All Chapters of Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: Chapter 81 - Chapter 90

“เธอจะบ้าเหรอ ฉันเนี่ยนะทำร้ายแก้ว อะไรทำให้เธอมั่นใจขนาดนั้น” เทวกาโพล่งออกมาอย่างเสียงดัง เมื่อได้ยินที่ธัญชนกพูดกล่าวหาเธอออกมา“ถ้าไม่ใช่เธอแล้วใคร ก็มีแค่เธอที่เกลียดแก้วไม่ใช่เหรอ และขนมที่โดนวางยานั้นก็เป็นขนมจากร้านเธอ”“ไปกันใหญ่แล้วนะ ฉันไม่เคยวางยาใคร วันๆ ลูกค้าฉันก็เข้าร้านมาไม่รู้กี่คน ไม่รู้ใครซื้อไปบ้าง แล้วเธอจะหาว่าฉันเป็นคนทำได้ยังไง”ระหว่างที่สองสาวคุยกันอยู่นั้นก็ได้ยินเสียงของอินทัชตะโกนเรียกกัญญาวีร์ออกมาจากในตัวร้าน ทำให้ธัญชนกและเทวการีบเดินออกไปหาอินทัชในทันที“หมออินมีอะไรเหรอคะ” ธัญชนกเอ่ยถามชายหนุ่มที่ดูจะตื่นตระหนกอยู่พอสมควร“แก้วล่ะ แก้วมาถึงหรือยัง”อินทัชเอ่ยถามในทันที เพราะตอนนี้ชายหนุ่มไม่เห็นกัญญาวีร์อยู่ในร้านตามที่นัดกันเอาไว้ ระหว่างทางที่ชายหนุ่มมาที่ร้านเทวกา เขาก็พยายามโทรหากัญญาวีร์ตลอดแต่ติดต่อไม่ได้ เลยทำให้อินทัชเริ่มกังวลหนักและเป็นห่วงกัญญาวีร์มากขึ้นกว่าเดิม“เดี๋ยวนะ…ตอนที่เตยขับรถมาที่ร้าน เตยเห็นแก้วกับเดียร์นั่งรถอยู่ด้วยกัน ถ้าอย่างนั้น…หรือว่า จริงๆ แล้วคนที่ทำร้ายแก้วก็คือ…”คำพูดของเทวกาก็ยิ่งทำให้อินทัชเป็นกังวล ตอนนี้ชายหนุ่

แสงแดดยามเช้าสาดส่องลงมากระทบร่างบางของหญิงสาวที่กำลังนอนหลับสนิทภายใต้ผ้านวมหนาที่คลุมร่างเปลือยเปล่าของเธอเอาไว้ผ่านมาหลายเดือนแล้วที่ธัญชนกย้ายเข้ามาอยู่กับตรีจักรที่บ้านพักส่วนตัวของชายหนุ่ม ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยังคงหวานชื่นเหมือนเช่นที่คบกันใหม่ๆ แต่มีบางครั้งที่ตรีจักรอาจจะต้องเดินทางออกต่างประเทศเพื่อคุยเรื่องธุรกิจธัญชนกค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา สิ่งที่หญิงสาวเห็นก็แค่มุมห้องมุมเดิมที่เธอคุ้นเคยหลังจากตื่นนอนในทุกๆ วัน วันนี้ตรีจักรออกไปทำธุระตั้งแต่เช้าเลยทำให้หญิงสาวต้องตื่นขึ้นมาอย่างโดดเดี่ยวธัญชนกใช้เวลาไม่นานเพื่อจัดการกิจธุระส่วนตัว หญิงสาวใช้เวลาในวันหยุดของเธอจัดการเก็บกวาดทุกอย่างภายในบ้านให้ดูเรียบร้อยและเข้าที่เข้าทางระหว่างที่หญิงสาวทำความสะอาดปัดกวาดฝุ่นละอองที่อยู่ตามชั้นหนังสืออยู่นั้นก็มีบางอย่างร่วงลงมาจากชั้นบนสุด ธัญชนกรีบก้มเก็บสิ่งนั้นขึ้นมาดูในทันที“นี่มันอะไรกัน”ธัญชนกเอ่ยออกมาด้วยความแปลกใจ สิ่งที่อยู่ในมือของเธอคือรูปถ่ายโพลารอยด์ของภริดา และดูจากวิวในรูปถ่ายก็ไม่น่าใช่ประเทศไทยด้วย หญิงสาวเห็นแบบนั้นก็เกิดอาการซึมเล็กน้อย เพราะรูปถ่ายใบนี้คงเป็นตรีจั

ช่วงเย็นของวันอินทัชขับรถมาหาชนิศาที่บ้านของหญิงสาว เพราะนับจากวันนั้นเขาก็ไม่สามารถติดต่อกับหญิงสาวได้อีกเลย นอกจากเรื่องแคลงใจที่ผู้เป็นแม่ของชนิศาได้ปฏิบัติต่อเขานั้น ชายหนุ่มยังกังวลว่าหญิงสาวหรืออคินลูกชายของเธอจะล้มป่วยไม่สบายด้วยหรือเปล่าระหว่างที่ชายหนุ่มชะเง้อมองหาหญิงสาวที่หน้าบ้านอยู่นั้น แม่ของชนิศาก็เดินออกมาจากในบ้านพอดี หญิงสูงวัยเดินมาหาชายหนุ่มที่หน้าบ้าน มองชายหนุ่มด้วยความไม่พอใจ“เมื่อไหร่พวกคุณจะเลิกยุ่งกับเพลงสักที ที่ผ่านมายังไม่สาแก่ใจอีกเหรอ หรือพี่ชายคุณอยากเห็นเพลงทรมานมากกว่านี้ ออกไป อย่ามาที่นี่อีก” หญิงสูงวัยตะคอกออกมา“ผมขอคุยกับพี่เพลงได้มั้ยครับ เธอสบายดีมั้ย อคินล่ะ..สบายดีมั้ย ผมติดต่อเธอไม่ได้มาหลายวันแล้ว” อินทัชพยายามอธิบาย“ลูกฉันและหลานฉันสบายดี ฉันบอกให้คุณออกไปไง เลิกยุ่งกับพวกเราสักที”ระหว่างที่ทั้งสองสนทนาด้วยความไม่เข้าใจกันอยู่นั้น ชนิศาก็เดินจูงมือเด็กชายเข้ามาในพอดี ชนิศาบอกให้ผู้เป็นลูกชายเข้าบ้านไปก่อนเพราะผู้ใหญ่มีเรื่องต้องคุยกัน หลังจากที่เด็กชายเข้าบ้านไปเรียบร้อย ชนิศาก็หันมามองผู้เป็นแม่ด้วยแววตาสั่นไหว ก่อนจะละสายตานั้นแล้วห

