บททั้งหมดของ Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: บทที่ 41 - บทที่ 50

กัญญาวีร์มองหญิงวัยกลางคนที่กำลังเดินตรงมายังเธอด้วยแววตาเคลือบแคลง เธอเองก็ไม่คุ้นเคยกับใบหน้านี้แม้แต่น้อย ใครกันที่แต่งตัวดูดีเช่นนี้แล้วต้องการที่จะพบเธอ ธัญชนกเองที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกไม่ต่างจากกัญญาวีร์เช่นกัน“ใครอ่ะแก้ว เธอรู้จักเหรอ” ธัญชนกกระซิบถามต่อเพื่อนรัก“ไม่อ่ะ…ฉันไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน” กัญญาวีร์ตอบกลับ“แก้ว นี่คือคุณอัสมา พรรณภากร” สิ้นเสียงคำแนะนำของผู้เป็นยายนั้น กัญญาวีร์ก็รู้สึกแปลกใจและตกใจในเวลาเดียวกัน ตาเธอเบิกโพลงจ้องไปที่หญิงวัยกลางคนตรงหน้าอย่างไม่ละสายตา เธอเองรู้ดีว่าชื่อและนามสกุลที่ผู้เป็นยายแนะนำเมื่อสักครู่ก็คือแม่ผู้ให้กำเนิดเธอนั่นเอง เพราะเธอเองก็ใช้นามสกุลนี้ตามผู้เป็นตาของเธอเช่นเดียวกัน“แก้ว..ลูกแม่”“อย่าเข้ามานะ” กัญญาวีร์ถอยออกห่างทันทีที่อัสมาขยับตัวเข้าใกล้เธอ เธอเบือนหน้าหนีในทันที สถานการณ์ในตอนนี้ค่อนข้างอึดอัดอยู่ไม่น้อย ผู้หญิงหายจากชีวิตเธอไปกว่า20ปีจะกลับมาในชีวิตเธออีกทำไม ยิ่งคิดกัญญาวีร์ก็ยิ่งเคืองแค้น“ยายจ๊ะ แก้วขอเข้าบ้านก่อนนะจ๊ะ วันนี้แก้วเดินทางมาทั้งวันแก้วเหนื่อยแล้ว”“เดี๋ยวสิแก้ว แม่ขอคุยกับหนูหน่อยได้มั้

อินทัชออกจากโรงพยาบาลเพื่อมุ่งหน้าไปยังสนามบินจากความช่วยเหลือของกรพัฒน์ตั้งแต่เช้า ชายหนุ่มที่สภาพดูไม่สดใสเท่าไหร่กำลังนั่งอยู่บนเครื่องบินด้วยใจที่จดจ่อ อินทัชใช้มือหนาลูบเชือกข้อมือที่กัญญาวีร์เคยไว้ให้ด้วยสีหน้าเป็นกังวล เขาออกจากโรงพยาบาลมาด้วยความเร่งรีบเลยไม่ได้พกอะไรติดตัวมาด้วยเท่าไหร่ มือถือที่พังจากอุบัติเหตุครั้งนั้นก็ยังไม่ได้จัดหามาใช้ใหม่ ตลอดการรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล ผู้เป็นแม่ไม่ยอมให้อินทัชได้ใช้มือถือ โดยให้เหตุผลว่าผู้เป็นลูกชายอาจจะไม่ได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ เพราะคนอย่างอินทัชคงต้องโทรคุยเรื่องงานที่รับผิดชอบอยู่แน่นอน เขาเป็นคนที่ไม่เคยละเลยกับสิ่งที่ได้รับมอบหมายเสมอ และที่สำคัญผู้เป็นแม่กลัวว่าลูกชายของเธอรู้ความจริงในสิ่งที่เธอได้โกหกเขาเอาไว้ด้วย อินทัชละสายตาจากเชือกข้อมือที่สวมใส่อยู่แล้วหันออกไปด้านนอกผ่านหน้าต่างของตัวเครื่องบิน ชายหนุ่มในตอนนี้มีสีหน้าเป็นกังวลมากเสียจริงๆ“แก้ว..รอหมอหน่อยนะ” เสียงเบาบางจากชายหนุ่มเอ่ยออกมาด้วยความหวัง อินทัชหวังแค่ว่าผู้หญิงที่เขารักยังคงรอเขาอยู่เช่นกัน___________________________________หมู่บ้านอองตอง

สองวันต่อมา ธัญชนกมาหากัญญาวีร์ที่บ้านของอัสมา ทั้งคู่ใช้เวลาอยู่ร่วมกันก่อนที่กัญญาวีร์จะบินไปอเมริกาในวันพรุ่งนี้ ธัญชนกดูมีความสุขอยู่ไม่น้อยที่เห็นกัญญาวีร์เริ่มสดใสขึ้นมาอีกครั้ง แต่เธอก็ไม่ค่อยกล้าสู้หน้ากัญญาวีร์เท่าไหร่เพราะกลัวว่าจะหลุดปากว่าเธอพึ่งเจอกับอินทัชมา ท่าทางเป็นกังวลของธัญชนกทำให้กัญญาวีร์สังเกตเห็นได้ชัด“ชะเอม…มีอะไรหรือเปล่า ทำหน้าอย่างกะคนไม่ได้เข้าห้องน้ำมาสามวันแน่ะ” กัญญาวีร์เอ่ยถามกึ่งหยอกล้อเพื่อนสาวที่นั่งอยู่ข้างๆ เธอ“ฉันก็แค่เศร้าที่เธอจะไปต่างหาก เธอไม่อยู่ฉันต้องคิดถึงเธอมากแน่ๆ” ธัญชนกบ่ายเบี่ยง แต่สิ่งที่เธอกล่าวออกไปก็เป็นเรื่องจริงเหมือนกัน“จะเศร้าทำไม ฉันไม่ได้ไปอยู่ที่นั่นถาวรสักหน่อย เอาอย่างนี้มั้ย เดี๋ยวคืนนี้ฉันจะอยู่คุยกับเธอให้ถึงเช้าเลย”“ได้…งั้นคืนนี้เราไม่ต้องนอนกัน” ธัญชนกยิ้มรับ วันนี้ธัญชนกมาค้างคืนกับกัญญาวีร์ที่บ้านของอัสมา ทั้งคู่อยู่พูดคุยหยอกล้อกันจนเวลาล่วงเลยมาดึกพอสมควร สักพักกัญญาวีร์ก็เผลอหลับไป ธัญชนกยกผ้าห่มขึ้นมาห่มให้กับกัญญาวีร์ที่นอนหลับสนิท หญิงสาวมองหน้าเพื่อนรักด้วยแววตารู้สึกผิด“ขอโทษนะแก้ว” ธัญชน

