บททั้งหมดของ นายหญิงแสนรักของตัวร้าย: บทที่ 161 - บทที่ 170

ลู่ฟางเซียนรู้ดีว่าตนเองยังอยู่ในกำมือของศัตรูและความสงบที่มีอาจหายไปเมื่อใดไม่อาจรู้ได้ ยามนี้ได้นั่งเล่นกับเถียนลู่คง ดื่มชากับหรูอี้หรือพยายามดึงสิบเจ็ดมาเป็นพรรคพวก แต่แน่นอนว่าสายตาหย่งชางคนอื่นที่มองมาย่อมแตกต่างออกไปสิบเอ็ดและสิบสามได้รับคำสั่งให้จับตาดูนายหญิงเป็นพิเศษ พวกเขามักรายงานเรื่องราวของนางกับองค์รัชทายาทให้เถียนซีเย่รับรู้อยู่เสมอยามใดได้ยินอย่างนั้น รอยยิ้มมุมปากจะปรากฏบนใบหน้านายเหนือหัวเหมือนมีความนัย นั่นเพราะทรราชเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งว่าลู่ฟางเซียนไม่ใช่เถียนเหม่ยหลินของเขาอย่างแน่นอนหญิงสาวที่เคยมองแค่เขาเพียงคนเดียวไม่มีทางยิ้มให้ผู้ใดและชีวิตของนางตั้งแต่ต้นจวบจนวันสุดท้าย... ดวงตาคู่งามยังสะท้อนภาพของเขาชัดเจนเสมอหากแต่เวลานี้กลับหัวเราะร่าอยู่กับองค์ชายที่เพิ่งเคยพบหน้า พาลโมโหว่าทำไมคนที่ทุกข์ทรมานถึงเป็นเขา สีหน้าเดือดดาลฉายชัดพลันลุกพรวดแล้วเดินดิ่งไปยังเรือนหน้าผาแย่งชีวิตเหม่ยหลินมายังไม่สำนึก กล้ามีความสุขเช่นนี้ คิดว่าข้าไม่กล้าทำอันใดเจ้ารึยามนั้น แสงตะวันเรื

ช่วงสายวันต่อมาพี่ใหญ่ต้วนแห่งหลิวกวางหน่วยสามสั่งลูกน้องบุกวังหลวงแคว้นคุนหลันในคราวเดียว จัดการหย่งชางที่จับเหรินไทเฮาและขุนนางเป็นตัวประกัน เสียงอาวุธปะทะดังกึกก้องไปทั่วบริเวณ เลือดแดงฉานสาดกระเซ็นเหมือนคราที่หย่งชางบุกช่วยเถียนซีเย่หลบหนีจากคุกใต้ดินไม่มีผิด ต่างฝ่ายต่างรู้ว่าการเผชิญหน้าครั้งนี้อาจเป็นครั้งสุดท้ายจึงสู้ยิบตาไม่รามือเพื่อพิชิตชัยชนะ แม้วางแผนเตรียมทหารไว้รอแล้วแต่สถานการณ์กลับพลิกผันได้ทุกเมื่อเพราะหลิวกวางไม่ได้ตัวคนเดียวแม่ทัพหานหลี่แห่งเมืองฮุ่ยผิงส่งกองกำลังฝีมือดีโดยให้บุตรชายเป็นผู้นำทัพบุกเข้ามาพร้อมหลิวกวางอีกทางหนึ่ง ทั้งนี้ยังไม่รวมหงเฟิ่งที่นำโดยสวีต้าจิ้ง ลุงของซือหยางที่กำลังตวัดดาบใส่ศัตรูด้วยแรงโกรธแค้นทั้งหมดที่มีชายวัยกลางจ้องเขม็งไปยังบุรุษเรือนผมสีเงิน ดวงตาสีเขียวเข้มแล้วจำได้ทันทีว่าเขาคือเลี่ยงหวง หย่งชางระดับสูงที่ลอบสังหารหงเฟิ่งและครอบครัวของตนเองเมื่อหลายสิบปีก่อนอย่างเหี้ยมโหดเวลานั้น สวีตาจิ้งถูกยาพิษที่หย่งชางทำขึ้นมาเป็นพิเศษจนต้องทรมานกับมันเกือบหน

