جميع فصول : الفصل -الفصل 90

ริสาไม่ได้มาหาเรื่อง ท่าทางและคำพูดหญิงสาวบอกเธออย่างนั้น เธอเองก็ใช่ว่าจะอยากมีเรื่อง เพราะขนาดเรี่ยวแรงที่จะลุกขึ้นยืนยังไม่ค่อยมีเลย จะเอาอะไรไปสู้คนอื่นได้ ที่สำคัญคือลูกสาวเธอกำลังป่วย เธอต้องพาลูกไปหาหมอ"น้องต้องค่ะ ลูกสาวฉันเอง น้องต้องไม่สบาย ร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่เมื่อคืน ตัวก็ร้อน พาไปหาหมอที่คลินิกแล้ว แต่น้องต้องก็ยังไม่ดีขึ้นเลยค่ะ ฉันอยากพาลูกเข้าไปหาหมอในเมือง แต่ไม่มีรถ""แล้วพ่อของเด็กล่ะคะ ทำไมเขาไม่มาด้วย" ก็ไม่อยากสาระแนเรื่องส่วนตัวตติยาหรอกนะ แต่ก็จำเป็นต้องถามว่าทำไมสามีหล่อนไม่ช่วยภรรยาดูแลลูก ปล่อยให้ผู้หญิงตัวเล็กๆ พาลูกมายืนตากแดดตากลมอยู่ข้างถนนอย่างนี้ได้ยังไง"พ่อเด็ก.. พ่อเด็กไม่รู้ค่ะว่าฉันท้อง" หากเขารู้ เธอกับลูกไม่รอดแน่ ผู้ชายคนนั้นกระหายและรักในอำนาจยิ่งกว่าสิ่งใด ใครหรืออะไรที่ขวางทางเขา เขาสามารถกำจัดทิ้งได้โดยไม่เสียเวลาคิด แม้กระทั่ง.. สายเลือด"ฉันจะไปขอนแก่น คุณจะไปด้วยกันก็ได้นะคะ" เธอเกลียดตติยา หากแต่เด็กในห่อผ้านั่นไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยความบาดหมางของผู้ใหญ่ ไม่ควรเลยสักนิดที่เด็กต้องมาร่วมรับผิดชอบ อีกอย่างขนาดหมาแมวเธอยังเมตตา แต่นี่ค

"หลงไงคะ หลงผิดไปชั่วขณะ" แม้จะผ่านมาหลายปี ทว่าตติยาจำได้ดีว่าอดีตเกิดอะไรขึ้นบ้าง "ฉันพยายามเป็นผู้หญิงเก่ง เป็นที่ปรึกษาให้คุณกรณ์ในเรื่องงาน พยายามเป็นทุกอย่างในแบบที่เขาชอบ เขาเลยคิดว่าเขารักฉัน แต่ความจริงแล้วไม่ใช่หรอกค่ะ ถ้าฉันไม่โกหกว่าท้อง จ้างให้คุณกรณ์ก็ไม่หย่ากับคุณ""แล้วทำไมอยู่ๆ คุณถึงได้มาเล่าเรื่องพวกนี้ให้ฉันฟังละคะ""เพราะคุณเป็นคนดีคุณนิด ฉันเลว แต่ก็พอมีสำนึกอยู่บ้างว่าไม่ควรทำร้ายคนอย่างคุณ คนที่ช่วยฉันกับลูกไว้ ฉันไม่รู้หรอกนะว่าตอนนี้คุณกับคุณกรณ์เป็นยังไงกันบ้าง แต่ที่ฉันอยากจะบอกคือฉันกับเขาไม่เคยมีอะไรกัน ฉันสร้างสถานการณ์ โกหกคุณกรณ์ทุกอย่าง ที่สำคัญ เชื่อเถอะว่าสามีของคุณไม่เคยรักฉัน ฉันผ่านผู้ชายมาเยอะ ฉันรู้ว่าอันไหนเรียกว่ารัก แล้วความรู้สึกแบบไหนคือหลงผิดชั่วขณะ คุณกรณ์เป็นแบบหลัง"ไม่รู้เหมือนกันว่าเธอควรรู้สึกเช่นไรดี ดีใจงั้นหรือ ก็ไม่ หรือว่าเฉยๆ ก็ไม่ใช่อีก ไม่รู้สิ เธอไม่รู้เหมือนกันว่าตอนนี้ตัวเองกำลังรู้สึกแบบไหนกันแน่ "ขอบคุณนะคะ ขอบคุณที่มาบอกฉัน""ยังมีอีกเรื่องที่ฉันอยากบอก ฉันอิจฉาคุณนะคะคุณนิด ฉันรู้ดีว่าอะไรเป็นอะไร รู้ว่าใครช่วยคุณหนึ่

