Lahat ng Kabanata ng ภรรยารอหย่า: Kabanata 11 - Kabanata 20

ค่ำคืนที่แสนจะเงียบสงบผิดปกติไปจากทุกคืน เจ้าของห้องนอนสีขาวนอนพลิกกายไปมา ดวงตาดำขลับเบิกขึ้นก่อนจะยันกายลุกขึ้นนั่งใบหน้าหล่อหันไปมองด้านข้างซึ่งยามนี้ว่างเปล่าไม่มีร่างเล็กที่เขาเคยนอนก่ายกอดเหมือนเคย เขายอมรับว่าหนึ่งปีที่ผ่านมาเขาคุ้นชินกับการที่มีเฌอเอมนอนอยู่ข้าง ๆ พอวันนี้ได้นอนคนเดียวจึงรู้สึกแปลก อยู่ไม่น้อยภูภัทรถอดหายใจออกเสียงดัง มือหนาตวัดผ้าห่มออกจากร่างกายตัวเองแล้วเดินออกไปนอกห้องเพื่อไปสูดอากาศด้านนอก“เป็นไงล่ะ เมียไม่อยู่นอนด้วยเดินวนบ้านเป็นหมาโดนน้ำร้อนลวกเลยนะ” โสภีซึ่งกำลังเดินเล่นอยู่สนามหญ้าหน้าบ้านกับภูผาเห็นลูกชายเดินงุ่นง่านไปมาจึงได้ทีเอ่ยปากแซะ ภูภัทรไม่อยากจะเถียงกับคนเป็นแม่หมุ่นตัวจะเดินกลับก็ถูกคนเป็นพ่อเอ่ยดักคอเอาไว้“แม่แกเล่าเรื่องผู้หญิงคนนั้นให้พ่อฟังแล้วนะ ฉันเคยเตือนแกไปแล้วว่าอย่าเข้าไปข้องเกี่ยวกับผู้หญิงประเภทนั้น”“ประเภทนั้นคือประเภทไหนครับคุณพ่อ เมื่อไรจะเลิกเชื่อหมอดูบ้าๆนั้นสักที พิมดาวเขาไม่ใช่คนไม่ดีสักหน่อย”“ไอ้คนดีที่แกกำลังพูดถึง เขาจะไม่ยุ่งกับสามีคนอื่น” ภูผาจ้องเขม็งไปที่ลูกชายด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง บ่งบอกว่าเริ่มไม่พอใจกับการ

เสียงเคาะประตูดังขึ้นเฌอเอมจึงเดินออกมาเปิดประตูอาคารหอพักของเด็กๆ ที่อยู่ในการอุปการะของบ้านม่านหมอก“พี่ภูมาทำอะไรที่นี่คะ” เธอเองถึงกับยืนงงเมื่อเห็นว่าผู้มาเยือนคือใคร ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นดวงตาที่จับจ้องมาขุ่นมัว ใบหน้าหงิกงอเหมือนไม่ได้เต็มใจมาที่นี่สักเท่าไร“เธอไม่กลับไปนอนบ้านคิดเหรอว่าฉันจะได้กลับไป” ไม่ได้แค่พูดแต่ชายหนุ่มเดินแทรกตัวผ่านเข้าไปภายในห้อง หล่อนจึงเข้าใจได้ว่าที่เขายอมมาที่นี่ก็เพราะแม่สามีบังคับให้มาอาคารหอพักเป็นห้องโถงยาวมีเตียงนอนสองชั้นวางอยู่ติดหน้าต่างทั้งสองฝั่ง มีช่องว่างตรงกลางเว้นว่างสำหรับเอาไว้ใช้เดินเท่านั้นสองขายาวก้าวฉับฉับเดินเข้ามาภายในแต่แล้วก็ต้องชะงักลงเมื่อมีสายตานับสิบสิบคู่จ้องแป๋วมาที่เขา“เออ คือ...หวัดดี” ชายหนุ่มทำตัวไม่ถูกได้แต่ยกมือขึ้นทักทายด้วยท่าทีเก้ ๆ กัง ๆ“อย่าบอกนะคะ ว่าพี่ภูจะมานอนที่นี่”“อือ”“ไม่ได้นะคะ เตียงนอนแคบนิดเดียวพี่ภูจะนอนยังไง อีกอย่างเด็กๆก็อยู่กันเยอะแยะ” เธอยังยืนกรานที่จะให้เขากลับไปแต่เหตุผลแค่นั้นเหรอที่จะห้ามผู้ชายอย่างภูภัทรได้ นอกจากคำสั่งของแม่“แล้วจะให้ฉันนอนไหน กลับไปนอนบ้านก็ไม่ได้ แล้วก็ไม่ต้อง

