All Chapters of Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: Chapter 61 - Chapter 70

กัญญาวีร์และอัสมาอยู่ทานมื้อเที่ยงที่บ้านของกลอยใจและสุทัศน์ ช่วงบ่ายก็เข้าไปเดินชมสวนผลไม้ในไร่ธนาภัชระก่อนจะขอตัวกลับบ้าน วันนี้กลอยใจเองก็คงจะไม่เหมาะสมเท่าไหร่ที่จะรั้งพูดคุยกับกัญญาวีร์ต่อ เพราะเธอไม่ได้มาเพียงคนเดียวแต่ยังมีผู้เป็นแม่ติดตามมาด้วย ไว้มีโอกาสเธอจะหาเวลาปรับความเข้าใจกับกัญญาวีร์กับเรื่องราวที่ผ่านมาและขอโทษในทุกๆ เรื่องที่ทำให้กัญญาวีร์ต้องเจ็บปวดกับอดีตที่ผ่านมา เพราะเธอเองก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำในเรื่องวุ่นวายนี้เกิดขึ้น“เดี๋ยวมีโอกาสแม่จะไปหาหนูที่กรุงเทพนะ แม่มีเรื่องมากมายที่อยากจะคุยกับหนูและขอโทษหนู” กลอยใจเอ่ยต่อหญิงสาวตรงหน้าด้วยความอาวรณ์“ไม่เป็นไรเลยค่ะ แก้วเองก็ไม่ได้ติดใจกับเรื่องที่ผานมาแล้ว ตอนนี้แก้วกับหมออินเรายังคงความรู้สึกดีๆ ให้กันเหมือนเดิมแค่สถานะเปลี่ยนไป ส่วนเรื่องวันนี้คุณแม่ไม่ต้องบอกหมออินก็ได้นะคะ ให้หมออินไม่ต้องรับรู้ปัญหานี้ก็ดีแล้วในเมื่อทุกอย่างตอนนี้ก็คลี่คลายลงไปได้แล้วด้วย งั้นหนูกลับก่อนนะคะ” กัญญาวีร์เอ่ยแจ้งต่อกลอยใจด้วยความนอบน้อมก่อนจะยกมือไหว้ลากลอยใจและสุทัศน์ที่เดินมาส่งที่รถกลอยใจและสุทัศน์มองตามหลังรถที่ขับออกไป เธอรู

ไม่ทันที่ปากหนาจะได้ลิ้มรสสัมผัสปากบางของหญิงสาว เสียงตะโกนเอ่ยเรียกอินทัชที่ดังมาจากนอกตัวบ้านทำให้ทั้งคู่ได้สติกลับมาอีกครั้ง อินทัชและกัญญาวีร์ต่างมีอาการเลิ่กลั่กกันทั้งคู่ ต่างคนต่างเขินอายกับสถานการณ์เมื่อครู่ยิ่งนัก“เดี๋ยวหมอออกไปดูก่อนนะว่าใครมา”“ค..ค่ะ” หญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะหลับตาพริ้มเก็บความเขินอายเอาไว้เมื่อชายหนุ่มเดินออกจากห้องทำงานไป“นึกว่าใคร เตยนี่เอง”“วันนี้เตยมีกับข้าวมาด้วย อินยังไม่ได้กินข้าวใช่มั้ยงั้นเรามากินข้าวกันนะ” เสียงของหญิงสาวเอ่ยด้วยความสดใสแต่ก็ต้องคลายรอยยิ้มนั้นลงเมื่อเห็นกัญญาวีร์เดินออกมาจากห้องทำงานของอินทัช“สวัสดีค่ะคุณเตย” กัญญาวีร์เอ่ยทักทายเทวกาและเผยรอยยิ้มให้หญิงสาวเล็กน้อย“แก้วก็อยู่ด้วยเหรอ”เทวกาฝืนยิ้มออกมา เหมือนความหวังที่ตั้งใจจะเข้าหาเพื่อเอาชนะใจอินทัชนั้นได้ทลายลงไปทันทีที่กัญญาวีร์ปรากฏตัว ไหนอินทัชบอกว่าทั้งคู่จบความสัมพันธ์กันแล้ว แต่ทำไมกัญญาวีร์ถึงได้มาอยู่ที่นี่กับอินทัชเสียได้ แถมอยู่ด้วยกันสองต่อสองอีกด้วย“นี่ก็ค่ำมากแล้ว แก้วว่าแก้วกลับบ้านดีกว่า” กัญญาวีร์เอ่ยแจ้งต่ออินทัชพร้อมกับเหลือบมองเทวกาอยู

