บททั้งหมดของ นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: บทที่ 131 - บทที่ 140

ครั้นลู่ฟางเซียนได้สติก็รีบไปดูอาการหลิวฮวาเหลียน สงสารที่นางต้องตกอยู่ในชะตาเดียวกันกับตัวเองเพราะฝีมือของหลี่หยางอินเจียงจื่อซวนตรวจอาการของบุตรสาว สีหน้ายังคงตื่นตระหนกเพราะไม่คิดว่านางจะอยู่ในสภาพเช่นนี้ ขณะที่หลิวอิงลู่กับเจียงเมิ่งฉียืนนิ่งตะลึงงันราวกับสติมลายหายไปท่านหมอถอนหายใจเฮือกใหญ่รีบรักษาบาดแผลเป็นการด่วน ส่วนคนร้ายอย่างหลี่หยางอินถูกสวีซือหมิงซ้อมจนสลบคามือรอไต่สวนทันทีที่ฟื้นซือหยางมองหลี่หยางอินราวกับวางแผนจัดการคนที่สร้างบาดแผลให้ลู่ฟางเซียน แม้ไม่รู้ว่าเขาทำอันใดกับนางไว้บ้างเพราะอีกฝ่ายไม่เคยเล่าให้ฟังแต่ในใจก็นึกโกรธขึ้นมา คิดไปต่าง ๆ นานาว่าจะเหมือนอย่างที่เขาทำกับหลิวฮวาเหลียนหรือไม่หากเป็นอย่างที่คิดก็จะเอามีดแทงคนผู้นั้นเป็นพันเป็นหมื่นครั้งให้สาสมกับที่ทำร้ายทั้งร่างกายและจิตใจของลู่ฟางเซียนผ่านไปห้าวันแล้ว หลิวฮวาเหลียนยังไม่ฟื้นเพราะบาดแผลสาหัสนัก ทุกคนผลัดกันมาเฝ้าไม่ว่างเว้น หวังให้นางฟื้นในเร็ววันหลิวอิงลู่เห็นท่าทีหวาดกลัวของลู่ฟางเซียนจึงอยากรู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้นกับนางหรือไม่

เพียงพูดจบน้ำตาเอ่อคลอดวงตาสองสีที่เปล่งประกายไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม หยาดน้ำตาร่วงเผาะเป็นสายฝนอย่างที่ใครต่อใครก็ไม่มีวันได้เห็น ใครเล่าจะคิดว่ามือสังหารแสนอำมหิตร้องให้เป็นเผาเต่าเพราะไม่สมหวังในความรักลู่ฟางเซียนตกใจไม่คิดว่าเขาจะเป็นได้ถึงขนาดนี้ ยิ่งเห็นว่าซือหยางเลือดกำเดาไหล ยิ่งคิดหนักว่าควรตอบออกไปเช่นไร“ซือหยาง ข้า…” นางเอ่ยตะกุกตะกักพลางเช็ดเลือดให้เขา รู้แล้วว่าเวลาที่อีกฝ่ายมีเรื่องเครียดกังวลในใจจะมีเลือดกำเดาไหลออกมา“เจ้าได้ครั้งแรกของข้าไปหมดแล้ว ทั้ง ๆ ที่แต่งงานกันแล้วแต่เจ้ากลับไม่ได้รักข้าเลยสักนิด…” เสียงสลดพึมพำ เสียใจอย่างยิ่งยวด“หยุดร้องไห้เดี๋ยวนี้…” นางสั่งอีกฝ่ายเสียงเข้ม ไม่ชินเลยเวลาเห็นมือสังหารตัวโตกำลังร้องไห้สะอึกสะอื้น เล่าไปใครจะเชื่อแต่นางก็มีเหตุผลของตัวเอง “เจ้าฟังข้าเล่าให้จบก่อน… แล้วใคร่ครวญดูให้ดีว่าหากเจ้าเป็นข้า… จะรักได้หรือไม่”“รักสิ…” เจ้าตัวไม่แม้แต่จะคิดรีบตอบทันควัน “เจ้าต้องรักข้าอยู่แล้วสิ… แต่เจ้าแค่ไม่รู้ตัว… ไม่อย่างนั้นจะยอมให้ข้าสัมผัสอย่างลึกซึ้งหรือ เหลือแค่เข้าห้

