาวีร์เดินเข้าไปใกล้อินทัชให้มากกว่าเดิม เธอสบตาชายตรงหน้าด้วยความสับสน“

หลายวันผ่านไปกัญญาวีร์อยู่เฝ้าร้านแทนผู้เป็นตายายที่ขับรถออกไปส่งไม้ประดับนอกหมู่บ้าน เธอเพลิดเพลินกับเหล่าดอกไม้เหมือนเช่นทุกๆ ครั้ง การที่เธอได้อยู่กับสิ่งที่รักและชอบแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เธอมีความสุข“ยิ้มมีความสุขจังเลยนะแก้ว”เสียงเอ่ยทักของเทวกาทำให้กัญญาวีร์ละสายตาออกจากดอกไม้เหล่านั้นในทันที เธอหันไปมองหญิงสาวเจ้าของเสียงที่ยืนยิ้มให้เธอพร้อมกับหิ้วถุงหลายใบติดมือมาด้วย“คุณเตย มาหาแก้วเหรอคะ”“ทำไมถึงเรียกว่าคุณอีกแล้ว เราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าต่อไปแก้วต้องเรียกฉันว่าพี่ ทำไมเหรอ หรือรู้สึกผิดกับเรื่องของอิน การที่อินชอบแก้วก็ไม่ได้แปลว่าฉันต้องเกลียดแก้วสักหน่อย ฉันเองก็โตแล้วนะรู้หรอกน่าว่าอะไรเป็นอะไร ฉันมีขนมมาฝากแก้วด้วย พอดีวันนี้เข้าไปทำธุระในเมืองมา เห็นขนมมันน่ากินเลยคิดถึงแก้ว” เทวกาเอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใสพร้อมเดินตรงมาหากัญญาวีร์“ขอบคุณค่ะ”กัญญาวีร์ยื่นมือไปรับถุงขนมดังกล่าว เธอเองก็รู้สึกเบาใจที่เห็นท่าทีของเทวกาที่แสดงออกมา ซึ่งมันต่างจากที่เธอเห็นเมื่อหลายวันก่อนมาก“แก้วมานั่งสิ ฉันมีเรื่องจะคุยกับแก้วเยอะแยะเลย” เทวกาจับข้อมือหญิงสาวให้มานั่งที่ม้านั่งใกล้ๆ“ฉัน

อินทัชหลังจากกลับมาจากหาเทวกามาก็ตรงกลับบ้านพักของตัวเองทันที อินทัชผิดหวังและเสียใจกับการกระทำของเทวกาเป็นอย่างมาก เหมือนตอนนี้เขาได้เสียเพื่อนรักและไว้ใจไปแล้วเพราะถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ ก็ทำให้อินทัชเจ็บปวดมากเช่นกันอินทัชยกมือกุมขมับทั้งสองข้างนั่งลงที่เก้าอี้ทำงานประจำตัวของเขา เขาย้อนนึกถึงวันวานตั้งแต่ครอบครัวตัวเองย้ายไปอยู่ที่จันทบุรีใหม่ๆ ซึ่งตอนนั้นผู้เป็นแม่ของเทวกาเดินจูงมือลูกสาวในวัยน่ารักเพื่อมาต้อนรับเพื่อนบ้านใหม่ก็คือครอบครัวของเขานั่นเองรอยยิ้มสาวน้อยคนนั้นอินทัชจำได้ไม่เคยลืม เธอเป็นเด็กที่ร่าเริงและอยู่เป็นเพื่อนเล่นกับเขาเสมอตั้งแต่เด็กจนโตโดยที่เขาไม่เคยคิดมาก่อนว่าเพื่อนรักของเขาคนนี้แท้จริงแล้วรู้สึกพิเศษกับเขามากเกินกว่าคำว่าเพื่อน อินทัชปวดใจนักที่เขากับเทวกาต้องมาทะเลาะกันแบบนี้ อินทัชคิดไม่ตกไม่รู้ว่าจะทำยังไงที่จะให้เทวกายอมรับในสิ่งที่เขาเลือกและกลับมาเป็นเพื่อนกันเหมือนเมื่อก่อนได้อีกระหว่างที่ฟุ้งซ่านกับความคิดอยู่นั้นก็มีสายเรียกเข้าจากกัญญาวีร์ อินทัชล้วงมือถือออกจากกระเป๋ากางเกงขึ้นมาดูแต่ไม่ได้กดรับสายแต่อย่างใด เขาวางมือถือไว้บนโต๊ะพร้อมฟุบหน้าลง