นับตั้งแต่ที่อินทัชโทรมาหากัญญาวีร์ในครั้งนั้น นี่ก็เป็นเวลาหลายวันแล้วที่เธอไม่ได้เจอเขาและไม่ได้คุยกับเขา กัญญาวีร์โทรหาแต่อินทัชไม่ยอมรับสาย หญิงสาวเริ่มเป็นกังวลเพราะเกรงว่าชายหนุ่มจะโกรธเธอเรื่องที่ปฏิเสธเขาไปในครั้งก่อน ระหว่างที่หญิงสาวเหม่อเลยอยู่นั้น ผู้จัดการหนุ่มของโรงแรมเพลินพะยอมก็เดินเข้ามาในห้องทำงานของหญิงสาวพอดี“คุณแก้วครับ พอดีมีโรงพยาบาลมาขอใช้สถานที่ในห้องอาหารของทางโรงแรมเพื่อจัดงานสัมมนาในตอนบ่ายรวมถึงงานเลี้ยงในตอนค่ำด้วยครับ”“วันไหนเหรอ” หญิงสาวถามกลับ“วันเสาร์นี้ครับ”“ถ้างั้นก็มะรืนนี้นี่ ทำไมงานด่วนจัง"“เห็นทางผู้จัดเขาบอกว่าสถานที่เดิมไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ครับ เลยอยากย้ายสถานที่ใหม่ ผู้จัดเคยมาพักที่โรงแรมเราแล้วชอบเลยสนใจจะย้ายมาสัมมนาและจัดงานเลี้ยงที่โรงแรมเราแทน ผมก็เลยลองเอามาเสนอคุณแก้วดูนะครับ”หญิงสาวรับแฟ้มเอกสารรายละเอียดจากหนุ่มผู้จัดการ ก่อนจะเปิดดูรายละเอียดข้างในอีกครั้ง ระหว่างที่อ่านรายละเอียดเอกสารอยู่นั้น หญิงสาวก็เหลือบไปเห็นหัวข้อสัมมนาที่จัดขึ้น งานสัมมนาที่จะจัดขึ้นนี้เป็นการจัดงานสัมมนาของศัลยแพทย์ทุกสายงานเพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ แ

ธัญชนกนั่งทำงานของเธอย่างตั้งใจ หญิงสาวลุกจากเก้าอี้เพื่อเตรียมตัวจะออกไปทานมื้อเที่ยงข้างนอกกับกรพัฒน์ที่โทรมานัดเธอตั้งแต่เมื่อเช้าตรีจักรมองตามหญิงสาวที่เดินออกจากห้องทำงานไปอย่างไม่ละสายตา ตั้งแต่เกิดเรื่องครั้งนั้น ทั้งคู่ก็ยังไม่ได้พูดคุยปรับความเข้าใจกัน ธัญชนกเริ่มเว้นระยะห่างกับตรีจักรมากขึ้น คำพูดของชายหนุ่มนั้นมันทำให้หญิงสาวบั่นทอนพอสมควร และเธอก็คิดว่าที่ผ่านมาเป็นเธอที่เข้าใจผิดไปว่าตรีจักรู้สึกพิเศษกับเธอ เพราะจริงๆ แล้วเขาก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งที่เหมือนผู้ชายทั่วๆ ไปก็เท่านั้นกรพัฒน์พาธัญชนกมายังร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลจากที่ทำงานเธอมากนัก ชายหนุ่มนั่งมองหญิงสาวที่นั่งทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อยและยิ้มออกมาด้วยความชอบใจ“หมอไม่หิวเหรอคะ” หญิงสาวเอ่ยถามชายที่นั่งยิ้มอยู่“ผมไม่หิวน่ะ คุณนี่ก็กินเก่งเหมือนกันนะ เย็นนี้ถ้าคุณเลิกงานแล้วเราไปดูหนังกันมั้ย”“หมอไม่นอนพักผ่อนเหรอคะ ไหนบอกว่าวันหยุดไม่ค่อยจะมีไง ออกไปโน่นไปนี่เดี๋ยวก็ไม่ได้พักผ่อนกันพอดี”“ออกมากับคุณก็ถือว่าได้พักผ่อนแล้วล่ะ ก็อย่างที่คุณบอกนั่นแหละ ผมเองก็ไม่ค่อยจะมีเวลาเท่าไหร่ พอมีเวลาก็เลยอยากใช้เวลาทั้งหมดท

ช่วงบ่ายของวันธัญชนกเดินทางมาที่โรงพยาบาลเพื่อมาเยี่ยมคนรู้จักที่นอนพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลแห่งนี้ ระหว่างทางกลับหญิงสาวก็เห็นกรพัฒน์ที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเธอพร้อมกับรอยยิ้มสดใสอย่างเช่นทุกครั้ง“ที่มาโรงพยาบาลไม่ใช่เพราะป่วยใช่มั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยทักทายหญิงสาวที่ยืนยิ้มให้กับเขาอยู่“ถ้าฉันป่วยคงไม่ได้มายืนคุยกับหมออยู่ตรงนี้หรอกค่ะ พอดีฉันมาเยี่ยมญาติผู้ใหญ่ที่รู้จัก” หญิงสาวตอบรับ“งั้น…คุณรีบกลับมั้ย ถ้าไม่รีบไปจิบกาแฟยามบ่ายกับผมหน่อยสิ…”ไม่ทันที่หมอหนุ่มจะเอ่ยจบ ก็มีเสียงของหญิงสาวบางคนตะโกนมาจากด้านหลัง เสียงสดใสของเธอทำให้กรพัฒน์และธัญชนกหันไปมองในทันที“ดีใจจังเลยค่ะที่เจอหมอ” หญิงสาวที่พึ่งเดินเข้ามา ยิ้มกว้างสดใสให้กับกรพัฒน์พร้อมกับควงแขนของชายหนุ่มเอาไว้แน่น“เมื่อวานทำไมหมอถึงยกเลิกนัดฉันล่ะคะ ฉันก็นึกว่าหมอจะให้ฉันไปหาที่ห้องเหมือนเดิมซะอีก”คำพูดของหญิงสาวทำให้กรพัฒน์และธัญชนกดูเลิ่กลั่กอยู่พอสมควร โดยเฉพาะธัญชนก เธอรีบเบนหน้าหนีออกในทันที“ฉันว่า…โอกาสหน้าเราค่อยไปจิบกาแฟด้วยกันก็แล้วกัน งั้นฉันขอตัวก่อนนะคะ” พูดจบหญิงสาวก็เดินจากคนทั้งคู่ไป“เดี๋ยวสิคุณ!” แต่ดูเ