ใบหน้าของคนทั้งคู่แดงก่ำ นางรีบปิดตาตัวเองทันทีส่วนเขาเขวี้ยงงูตัวนั้นทิ้งแล้วกุมของสำคัญเอาไว้แทน เจ็บเสียจนพูดอะไรไม่ออก “จะ… เจ้า…”“…”“หากข้าสืบพันธ์ุไม่ได้จะทำอย่างไร เจ้าต้องรับผิดชอบ” เขาเองก็ลืมไปอีกเช่นเดียวกันว่านางมือหนัก ทุบจุดอ่อนไหวทีเป็นอันทรุดลงกับพื้น “แต่ข้าไม่ผิด เจ้าโกหกข้าก่อน” นางไม่พูดเปล่าแล้วลุกขึ้นคิดวิ่งหนีไปตั้งหลักเพราะกลัวเขาลงโทษแปลก ๆ ก้าวขาเพียงหนึ่งก้าวก็ถูกรั้งเอวบางเอาไว้จนแผ่นหลังแนบชิดร่างแข็งแกร่งทำเอาหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม ไม่รู้ว่าเรื่องราวบานปลายมาถึงขั้นนี้ได้อย่างไร“ปะ… ปล่อยข้านะ” หญิงสาวเอ่ยเสียงอ่อย ขนลุกซู่ไปหมด “โดนไปแค่นี้นับว่าเล็กน้อย ของของเจ้าไม่ได้บาดเจ็บอะไรหรอก”“ยังไม่ทันได้ตรวจแล้วรู้ได้อย่างไร คิดโกหกข้าหรือ” เขาไม่ยอมปล่อยนางหนี ยิ่งดิ้นก็ยิ่งกอดรัดร่างบางไว้แน่นราวกับตนเองเป็นงูกลับชาติมาเกิดก็ไม่ปานลู่ฟางเซียนถอนหายใจ ค่อย ๆ พูดด้วยน้ำเสียงเขินอายแทนไปแล้วเพราะคนข้างหลังไร้ยางอายโดยสิ้นเชิง“เจ้าไม่รู้ตัวเลยหรือว่ามันตั้งขึ้นมาขนาดนั้น ข้ารับรองว่าเจ้ายังสืบพันธุ์ได้แน่นอน ตอนนี้… ตอนนี้ช่วยปล่อยข้าก่อนได้หรือไม่ มัน… ม
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