2เดือนผ่านพ้นไป การเดินทางของอินทัชและกัญญาวีร์ก็ยังเป็นไปในทางที่ตัวเองต้องการ ทั้งสองต่างมีหน้าที่ที่ต้องรับผิดชอบและจัดการ ความรู้สึกของทั้งคู่ที่มีกันและกันก็ค่อยๆ กลืนหายไปทีละเล็กน้อย ท้ายที่สุดก็เหลือแค่ความทรงจำที่งดงามที่จะอยู่ในใจของคนทั้งคู่กัญญาวีร์ มีความสุขกับการได้เป็นนักศึกษาในรั้วมหาวิทยาลัย เธอกับภูผาตัวมักจะติดกันอยู่เสมอ การที่กัญญาวีร์มีภูผาคอยอยู่ข้างๆ แบบนี้ทำให้การดำเนินชีวิตของเธอในแต่ละวันง่ายขึ้นกัญญาวีร์ในตอนนี้เธอดูจะยอมรับในตัวอัสมามากขึ้น แต่ก็ยังไม่ยอมเรียกเธอว่าแม่เหมือนเดิม ถึงเธอจะรู้สึกดีกับอัสมาแค่ไหน แต่ความทรงจำในอดีตก็คอยตามหลอกหลอนเธออยู่เสมอ เธอมักจะนึกถึงช่วงเวลาที่ต้องอยู่โดยที่ไม่มีแม่ พอนึกถึงทีไรความเคลือบแคลงก็ผ่านเข้าในใจทุกที อัสมาเองก็เข้าใจในข้อนี้ดี เธอเองก็ไม่ได้เร่งรัดอะไรอินทัช ย้ายมาอยู่บ้านในกรุงเทพมหานครเพื่อสะดวกต่อการทำงานและเรียนต่อศัลยแพทย์ของเขา ช่วงนี้เขาไม่ค่อยมีเวลาเท่าไหร่ ทั้งงานและเรียนที่ทำอยู่ก็ไม่สามารถปลีกตัวไปไหนได้แล้วอินทัชเข้ามาทำงานในโรงพยาบาลที่เดียวกับกรพัฒน์ กรพัฒน์เองถือว่าเป็นรุ่นพี่ในโรงพยบาลที่เ

ธัญชนกยังไม่สามารถปล่อยวางเรื่องของอินทัชได้ เธอได้แต่รู้สึกผิดต่อชายหนุ่มที่เคยมองเขาในแง่ร้ายมาก่อน และเธอก็ไม่สามารถปล่อยความว้าวุ่นนี้ลงไปได้ ยังไงเธอก็ต้องได้คุยกับอินทัชเพื่อลบล้างความแคลงใจนี้ออกบ้าง อย่างน้อยเธอก็มีเรื่องที่ต้องถามอินทัชอยู่หลายเรื่องเช่นกันวันต่อมา ธัญชนกเดินทางมาหาอินทัชที่โรงพยาบาล แต่ดูเหมือนหญิงสาวจะมาเสียเที่ยวเสียแล้วเพราะชายหนุ่มที่เธอต้องการพบไม่ได้หาตัวง่ายแบบนั้น ช่วงนี้อินทัชทำงานหนักพอสมควร ไหนจะทำงานไหนจะเรียนไปด้วย การที่ได้เจอตัวเขาง่ายๆ คงต้องเป็นคนไข้ของเขาเสียแล้วกระมังระหว่างที่หญิงสาวนั่งทำหน้าหมดหวังอยู่นั้น กรพัฒน์ก็เดินผ่านมาทางเธอพอดี ชายหนุ่มเห็นหญิงสาวนั่งหน้านิ่ง ไม่พูดไม่จา ด้วยสัญชาตญาณความเป็นหมอจึงถามไถ่ออกไป“มีอะไรให้หมอช่วยมั้ย คุณปวดหัวเหรอ”ธัญชนกค่อยๆ แหงนหน้ามองชายหนุ่มที่จ้องเธออยู่ก่อนจะลุกจากเก้าอี้และยิ้มให้เขาเล็กน้อย“ฉันไม่ได้เป็นอะไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่ถาม”“คุณไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว ผมเห็นคุณนั่งซึมๆ ก็เลยเข้ามาถาม”“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ คุณนี่..เป็นหมอที่ดีจริงๆ” ธัญชนกยิ้มรับ“ถ้าคุณไม่ได้ป่วยแล้วทำไมถึงทำหน้าแบบนั้น