All Chapters of Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: Chapter 71 - Chapter 80

อินทัชเดินตามกัญญาวีร์เข้าไปในห้องของเธอ ชายหนุ่มวางกุญแจรถไว้บนโต๊ะโซฟาก่อนจะนั่งลงที่โซฟา อินทัชเม้มปากมองหญิงสาวที่กำลังเดินถือที่ชาร์จแบตเอามาให้ เขารู้ว่ากัญญาวีร์มีคำถามมากมายที่อยากจะรู้ในตอนนี้“จะบอกได้หรือยังคะว่าเกิดอะไรขึ้น”หญิงสาวนั่งลงข้างๆ ชายหนุ่มเอ่ยถามด้วยแววตาสงสัย อินทัชเองก็ไม่ได้ปิดปังความจริงแต่อย่างใด เขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้กัญญาวีร์ฟังจนหมด เพราะขืนปิดบังเธอในเรื่องนี้แล้วเธอมารู้เรื่องทีหลัง คงต้องได้ขุ่นเคืองใจกันแน่“ไหนหมอบอกว่าไม่ต้องกังวลเรื่องของเธอไง แล้วตอนนี้ยังคิดแบบเดิมอยู่มั้ยคะ” หญิงสาวเอ่ยประชดเมื่อรู้เรื่องทุกอย่าง“ชักจะเริ่มกังวลแล้วล่ะ แต่บางทีเดียร์อาจจะไม่ได้คิดอะไรจริงๆ ก็ได้” อินทัชตอบกลับ“ก็แล้วแต่หมอเลยค่ะ หมอน่ะก็เคยเจอฤทธิ์ของผู้หญิงมาแล้วไม่ใช่เหรอ เพื่อสิ่งที่ต้องการบางคนก็ทำได้ทุกอย่างแหละ”“แล้วนั่นจะไปไหน”ชายหนุ่มคว้าร่างหญิงสาวให้มานั่งที่ตักอุ่นๆ ของตัวเอง เมื่อเห็นว่าหญิงสาวกำลังเดินออกไป อินทัชเองก็กลัวว่ากัญญาวีร์จะไม่พอใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เพราะถึงเขาจะเล่าความจริงให้เธอฟังทุกอย่างแล้ว แต่ขึ้นชื่อว่าผู้หญิงแล้วมัก

หลายเดือนผ่านไปอินทัชกับกัญญาวีร์เจอกันน้อยลง เพราะชายหนุ่มต้องไปประจำอยู่ที่โรงพยาบาลต่างจังหวัดเป็นเวลา3เดือนเพื่อแลกเปลี่ยนและเก็บเกี่ยวประสบการณ์ความรู้การเป็นศัลยแพทย์ประสาทตามที่ตั้งใจเอาไว้ส่วนกัญญาวีร์เองก็ยังคงวุ่นอยู่กับการทำงานที่โรงแรม เพราะช่วงที่ผ่านมาโรงแรมของเธอเป็นที่รู้จักมากขึ้น มีการบอกเล่าปากต่อปากและคะแนนรีวิวในอินเทอร์เน็ตค่อนข้างเป็นที่ถูกใจของเหล่านักเดินทาง ถึงแม้ว่าหญิงสาวจะเรียนจบมาด้านพฤกษศาสตร์ที่ไม่ตรงกับสายงานที่ทำก็ตาม แต่ดูเหมือนว่างานบริหารที่เธอทำอยู่ในตอนนี้จะทำให้เธอเริ่มคุ้นเคยเสียแล้วธัญชนกย้ายไปอยู่กับตรีจักรที่ห้องพักส่วนตัวของเขา โดยปิดบังเรื่องนี้กับผู้เป็นพ่อเป็นแม่ของเธอเอาไว้ ตอนนี้ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายรับรู้แค่ว่าทั้งคู่คบกันแต่ไม่ได้รู้เรื่องที่ทั้งคู่ย้ายมาอยู่ด้วยกัน เมื่อครั้งที่พ่อแม่ของธัญชนกมาเยี่ยมเธอ เธอก็จะพาทั้งสองไปพักยังคอนโดของตัวเธอเองและอยู่กับพวกท่านที่คอนโดของเธอนั้น ความหวานที่ตรีจักรและธัญชนกมีให้กันยังคงเดิมเสมอ จนบางครั้งกัญญาวีร์ก็อดอิจฉาเพื่อนรักของเธอไม่ได้เหมือนกันวันนี้เป็นวันหยุดของธัญชนก หญิงสาวมาหากัญญาวีร์