อินทัชขับรถมาถึงคอนโดของกรพัฒน์ก็รีบไปหาชายหนุ่มที่รออยู่ในทันที แววตาของชายหนุ่มดูมีความหวังเพราะกรพัฒน์โทรหาเพื่อแจ้งความคืบหน้าในเรื่องที่ชายหนุ่มค้นหาอยู่“มีอะไรหมอกร นายได้ข่าวอะไรมาเหรอ” อินทัชเร่งเอ่ยถามชายที่อยู่ตรงหน้า“หมออิน นายดูนี่สิ นายว่าใช่กำไลอันเดียวกันกับที่อยู่ในรูปพี่ชายนายมั้ย”กรพัฒหันโน้ตบุกให้กับอินทัชดูคลิปที่ถ่ายไว้ตอนมาวินรับปริญญา ในคลิปนั้นจะเห็นหญิงสาวคนหนึ่งที่ใส่กำไลแบบเดียวกันกับคนที่ปรากฏในรูปถ่ายของมาวิน และหญิงสาวคนนั้นก็คือเทวกา“หรือว่าจะเป็นเตยอย่างที่นายสงสัยจริงๆ” กรพัฒน์เริ่มสงสัยอินทัชยืนนิ่งใช้ความคิด เขาเองก็ไม่เคยสังเกตว่าเทวกาเคยใส่กำไลแบบนี้มาก่อน เพราะหญิงสาวไม่ค่อยชอบใส่เครื่องประดับมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว แต่พอมาเห็นแบบนี้ก็ยิ่งทำให้อินทัชแคลงใจในตัวเทวกามากขึ้น“พอนายเล่าเรื่องพี่ชายนายให้ฟัง ฉันก็เลยลองหาคลิปเก่าๆ มาดูเผื่อจะช่วยอะไรนายได้บ้าง เลยมาเจอคลิปนี้แหละ ถ้าผู้หญิงคนนั้นเป็นเตยจริงๆ นายจะทำยังไง”“ไม่รู้สิ เอ่อ…หมอกร 2 วันนี้ฉันไม่อยู่นะ พอดีว่าจะกลับบ้านสักหน่อย ถ้านายเจอแก้ว นายช่วยบอกแก้วหน่อยว่าให้รอฉันก่อนกลับมาก่อน แล้วฉ

อินทัชนั่งอยู่บนโซฟาในคอนโดของกัญญาวีร์ โดยมีผ้าห่มคลุมร่างชายหนุ่มเอาไว้ ใบหน้าของชายหนุ่มในตอนนี้ดูดีขึ้นมาเล็กน้อย เขายังคงนั่งนิ่งอยู่แบบนั้นไม่พูดไม่จา แววตาจ้องไปที่หญิงสาวตรงหน้าที่กำลังใช้ผ้าเช็ดหน้าให้เขาอยู่“กินอะไรมาบ้างรึยังคะ เดี๋ยวแก้วไปทำข้าวต้มให้นะ”หญิงสาวเอ่ยแจ้งต่อชายหนุ่มก่อนจะวางผ้าไว้ที่กะละมังใบเล็ก แต่ไม่ทันที่เธอได้ลุกออกไปก็ถูกมือหนาของอินทัชดึงแขนให้ลงมานั่งอยู่ตรงหน้าเขาเหมือนเดิมอินทัชเข้าสวมกอดกัญญาวีร์เอาไว้อีกครั้ง ในเวลาแบบนี้เขาแค่ต้องการพลังใจจากเธอ การที่เขาได้กอดและใกล้ชิดกับเธอแบบนี้มันทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้นมาก อินทัชกอดกัญญาวีร์เอาไว้แนบแน่น น้ำใสๆ ก็รินไหลออกจากตาชายหนุ่มอีกครั้ง“หมอโง่ใช่มั้ย ที่หลงเชื่อและไว้ใจ มองเขาเป็นพี่ชายที่แสนดีมาตลอด แต่ไม่เคยรู้ว่าเลยจริงๆ แล้วเขาไม่ได้เป็นแบบนั้น”“ไม่มีใครปกปิดตัวตนโดยการทำดีมาได้นานขนาดนี้หรอกนะคะ หมอไม่ได้เชื่อคนผิด พี่ชายหมอยังคงเป็นฮีโร่ของหมอเสมอ เขาแค่อยากให้หมอจดจำเขาในแบบดีๆ ก็เท่านั้น รอยยิ้ม ความจริงใจที่พี่ชายหมอมอบให้หมอล้วนแต่เป็นเรื่องจริง ขนาดแก้วที่ได้ยินหมอเล่าเรื่องพี่วินให้