สองวันต่อมาซือหยางออกมารอหญิงสาวอยู่ข้างหน้าเรือนด้วยสีหน้ายิ้มแย้มพร้อมดอกไม้ช่อใหญ่ในมือเหมือนยามที่พวกเขาอาศัยอยู่ในหมู่บ้านเล็ก ๆ“ภรรยา… วันนี้เจ้าตื่นสายเกินไปแล้ว” เขาตะโกนเรียกเพราะไม่เห็นหน้าคนในใจเสียทีทั้ง ๆ ที่วันนี้นัดกันไปเดินเล่นริมแม่น้ำตามประสาคนกำลังมีความรัก “รอข้าไปปลุกถึงเตียงอยู่หรือ… จะยั่วยวนข้าเกินไปแล้วนะฟางเซียน”“ข้าไม่ได้ช้าแต่ว่าเจ้ามาเร็วเกินไป” ลู่ฟางเซียนเปิดประตูออกมา แต่งกายด้วยชุดบุรุษ รวบผมเกล้าขึ้นและสีผิวยังคงคล้ำแดดเช่นเดิม “เห็นอย่างนี้แล้วยังคิดว่าข้ายั่วยวนเจ้าอีกหรือ”“เจ้าก็รู้ว่าภาพที่เห็นตรงหน้าไม่อาจปิดบังตัวตนของเจ้าได้ ข้าชอบเพราะว่าลู่ฟางเซียนที่ซ่อนอยู่ข้างในนี้ต่างหาก” ซือหยางยักคิ้วแล้วส่งยิ้มให้ “ดอกไม้ให้เจ้า… รักข้าหรือไม่”“…” ดวงตาสีอำพันหรี่มอง เอียงคอสับสนกับคำถามของเขาเล็กน้อยพลันนึกถึงวันวานแล้วเผลอถามออกไปว่า “เจ้าเอาดอกไม้มาให้ข้าทุกวันเพราะว่าจีบข้าหรือ”“รู้ตัวช้ายิ่งนัก อุตส่าห์ใช้ชีวิตจนแก่เฒ่ามาแล้วรอบหนึ่งกลับเดาไม่ออกเลยสักนิดหรืออย่างไรว่าข้าพ

ห้าเดือนก่อนหน้าวังหลวงแคว้นคุนหลันกำลังลุกเป็นไฟเพราะอำนาจที่อยู่ในมือของเหรินไทเฮาไม่อาจควบคุมสิ่งใดได้เลย เชื้อพระวงศ์สายหลักเหลือเพียงรัชทายาทวัยสิบสองที่ป่วยโดยโรคไม่รู้สาเหตุ ขุนนางฝั่งตนเองโดนเถียนซีเย่ล้างบางและมองไปทางใดว่างเปล่าไร้กำลังแม้มีกลุ่มองครักษ์หลิวกวางคอยรับมืออยู่เคียงข้าง แต่กลับไม่อาจป้องกันภัยที่คอยสั่นคลอนบัลลังก์ได้ตลอดเวลา ศึกภายในวังหลวงว่าหนักหนาแล้ว ความวุ่นวายจากภายนอกโกลาหลยิ่งกว่าหลังจากผู้คนรู้แล้วว่าผู้ใดอยู่เบื้องหลังความวุ่นวายในแผ่นดินคุนหลัน พวกเขาต่างโจษจันกันไปทั่วว่าสกุลเถียนสายตรงหมดความชอบธรรมในการปกครองแผ่นดินนี้แต่กระนั้น ขุนนางเก่าแก่และราษฎรส่วนใหญ่ยังคงยึดในหลักปฏิบัติดั้งเดิมว่าพวกเขาคือสายเลือดของปฐมกษัตริย์ผู้สถาปนาแคว้นคุนหลันให้เป็นปึกแผ่นมั่นคง สกุลเถียนสายรองจึงเข้ามามีบทบาทในการสืบสานปณิธานทว่า เถียนซีเย่กำจัดสายเลือดสกุลเถียนจนแทบล้มล้างได้ทั้งตระกูล บางคนตาย บางคนหนีรอดไปได้และรายชื่อของผู้ที่สามารถสืบทอดบัลลังก์ในเวลานี้ย่อมมีเพียงท่านหญิงของสายรองไม่ถึงสิบคน

เมืองลี่เฉินบาดแผลบนร่างกายของหลิวฮวาเหลียนเริ่มดีขึ้นเพราะเจียงจื่อซวนเป็นคนรักษาให้ โดยใช้ตัวยาที่ดีที่สุดแต่จิตใจของนางยังคงหวาดกลัวสิ่งที่หลี่หยางอินกระทำจนฝังใจไปแล้วแม้คนรอบตัวอยากช่วยให้นางผ่านเรื่องราวเลวร้ายครั้งนี้ไปได้แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าใจที่บอบช้ำต้องปล่อยให้เวลาค่อย ๆ เยียวยาจนกว่าจะหายดี“ท่านป้าอิงลู่… พี่ฮวาเหลียนเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ” ลู่ฟางเซียนอยากเรียกคนตรงหน้าว่าท่านแม่มากเหลือเกินแต่ทำไม่ได้ ยอมรับว่าชีวิตนี้ตนเองเป็นแค่คนนอกที่ไม่เคยพานพบกันมาก่อน“บางครั้งก็ยังร้องไห้… ฝันร้ายอยู่บ้าง” นางกังวลเรื่องของบุตรสาวจึงละเลย ลืมดูแลร่างกายของตนเองไปด้วย เวลานี้ใบหน้าจึงหม่นหมอง ดวงตาอ่อนล้าไม่แพ้กัน“ท่านป้า… วันนี้ข้าจะดูแลพี่ฮวาเหลียนเอง” ลู่ฟางเซียนเอ่ยด้วยความเป็นห่วง “ท่านป้าพักผ่อนสักนิดเถอะนะเจ้าคะ”“อืม… ข้าฝากเจ้าด้วยนะฟางเซียน” นางเอ็นดูหญิงสาวตรงหน้าจึงเผลอลูบศีรษะอย่างแผ่วเบาแล้วยิ้มให้ดวงตาสีอำพันเบิกโตคิดถึงสัมผัสของมารดาจึงโผกอดแนบแน่น น้ำตารื้นด้วยความคิดถึงคล้อยหลัง