“พี่หมอกลับมาแล้วเหรอคะ” หญิงสาวยิ้มแป้นสดใสเมื่อได้พบหน้าอินทัชอีกครั้ง“อืม…เดียร์มาหาหมอเหรอ แล้วรู้ได้ยังไงว่าหมอกลับมาแล้ว” ชายหนุ่มเผยรอยยิ้มเล็กน้อย“พอดีวันนี้เดียร์พาป้ามาหาหมอค่ะ ป้าหน้ามืดเป็นลม เลยได้ยินจากพวกพี่ๆพยาบาลว่าหมอกลับมาแล้ว”“แล้วป้าของเดียร์เป็นอะไรมากมั้ย”“ไม่เป็นไรแล้วค่ะ ลุงพากลับบ้านแล้ว พี่หมอคะ! เดียร์มัวแต่วุ่นๆเรื่องของป้ายังไม่กินอะไรแต่เช้าเลย พี่หมอพาเดียร์ไปกินข้าวหน่อยได้มั้ยคะ” คำพูดของพาขวัญทำให้อินทัชดูอึดอัดอยู่เล็กน้อย เขารู้จุดประสงค์ของหญิงสาวเป็นอย่างดี แต่คิดอีกมุมก็ไม่มีอะไรเสียหายถ้าจะพาเธอไปทานมื้อเช้า“ได้สิ งั้น….กินที่ร้านในโรงพยาบาลนะ พอดีหมอต้องรีบไปทำธุระต่อด้วย” “ได้ค่ะ” พาขวัญยิ้มกว้างออกมา เธอเองก็ดีใจมากที่อินทัชไม่ปฏิเสธเธอในครั้งนี้ ระหว่างที่อินทัชนั่งรอพาขวัญทานข้าวอยู่นั้น ชายหนุ่มก็ได้รับสายจากผู้เป็นพ่อ บอกเล่าว่าผู้เป็นแม่ได้ล้มป่วย ตอนนี้นอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล เมื่อได้ยินแบบนั้นชายหนุ่มก็ไม่รีรอ อินทัชรีบเอ่ยขอตัวต่อพาขวัญในทันที ก่อนจะลุกจากเก้าอี้แล้วมุ่งหน้าไปยังรถที่จอดเอาไว้ อินทัชขับรถกลับที่จั

เช้าที่สดใสของอีกวันก็มาถึง แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านร่างสูงของชายหนุ่มที่ออกมานั่งจิบกาแฟยามเช้าอยู่ที่สวนหน้าบ้าน บนโต๊ะมีหนังสือคู่มือแพทย์วางอยู่ใกล้ๆ ถ้วยกาแฟเซรามิกที่คุ้นเคย วันนี้อินทัชตื่นแต่เช้าเพื่อออกมารับแสงแดดอบอุ่นก่อนจะออกไปทำงานในช่วงสายของวันชายหนุ่มนั่งครุ่นคิดถึงหญิงสาวที่ซับซ้อนคนหนึ่งที่เข้ามาพัวพันในชีวิตเขา และดูเหมือนว่าเธอจะเริ่มสร้างปัญหาให้เขาขึ้นมาเสียแล้วหลายวันแล้วถ้านับจากครั้งล่าสุดที่อินทัชได้เจอพาขวัญ ชายหนุ่มตั้งใจไว้ว่าถ้าได้เจอเธออีกก็อยากจะคุยกับเธอให้เข้าใจว่าพฤติกรรมของหญิงสาวในตอนนี้ดูจะไม่ค่อยสมควรเท่าไหร่ระหว่างที่ชายหนุ่มใช้ความคิดยู่นั้น สีหน้าที่ตึงเครียดก็คลายลง เมื่อมีสายที่โทรเข้ามาจากกัญญาวีร์ อินทัชไม่รีรอที่จะกดรับสายนั้นในทันทีอินทัชและกัญญาวีร์พูดคุยกันสักพักก็วางสายไป วันนี้….กัญญาวีร์เข้ามาทำงานที่โรงแรมแต่เช้า เธออยากสะสางงานที่ค้างให้เสร็จเรียบร้อยเพราะช่วงบ่ายต้องออกไปพบลูกค้าคนสำคัญระหว่างที่กัญญาวีร์กำลังนั่งทำงานอยู่นั้น ผู้จัดการหนุ่มของโรงแรมได้เคาะประตูห้องทำงานของเธอก่อนจะเดินเข้ามาภายในห้อง กัญญาวีร์รู้สึกแปลกใจอยู

หลายวันผ่านไปวันนี้เป็นวันหยุดของกัญญาวีร์ หญิงสาวตั้งใจมาหาเทวกาที่ร้านขนมของเธอ และวันนี้ก็มาไม่เสียเที่ยวเพราะหญิงสาวเจ้าของร้านนั้นยังอยู่ที่ร้านไม่ได้ออกไปทำธุระที่ไหนเหมือนครั้งก่อนกัญญาวีร์มุ่งหน้าไปหาเทวกาที่ยังวุ่นอยู่กับการดูบัญชีของทางร้าน เธอแจ้งว่ามีเรื่องจะขอคุยกับเทวกาเป็นการส่วนตัว แต่เนื่องด้วยที่เธอกำลังยุ่งกับงานที่ต้องจัดการ เลยแจ้งต่อกัญญาวีร์ให้นั่งรอเธอเสร็จธุระที่ทำก่อนกัญญาวีร์ใช้เวลาว่างที่มีอยู่ระหว่างรอเทวกาทำธุระ หญิงสาวเดินสำรวจรอบๆ ร้านด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีหน้ากังวล เมื่อเธอเหลือบไปเห็นขนมแบบเดียวกันที่เคยได้รับ แล้วเป็นขนมที่เหล่าพนักงานเธอยืนยันว่าเพราะได้ทานขนมชิ้นนี้เข้าไปเลยทำให้เกิดอาการท้องเสียจนต้องนอนรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล“มองอะไรอยู่” กัญญาวีร์สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินเสียงของเทวกาทักเข้ามา“เปล่า ไม่มีอะไรค่ะ เห็นว่าขนมนี่ดูน่าอร่อยดี” หญิงสาวตอบบ่ายเบี่ยง“ไหน..อันไหนเหรอ อ่อ….อันนี้เป็นขนมที่ขายดีประจำร้านเลยนะ หาทานที่ไหนไม่ได้ด้วยนะนอกจากที่ร้านฉัน เพราะสูตรนี้ฉันคิดทำขึ้นมาเอง”ยิ่งได้ยินคำตอบแบบนี้ก็ยิ่งทำให้กัญญาวี