All Chapters of Just you ตราบนานเท่าใดคนของใจก็ใช่เธอ: Chapter 91 - Chapter 100

“อิน…พี่ขอโทษนะที่ไม่สามารถบอกอินต่อหน้าได้ พี่รู้ว่าอินรักและเอ็นดูอคินมาก แต่ตอนนี้พี่ไม่พร้อมที่จะเจอปู่กับย่าของอคิน พี่ไม่โกรธวินแล้วกับเรื่องที่ผ่าน พี่คิดซะว่าคงเป็นเวรกรรมที่ทำร่วมกันก็ชดเชยให้มันจบในชาตินี้ แค่ตอนนี้พี่ยังลืมในสิ่งที่วินทำยังไม่ได้ เมื่อก่อนพี่เข้าใจมาตลอดว่าวินแค่ไม่รู้ เลยไม่ได้มาหาพี่กับลูก แต่ตอนนี้พี่รู้แล้วว่าวินไม่ต้องการพี่กับลูกจริงๆ พี่อโหสิกรรมให้วินทุกอย่าง ไม่อาฆาตแค้น อินเองก็เหมือนกัน อย่าโกรธวินเลยนะ วินยังเป็นพี่ที่แสนดีของอินเสมอ แต่บางเรื่องมันก็เกินที่เราจะเข้าใจ ทุกคนต่างมีเหตุผลเป็นของตัวเอง วันไหนที่พี่สามารถลืมความทรงจำที่เจ็บปวดเหล่านี้ได้ พี่จะพาอคินไปหาอินและปู่กับย่าเอง อินไม่ต้องตามหาพี่นะ พี่ไม่อยากวุ่นวายใจกับเรื่องนี้อีกต่อไปแล้ว ขอบคุณที่ช่วยเหลือและเป็นน้องที่น่ารักของพี่เสมอ โชคดีนะ”อินทัชอ่านจดหมายที่ชนิศาฝากไว้ให้ก็น้ำตาคลอ บทความที่ถ่ายทอดมานั้นอินทัชรับรู้ได้ถึงความเจ็บปวด ชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งต้องแบกรับความรู้สึกแย่ไว้นานขนาดนี้ จะให้ทำใจยอมรับง่ายได้ยังไง เมื่อเป็นการตัดสินใจของชนิศา อินทัชก็ยอมรับแต่โดยดี เพราะเขาและคร

หลายวันผ่านไปอินทัชกำลังวุ่นอยู่กับการเก็บของที่จำเป็นต่อวิชาชีพลงกล่องที่เตรียมไว้ มะรืนนี้ชายหนุ่มต้องเดินทางไปเป็นแพทย์อาสาที่ประเทศโซมาเลีย โดยมีกรพัฒน์มายืนกอดอกมองดูชายหนุ่มอยู่ข้างๆ“แน่ใจเหรอว่าอยากจะทำแบบนี้จริงๆ จะไม่เสียใจในภายหลังใช่มั้ย” กรพัฒน์เอ่ยถามเพื่อนชายที่ยังวุ่นอยู่กับการเก็บของ“อืม…ก็ตัดสินใจไปแล้วนี่ ยังไงก็เดินหน้าต่อไป” อินทัชหันมายิ้มให้ชายหนุ่มเล็กน้อย“นายไปแบบนี้ไม่คิดถึงความรู้สึกของแก้วเลยเหรอ แก้วอาจจะไม่อยากให้นายไปก็ได้”“ไม่อยากให้ไปก็พูดมาสิ ไม่พูดแล้วฉันจะรู้มั้ย”“ก็นายออกตัวพูดไปแบบนั้นใครเขาอยากจะขัดใจล่ะ นี่…หมออิน ถ้านายจะไปจริงๆ ก็คุยกับแก้วให้รู้เรื่อง อย่าปล่อยให้มันคาราคาซังอยู่แบบนี้ อย่าเอาความรู้สึกของคนคนหนึ่งมาล้อเล่นสิ”“ได้ครับ….คุณหมอกรพัฒน์” อินทัชเอ่ยประชดเล็กน้อยก่อนจะหันมายิ้มตอบชายหนุ่มอีกครั้ง_____________________________กัญญาวีร์นั่งซึมอยู่ที่โต๊ะทำงานของเธอ หญิงสาวยังคงคิดถึงแต่เรื่องอินทัชจะไปเป็นหมออาสาที่ประเทศโซมาเลีย เธอเองก็ปากหนักนัก ทั้งที่ไม่อยากให้ชายหนุ่มไปแต่ทำไมเธอถึงพูดออกไปไม่ได้ และมะรืนนี้ก็เป็นวันที่อ