ช่วงเย็นของวันนั้นทุกคนต่างทยอยกลับบ้านกันไปหมดแล้วเหลือเพียงแค่เฌอเอมที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม เพราะต้องอยู่หาข้อมูลเพื่อติดต่อดีลงานกับทางต้นสังกัดของพีเจเวลาแค่สามวันมันจะทันได้ยังไง กว่าจะรอทางต้นสังกัดตอบอีเมลอีกไม่รู้ว่าต้องใช้เวลากี่วันความเครียดเริ่มเล่นงานสองมือยกขึ้นประสานก้มหัวลงพักพิงโดยใช้สองนิ้วคลึงไปที่หัวคิ้วหากจะให้เร็วทันตามกำหนดเวลาก็คงต้องอ้อนวอนติดต่อเขาโดยตรงติดต่อเขาโดยตรงอย่างงั้นเหรอ?เหมือนเห็นแสงสว่างที่ปลายอุโมงค์ เมื่อเธอฉุกคิดอะไรขึ้นได้จึงรีบเอื้อมไปคว้าโทรศัพท์ซึ่งวางอยู่ไม่ไกลเพื่อค้นหารายชื่อของใครบางคนก่อนจะกดโทรออกขอร้องล่ะ ขอให้ยังโทรเบอร์นี้ติด อย่าเพิ่งเปลี่ยนเบอร์เลยนะปากอิ่มเม้มเข้าหากันเพื่อรอสัญญาณจากปลายสายตอนนี้โทรติดแล้วเหลือแค่อย่างเดียวคือถ้าปลายสายกดรับแล้วคนที่รับยังเป็นคนที่เธอต้องการความช่วยเหลือ‘สวัสดีจ้ะ...’น้ำเสียงแหบพร่าที่กดรับสายแทบทำให้เธอร้องกรี๊ดออกมา เธอตอบรับสายอย่างลนลานและทางปลายสายก็เหมือนจะดีใจที่เธอติดต่อไปหลังจากที่หายไปหลายปีสามวันผ่านไป...ภายในห้องประชุมใหญ่ของบริษัททุกทีมของแผนกรวมถึงบอร์ดบริหารต่างมาเข้าป

“ป้าไหม ทางนี้ค่ะ”ขณะที่ป้าไหมเดินถือไม้กวาดผ่านประตูทางเข้าบ้านไปก็ต้องชะงักฝีเท้าลงเมื่อได้ยินเหมือนมีใครเรียกแบบกระซิบกระซาบอยู่ไม่ไกล“เอมเองค่ะ ทางนี้” ป้าไหมหันไปตามเสียงเรียกแล้วก็เห็นลูกสะใภ้ของบ้านหลังนี้หลบอยู่หลังพุ่มไม้อีกทั้งยังกวักมือเรียกหย็อย ๆจะไม่ให้เธอทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ได้อย่างไรก็ทันทีที่เดินผ่านประตูรั้วเข้ามาสายตาเธอก็ดันไปเห็นรถของพี่ภูจอดอยู่ในโรงรถทั้งที่ปกติแล้วเขาจะกลับบ้านค่อนข้างค่ำมืดกว่าปกติ แต่ไหง่วันนี้ดันกลับมาตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดิน“คุณเอม ทำไม่ไม่เข้าบ้านคะ มายืนด้อม ๆ มอง ๆ อะไรตรงนี้”ป้าไหมชะเง้อคอมองกวาดไปทั่ว ไม่เข้าใจว่าทำไมเฌอเอมถึงทำท่าทางเหมือนกลัวว่าใครจะมาเห็นเสียอย่างนั้น“เอมก็อยากเข้าอยู่หรอกค่ะ แต่ถ้าเข้าไปแล้วเจอพี่ภู ป้าไหมอาจจะได้เรียกกู้ภัยมาเก็บศพแทนก็ได้” เธอยีหน้ากลืนน้ำลายลงคอ“ว้าย ทำไมคุณเอมถึงได้พูดอะไรน่ากลัวแบบนั้นล่ะคะ”“มันก็ไม่ได้น่ากลัวอะไรขนาดนั่นหรอกค่ะ ว่าแต่วันนี้คุณพ่อกับคุณแม่ไม่อยู่ใช่ไหมคะ”“ใช่ค่ะ คุณท่านไปออกรอบตีกอล์ฟที่โคราชก็เลยหิ้วคุณโสภีติดไปด้วย”คำว่าฉิบหายตัวใหญ่เท่าโอ่งโผล่เข้ามาในสมองเธอทันท

เส้นกราฟสีเขียวบนหน้าจอProjectorค่อย ๆ ไต่ระดับขึ้นมาจนขึ้นมาอยู่บนเส้นปกติเหมือนที่เคยเป็นเมื่อครั้งยังไม่มีดราม่าเกิดขึ้น“ตอนนี้ยอดขายสินค้าที่เราโปรโมตเกินเป้าเป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ แถมสินค้างบางตัวของหมดสต๊อกจนผลิตไม่ทัน”รำภาเลื่อนกราฟและยอดขายให้กับเหล่าผู้บริหารและแผนกการตลาดให้ดูผลประกอบการของเดือนที่ผ่านมาว่าเป็นไปตามแผนของทีมสามที่ได้คาดการไว้คนที่คิดวิธีนี้ขึ้นมาอย่างเฌอเอมก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่กับผลงานตัวเองแถมยังแอบหันไปยักคิ้วหลิ่วตาเย้ยหยันคนตัวสูงที่นั่งอยู่หัวโต๊ะอีกต่างหากแม้ว่าใบหน้าที่เรียบนิ่งนั้นจะไม่แสดงออกให้เห็นว่าเขาภูมิใจกับเธอแต่ภูภัทรก็ลอบอมยิ้มกับความสำเร็จที่เธอสามารถกู้วิกฤตให้เป็นโอกาสได้“ไหน ๆ ทุกคนก็ทำงานกันหนักมาทั้งเดือนแล้วพรุ่งนี้เป็นวันสุดสัปดาห์ ผมจะจัดเลี้ยงขอบคุณทุกคนแล้วกันนะ”ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มสูงพร้อมกับจัดเสื้อสูทให้เข้าที่ พร้อมกับยิ้มมุมปากให้กับทุกคน จากตอนแรกหายใจไม่ทั่วท้องพอรู้ว่าจะได้กินของฟรีเสียงเฮจึงดังขึ้นพร้อมกันทั้งห้อง“เดี๋ยวค่ะ แล้วข้อตกลงที่คุณภูบอกกับเอมล่ะคะ” หล่อนยกมือขั้นกางนิ้วจนครบทั้งสิบนิ้วเพื่อเตือนความจำเขา