เรื่องที่ริสาถาม ทำเขานอนไม่หลับทั้งคืน จึงลุกขึ้นมาอาบน้ำรอเล่นกับลูกสาวแม่ง! ถามมาได้ว่าถ้าเธอไปแต่งงานกับใครอื่นแล้วเขาจะว่ายังไง ว่าอะไรได้ล่ะ นอกจากกล่าวคำยินดี แต่ใจนี่ย่อยยับไปหมดแล้วตอนพูด"ตื่นเช้าจังนะคะ" แค่ได้กลิ่นกาแฟก็รู้แล้วว่ามีคนตื่นก่อนเธอ"พี่นอนไม่ค่อยหลับน่ะ เลยมานั่งทำงานฆ่าเวลารอดารินตื่น" ใช่ว่าจะมีเขาแค่คนเดียวที่ตื่นเช้า ริสาเองก็เหมือนกัน แถมวันนี้ยังแต่งหน้าแต่งตัวสวยแปลกๆ "จะไปไหนเหรอ เป๊ะเชียว""จะไปรับพี่อันเดรสที่สนามบินน่ะค่ะ"อันเดรส..สามปีแล้ว นี่มันยังอยู่อีกเหรอ"อ้อ""ช่วงเช้านิดฝากพี่กรณ์ดูดารินหน่อยนะคะ""ครับ"กรณ์ดูหงุดหงิดขึ้นมาเมื่อเธอพูดถึงอันเดรส คงไม่ใช่เพราะเขาเข้าใจผิดเรื่องความสัมพันธ์ของพวกเราสองพี่น้องหรอกนะ"นิด ที่นิดถามพี่ว่าถ้านิดจะแต่งงานใหม่ หมายถึงผู้ชายที่ชื่ออันเดรสอะไรนี่น่ะเหรอ" เขานอนคิดเรื่องที่ริสาพูดทั้งคืน พยายามบอกตัวเองแล้วว่าเธอมีสิทธิ์เริ่มต้นใหม่ และเขาไม่ควรเข้าไปยุ่ง ซึ่งก็ตั้งใจแล้วว่าจะไม่ยุ่ง แต่ทำไงได้ ดารินเป็นลูกเขานะ คงต้องช่วยริสาคัดกรองผู้ชายคนใหม่ของเธอหน่อย เกิดไอ้บ้านั่นเป็นคนไม่ดี ดารินก็พลอยแย่ไ