“คุณว่าอะไรนะคุณสน”เสียงทุ้มใหญ่ของบดินทร์เอ่ยถามชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยความไม่พอใจ แววตาจับจ้องไปที่สนอย่างดุดัน เขาเองก็ไม่คิดว่าสนจะกล้าเดินมาบอกกับเขาในเรื่องนี้“คุณได้ยินไม่ผิดหรอกครับ ผมรู้…ถ้าผมตัดสินใจแบบนี้ก็จะทำให้มีผลกระทบต่อธุรกิจที่ผมทำอยู่ แต่ผมจะต้องการมันทำไมถ้าผมต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวโดยไร้ซึ่งภรรยา ผมกับอัสเราสู้มาด้วยกันจนมีทุกวันนี้ แล้วผมจะปล่อยเธอเพื่อเสพสุขคนเดียวแบบนี้ผมคงทำไม่ได้”“คุณลองไปคิดดูนะคุณสน ผมจะให้โอกาสคุณตัดสินใจใหม่” บดินทร์ย้ำถามอีกครั้ง“ผมตัดสินใจแล้วครับ” สนยิ้มรับก่อนจะละสายตาจากบดินทร์แล้วเดินมาหากัญญาวีร์ที่ยืนมองเขาอยู่“แก้ว…ฉันขอโทษนะ กว่าที่ฉันจะคิดตัดสินใจได้ก็เกือบจะทำให้ต้องเสียแม่ของหนูไป ถ้าหนูไม่อยากหมั้นก็ไม่มีใครบังคับหนูได้ ฉันในฐานะพ่อคนหนึ่งของหนู ต่อไปนี้ฉันจะดูแลและปกป้องหนูและแม่ของหนูเอง เรากลับกันเถอะ…ไปหาแม่ของหนูด้วยกัน”สนเอ่ยออกมาด้วยความจริงใจ ก่อนจะลูบศีรษะหญิงสาวด้วยความเอ็นดู กัญญาวีร์เองก็ตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก น้ำตาแห่งความปีติก็ไหลรินลงมา หญิงสาวยิ้มกว้างอย่างอิ่มเอมก่อนจะพยักหน้าตอบรับ จากนั้นทั้งคู่ก็เ

กัญญาวีร์นั่งรออินทัชอยู่ที่สวนหลังตึกศัลยแพทย์ หญิงสาวรอไม่นานนักชายหนุ่มก็มาถึง อินทัชเผยรอยยิ้มเล็กน้อยให้หญิงสาวที่ยืนรออยู่ก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงสาว“มีธุระอะไรกับหมอหรือเปล่า” ชายหนุ่มยักคิ้วเอ่ยถาม“ขอโทษนะคะถ้าแก้วมารบกวนเวลาหมอ พอดีแก้วมีเรื่องจะบอกหมอค่ะ แก้ว…..”“รอให้หมอเลิกงานก่อนได้มั้ย อีกไม่ถึง30นาทีเอง” อินทัชเอ่ยขัดขึ้น“งั้น…ก็ได้ค่ะ ถ้าหมอเลิกงานแล้วก็โทรหาแก้วนะคะ เดี๋ยวแก้วจะรออยู่แถวๆ นี้แหละ” หญิงสาวตอบรับ“เอาอย่างนี้ดีกว่า ดูเหมือนแก้วจะไม่สบายนะให้หมอตรวจดูหน่อยสิ ตัวร้อนๆ นะเรา”อินทัชเดินเข้าไปหาหญิงสาวพร้อมกับใช้มือสัมผัสไปที่หน้าผากของเธอ ก่อนจะจูงมือหญิงสาวเดินออกไป ชายหนุ่มพากัญญาวีร์มายังห้องตรวจที่เขาใช้ตรวจคนไข้เมื่อช่วงเช้า ส่วนเวลานี้ก็เป็นแค่ห้องว่างเพราะยังไม่ถึงเวลาที่จะต้องใช้งานกัญญาวีร์รู้สึกแปลกใจพอสมควรที่ชายหนุ่มจูงมือเธอให้มาที่ห้องนี้ หญิงสาวมองไปรอบๆ ทั่วห้องด้วยความสงสัยก่อนจะหันมามองชายหนุ่มที่ยืนยิ้มอยู่ตรงหน้าเธอ“หมอพาแก้วมาที่นี่ทำไมคะ แก้วไม่ได้ป่วยสักหน่อย ตัวแก้วก็ไม่ได้ร้อนด้วย”ทันทีที่หญิงสาวเอ่ยจบ อินทัชก็เดินเข้าหาเธออีก

หลายเดือนก่อนชายสูงวัยคนหนึ่งกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้เพื่อรอใครบางคนในร้านอาหารแห่งหนึ่งด้วยความกระสับกระส่าย สายตามองไปทางซ้ายขวาอย่างลุกลี้ลุกลน เมื่อเห็นว่ามีหญิงคนหนึ่งกำลังเดินมาทางที่เขานั่งอยู่ก็ยิ้มกว้างออกมาด้วยความดีใจ และลุกขึ้นยืนต้อนรับหญิงดังกล่าวในทันที“มาแล้วเหรออัส” ชายดังกล่าวเอ่ยทักทายด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้ม“พี่พงษ์ให้ฉันมาหาทำไม ไหนตกลงกันแล้วไงว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก” อัสมาเอ่ยถามกลับด้วยสีหน้าไม่ค่อยสบอารมณ์นัก“พอดีพี่เห็นข่าวนี้ในหน้าหนังสือพิมพ์ นี่คือแก้ว…ลูกของเราใช่มั้ย”ชายดังกล่าวเอ่ยด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะยื่นหน้าหนังสือพิมพ์ที่ถูกฉีกออกมาจากหัวข้อข่าวธุรกิจมาให้กับอัสมาได้ดู เนื้อหาในข่าวหนังสือพิมพ์นั้นเป็นข่าวที่ภูผากับกัญญาวีร์ประกาศว่าเป็นคู่หมั้นกันในครั้งนั้น“พี่จะทำอะไร อย่ายุ่งกับแก้วเด็ดขาด” อัสมาดุให้ชายที่อยู่ตรงหน้า แววตาของเธอดูแข็งกระด้างยิ่งนักพงษ์พันธ์หรือพงษ์ คืออดีตสามีของอัสมาและเป็นพ่อบังเกิดเกล้าของกัญญาวีร์ ตั้งแต่แยกทางกับอัสมาไปก็ต่างคนต่างใช้ชีวิตกับครอบครัวใหม่ของตัวเอง ช่วงที่กัญญาวีร์อยู่ในวัยเด็ก มีบ้างที่ที่พงษ์พันธ์แอบไ