เช้าวันต่อมาเถียนซีเย่ยังคงนั่งเฝ้าร่างบางไม่ห่างหายพลางสะสางงานคั่งค้างไปด้วย รอจนกระทั่งหญิงสาวได้สติจึงถามไถ่ด้วยความเป็นห่วงราวกับเชื่อสนิทใจแล้วว่าสตรีตรงหน้าเป็นเถียนเหม่ยหลินของเขาจริง ๆ ทรราชผู้เหี้ยมโหดสั่งให้หมอหลวงตรวจอาการซ้ำเหมือนอย่างเคย จัดการดูแลนางไม่ขาดตกบกพร่องและไม่ปล่อยให้คลาดสายตาแม้แต่หนึ่งอึดใจหากมองเพียงผิวเผินเขากลับเหมือนคนทั่วไปที่พยายามเอาอกเอาใจดูแลคนรักของตัวเอง น่าเสียดายที่ลู่ฟางเซียนไม่ใช่คนที่เขาต้องการ หลายสิ่งที่อีกฝ่ายปรารถนาจึงไม่สามารถเติมเต็มให้ได้ตลอดทั้งวันจำต้องเห็นหน้าทรราชจนอึดอัดใจไปหมด ไม่ว่าจะขยับตัวไปทางไหน มักรู้สึกว่าดวงตาสีน้ำเงินเข้มจ้องตามตาไม่กะพริบ อ่านหนังสือ ทานของว่าง นอนเล่นหรือแม้แต่ดูตะวันตกดินจากบนสุดของหอคอย จนกระทั่งยามค่ำคืนมาถึงยังไม่อาจสลัดคนผู้นั้นไปได้เลย“ไม่นอนหรืออย่างไร” เสียงเข้มเอ่ยถามเหมือนไม่เห็นสิ่งใดที่แปลกไป “ฝ่าบาท… เสด็จอา… เสด็จเข้าบรรทมที่ห้องนี้หรือเพคะ” “หากไม่เป็นเช่นนั้นแล้วเจ้าจะให้ข้าไ

เวลานั้น ซือหยางมีเป้าหมายหนึ่งเดียวเพื่อไปให้ถึงคนในดวงใจ นางจะยังอยู่หรือไม่เอาไว้เป็นเรื่องที่ต้องเผชิญหน้าในคราวหลัง พลันเรียกสติตัวเองกลับมาแล้วปะทะกับหย่งชางระดับสูงไม่มีปรานี กระบี่เงินคู่กายฟาดฟันเต็มแรงเสียจนอีกฝ่ายเซไปข้างหนึ่ง ไอสังหารแผ่กระจายข่มขู่ฝ่ายตรงข้าม ขณะที่รอบตัวยังมีเหลียงซิ่วหรานและเสี่ยวเหอคอยจัดการพวกที่ดาหน้าเข้ามาเสียงอาวุธปะทะกันดังลั่น ความฮึกเหิมของหลิวกวางไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเพราะเชื่อมั่นว่าครั้งนี้หย่งชางจะสิ้นสูญ หนามแหลมคมที่คอยทิ่มแทงและปลุกปั่นเรื่องวุ่นวายในแคว้นคุนหลันต้องหายไป ผู้คนในแผ่นดินจึงจะได้พบความสงบสุข ไม่ต้องอยู่อย่างถูกกดขี่ หวาดระแวงว่าชีวิตของตนอาจถูกอุ้มหาย หากทำตัวขัดแข้งขัดขาผู้มีอำนาจที่ไม่เคยแยแสมดปลวกตัวเล็ก ๆอู๋เซี่ยเหวินเห็นอดีตศิษย์รักตนเองถึงกับยิ้มกว้างที่เขายังมีชีวิตอยู่ สั่งยิงธนูเข้าใส่เตือนให้ถอยห่างจากฐานที่มั่น ยามนี้เขาไม่คิดออมมือและตั้งใจไว้ว่าจะประลองกับซือหยางเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อทดสอบว่าใครจะอยู่หรือไป“หวังอี้หลุนเองหรอกรึ” เขายังคงเรียกชื่อที่ต

กลิ่นหอมของต้นหญ้าลอยมาพร้อมสายลมเย็นสบายยามสายของวันหนึ่งในฤดูใบไม้ผลิ บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนรู้สึกอยากหลับฝันให้เนิ่นนานมากกว่านี้หากแต่ซือหยางจำได้ว่าเขาไม่ควรนอนเอ้อระเหยแล้วตื่นเสียทีจึงค่อย ๆ ลืมตา ภาพตรงหน้าเลือนรางแต่ยังพอมองออกได้ว่าตัวเองกำลังเห็นสิ่งใดดวงตาสองสีจ้องเขม็ง สีหน้างงงวยและนิ่งงันไปชั่วขณะพลางตบหน้าตัวเองดังเพียะเพราะคิดว่าวิญญาณหลุดออกจากร่างตายไปแล้วความเจ็บแสบยังคงอยู่จึงได้แต่สงสัยว่าบุรุษที่หน้าตาเหมือนกันตรงหน้าเป็นผู้ใดกันแน่ พลันหันมองหญิงสาวผมดำสยาย ดวงตาสีน้ำเงินเข้มที่นั่งเล่นอยู่ข้างกันแม้จำไม่ได้ว่าเคยพบหน้านางที่ใดมาก่อนแต่ความรู้สึกในใจนั้นคุ้นเคยยิ่งนัก หัวใจเต้นตึกตักไม่เป็นจังหวะเผลอก้าวเดินไปหาโดยไม่รู้ตัว แต่กลับชะงักไปก่อนเพราะท่าทีของชายตรงหน้าดูเจ้าเล่ห์เสียเหลือเกินจึงยืนเฉย ๆ ดูว่าเขาคิดทำสิ่งใดกันแน่แววตาชายแปลกหน้ามองหญิงสาวข้างกายอย่างมีความนัย รอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้ารูปงามที่มีรอยแผลเป็น มือขวาค่อย ๆ เลื่อนจับมือหญิงสาวแล้วทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้“ซือหยาง… มีอันใ