"ว่าไงนะ.." เสียงทุ้มที่เปล่งออกมาเบาหวิวเสียจนแทบไม่ได้ยินคล้ายว่าวิญญาณหลุดออกจากร่าง กรณ์ชาหนึบไปทั้งหัวใจ เขาแทบยืนไม่ไหวเมื่อรู้ว่าริสามีข่าวดี เธอกำลังจะมีลูกอีกคน"ตามมานะ ถ้าอยากดู" ดูจากสีหน้าและแววตา เดาได้เลยว่าจินตนาการกรณ์กำลังบรรเจิด มิน่าเล่า ยาหลอนประสาทที่ตติยาใช้ถึงได้ผล เพราะไอ้บ้านี่มโนเก่งนี่เองกรณ์เดินตามอันเดรสไปอย่างไม่รู้ตัว ในหัวว่างเปล่า มิน่าเล่าเมื่อวานริสาถึงได้ถามว่าหากเธอจะแต่งงานใหม่เขาจะว่ายังไง"คุณอันเดรส อย่าทำให้นิดเสียใจเหมือนผมนะ""ผมไม่มีวันทำให้นิดเสียใจ" นัยน์ตาสีน้ำหมึกฉายชัดว่าร้าวรอน เห็นแล้วก็สงสารอยู่หรอก แต่ก็อยากจะด่าเปิงนักที่กรณ์โง่ให้ผู้หญิงหลอกจนต้องเสียครอบครัวไป แต่ถึงจะโดนหลอกก็ใช่ว่ามันจะไร้ความผิด เรื่องบนเตียงที่ตติยาจัดฉากน่ะจริง และเรื่องที่กรณ์เป็นคนเอ่ยปากขอหย่าริสาก็จริงเช่นเดียวกัน "นิดเป็นคนดี เวลารักใคร นิดทุ่มเทให้หมดหัวใจ ผมไม่มีทางตอบแทนความรักของเธอด้วยการทรยศหักหลังหรือทำให้เธอเสียใจแน่นอน"น้ำเสียงอันเดรสเข้มขึ้น นัยน์ตาดุกร้าวก็เช่นกัน"ผมรู้จักกับนิดก่อนที่พ่อเดชจะจากไปแค่ไม่กี่วัน ครั้งแรกที่ผมเห็นหน้าเธอ ผ

'ผมจะไปเยี่ยมแม่ลูกอ่อน ฝากคุณเตรียมขอเยี่ยมให้ผมด้วย อ้อ! เอาพวกของบำรุง อาหารเสริมด้วยนะ ขอแบบที่ดีที่สุด' หลายเดือนแล้วที่เขาไม่ได้เจอริสากับดาริน หากถือโอกาสนี้ไปเยี่ยมหลานที่พึ่งคลอดแล้วก็ไปเจอลูกสาวด้วย อันเดรสคงไม่ว่ากันนะ"ไม่มีคุณแม่พึ่งคลอดชื่อนี้เลยนะคะ"พนักงานของทางโรงพยาบาลยืนยันกับเขาเป็นครั้งที่สาม "แน่ใจเหรอครับ""ค่ะ ไม่มีคุณริสา ปิยะศักดิ์""งั้นไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก" ริสาอาจเปลี่ยนไปใช้นามสกุลอันเดรส ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร เดี๋ยวเขาโทร. ถามสามีเจ้าหล่อนก็ได้ เขามีเบอร์ติดต่ออันเดรสอยู่'ผมมาเยี่ยมคลอดภรรยาคุณ''อ๋อ ภรรยาผมอยู่ห้องพักฟื้น 305 ชั้นห้า คุณขึ้นมาได้เลย แต่ลูกผมอยู่ห้องเนอสเซอรี่นะ'กรณ์ก้าวขาที่หนักอึ้งไปยังชั้นและห้องที่อันเดรสบอก เขาชั่งใจอยู่นานว่าจะเปิดประตูเข้าไปดีไหม กลัวทำใจไม่ได้เรื่องริสามีครอบครัวใหม่ แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจหมุนลูกบิดเปิดประตูแล้วก้าวขาเดินเข้าไปในห้อง"คูมพ่อ" ดารินโผเข้าหาอ้อมอกพ่อด้วยความดีใจ "ดารินคิดถึงคูมพ่อ""พ่อก็คิดถึงดารินที่สุดเลยลูก" เขาหอมแก้มลูกสาวฟอดใหญ่ทั้งข้างซ้ายและข้างกว่าก่อนหันไปมองที่เตียงคนไข้ หวังจะกล่าวคำ