ห้าวันต่อมาหญิงสาวสูงศักดิ์ค่อย ๆ ลืมตามองภาพเบื้องหน้าพลันเห็นเงาเลือนรางของใครบางคน น้ำเสียงของเขายามถามไถ่อาการยังคงอ่อนโยนเหมือนเคย แต่ถึงอย่างนั้นกลับอึดอัดและไม่ชอบอยู่ดี“เหม่ยหลิน… เจ้าฟื้นแล้วหรือ” เถียนซีเย่จับมือข้างหนึ่งเอาไว้พลางลูบศีรษะหลานสาวโล่งใจที่หมอหลวงบอกว่าบาดแผลเกือบหายดีแล้ว“เสด็จอา…” นางตระหนักดีว่าเวลานี้ดำรงสถานะหลานสาวของทรราช ความใจดีของเขามีให้เพียงเถียนเหม่ยหลินเท่านั้น ไม่มีทางรู้เลยว่าวันหนึ่งที่เขารู้ความจริงว่านางไม่ใช่คนที่ถวิลหา ความรู้สึกจะเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือหรือไม่ฉะนั้นแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดคือทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อเอาตัวรอดจากดงมือสังหารเลือดเย็น ในเมื่อเขามองนางเป็นหลานสาวก็คงต้องยอมตามน้ำไปจนกว่าแผนนี้ใช้ไม่ได้ผล“เป็นอย่างไรบ้าง ยังเจ็บอยู่หรือไม่…” เถียนซีเย่เอ่ยถามด้วยแววตาเป็นห่วง สัมผัสได้ว่าเขาดีใจมากแค่ไหนที่นางฟื้นขึ้นมา“เจ็บเพียงเล็กน้อยเพคะ” หญิงสาวพูดไปตามความจริงเพราะลูกธนูอาบยาพิษจะทำให้แผลเจ็บแปลบกว่าปกติ หากแต่ผ่านมาหลายวันแล้วจึงทุเลาลงไปมาก
อ่านเพิ่มเติม
เข้าสู่ระบบ