อินทัชค่อยๆ คลายปากหนาออกจากปากบางนั้นอย่างอ่อนโยน เขามองหน้าหญิงสาวที่เขินหน้าแดงอยู่ตรงหน้าและยิ้มออกมาด้วยความพอใจ“ธุระที่แก้วว่า..คือพี่ไม้ของแก้วเหรอ” ชายหนุ่มเอ่ยถามกึ่งประชด“ค่ะ…พี่ไม้มารอแล้วแก้วขอตัวก่อนนะคะ”“งั้น..เราออกไปพร้อมกัน”ทันทีที่พูดจบ อินทัชก็เดินกุมมือหญิงสาวออกไปข้างนอก และตรงไปยังที่ธนินยืนอยู่ ธนินมองทั้งคู่ที่เดินกุมมือกันออกมาก็หลุดยิ้มเล็กน้อย“สวัสดีครับคุณหมอ” ธนินเอ่ยทักทายอินทัชที่ยังคงยืนกุมมือกัญญาวีร์อยู่“สวัสดีครับ แล้วนี่จะพาแก้วออกไปไหนเหรอครับ” อินทัชเอ่ยถามกลับ แต่มือหนาก็ยังคงกุมมือหญิงสาวไม่ยอมปล่อยกัญญาวีร์ใช้แรงทั้งหมดดึงมือตัวเองออกจากมืออินทัชจนสำเร็จแล้วเดินไปยืนข้างๆ ธนินแทน ทำให้อินทัชเห็นแบบนั้นก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์เท่าไหร่“พี่ไม้เราไปกันเถอะค่ะ กว่าจะกลับมาถึงบ้านก็ค่ำกันพอดี” กัญญาวีร์เอ่ยตัดบท พร้อมดึงแขนธนินให้เดินออกไปโดยที่ไม่ได้สนใจชายหนุ่มที่มีสีหน้าไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่“แก้ว..มีอะไรหรือเปล่าทำไมรีบขนาดนั้นล่ะ แล้วทำแบบนี้คุณหมอไม่โกรธให้พี่แน่เหรอ” ทันทีที่เดินมาถึงรถที่ธนินจอดเอาไว้ เขาก็เอ่ยถามหญิงสาวด้วยความอยากรู้“

อินทัชเดินกลับเข้าบ้านมุ่งหน้าตรงไปยังจักรยานที่จอดเอาไว้ เขาเองก็ไม่สามารถปล่อยให้กัญญาวีร์จมกับความรู้สึกน้อยเนื้อต่ำใจแบบนั้นได้อีก คงต้องคุยกับเธอให้รู้เรื่องและเข้าใจ แต่ไม่ทันที่จะได้ออกไปก็ถูกผู้เป็นแม่ตะโกนขวางเอาไว้ได้เสียก่อน“อินจะไปไหน” เสียงกลอยใจตะโกนถามมาจากในบ้านก่อนจะเดินมาหาผู้เป็นลูกชาย“แม่ว่าอินควรจะไปส่งหนูหวานกลับบ้านก่อนดีมั้ย วันนี้หนูหวานเหนื่อยมามากแล้ว แค่นี้ลูกยังคิดไม่ได้เหรอ” ผู้เป็นแม่ดุให้ผู้เป็นลูกชายเล็กน้อย“ไม่เป็นไรค่ะคุณแม่ เดี๋ยวหวานกลับเองได้ บ้านลุงคำปูนก็อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เท่าไหร่” ภริดาเอ่ยด้วยความเกรงใจ“ไม่ได้หรอกหนูหวาน แม่จะปล่อยให้หนูหวานกลับเองได้ยังไง ถ้าอินไม่ไปส่ง งั้น..แม่ก็จะเดินไปส่งหนูหวานเอง” น้ำเสียงของกลอยใจดูหนักแน่นยิ่งนัก“แม่..” อินทัชถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา“แม่เข้าใจว่าลูกกำลังกังวลเรื่องหนูแก้ว แต่ลูกจะให้คนอื่นมาลำบากกับเรื่องของลูกไม่ได้ ยิ่งเป็นหนูหวานที่ดีกับเราขนาดนี้ด้วย อินเข้าใจที่แม่พูดใช่มั้ย”“ครับ” อินทัชพยักหน้ายอมรับแต่โดยดี พร้อมกับหันไปมองภริดาด้วยแววตารู้สึกผิดหลังจากนั้นอินทัชก็ขับรถไปส่งภริดาที่บ้าน