جميع فصول : الفصل -الفصل 70

“พี่กรณ์รู้ไหม นอกจากนิดจะหาเงินเก่งแล้ว นิดยังเข้าใจคนเก่งอีกต่างหาก อย่างเราสองคนที่ต้องแต่งงานกันก็เป็นเพราะผู้ใหญ่ พี่กรณ์ไม่ได้รักนิด ไม่ได้ชอบนิด ไม่ได้เลือกนิดเป็นเมียเพราะอยากได้เป็นเมียจริงๆ การที่หัวใจพี่ที่ยังว่างจะไปรับผู้หญิงคนอื่นเข้ามาก็ไม่แปลก แต่มันผิดก็ตรงที่พี่มีนิดเป็นเมียอยู่เนี่ยแหละค่ะ พี่น่าจะมาเคลียร์กับนิดก่อน ไม่ใช่คบยายนั่นซ้อนทั้งที่ยังมีทะเบียนสมรสคาอยู่” ไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะเข้มแข็งจนพูดเรื่องนี้ได้“เรื่องพี่กับติน่า พี่ยอมรับว่าพี่ผิด แต่เรื่องที่นิดบอกว่าพี่ไม่ได้รักนิด ไม่ใช่เลย พ่อไม่เคยบังคับพี่ให้แต่งงานนะนิด ถ้าพี่ไม่ยอมซะอย่างก็ไม่มีใครบังคับพี่ได้” เขาไปหาตติยาที่คอนโดมิเนียมหล่อนบ้าง ทว่าก็ไม่ได้มีอะไรกันทุกครั้ง เขามีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับผู้หญิงคนนั้นนับครั้งได้ และทุกครั้งที่เกิดขึ้นก็เพราะเมา เมาหนักจนจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าทำอะไรลงไป เห็นก็แต่น้ำที่หลั่งในถุงยางที่เป็นเครื่องยืนยันว่าเขานอนกับตติยาทว่าก็ยอมรับแหละว่าเผลอใจไปจริงๆ เพราะตติยาเป็นผู้หญิงที่ตรงไทป์ สวย ฉลาด มาดดี คุยกับเธอเหมือนคุยกับคนที่พูดภาษาเดียวกัน เธอเข้าใจเขาทุกอย่าง รู้ว่

ดวงตาแพรวพราว รอยยิ้มกรุ้มกริ่มที่กรณ์ส่งมา มันทำให้เธอคิดเป็นอื่นไม่ได้เลย “อยากมีน้องให้ดารินเพิ่มเหรอคะ”“รู้ใจพี่จริงๆ แล้วนิดว่าไงล่ะ มีน้องให้เจ้าหมูเพิ่มอีกสักสามคนดีไหม”“อืม ก็ดีนะคะ” ริสาพยักหน้ารัวอย่างเห็นด้วย “งั้นพี่กรณ์ก็รีบหาเมียเร็วๆ จะได้รีบผลิตน้องให้ดาริน”“ดารินคงไม่อยากได้พี่น้องต่างแม่” เขาขยับเข้าไปใกล้ริสา เคยคิดจะปล่อยเธอไปนะ แต่ตอนนี้ไม่แล้ว “นิด.. เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้ไหม พี่สัญญาว่าจะไม่ทำให้นิดเสียใจอีก”คำตอบที่กรณ์ได้รับคือการที่ริสาอุ้มลูกเข้าห้องแล้วปิดประตูใส่หน้า“โธ่นิด..”คนที่คิดว่าอดีตภรรยาจะยอมหวนคืนหาถึงกับเข่าอ่อนกรณ์ทรุดนั่งหน้าประตูห้องนอนแม่ดาริน ความมั่นใจที่เคยมีอยู่เต็มร้อยว่ายังไงก็ง้อริสาสำเร็จเพราะเห็นว่าความสัมพันธ์ระหว่างเราดีขึ้นมาก เวลานี้แทบไม่เหลือประตูห้องถูกเปิดออกอีกครั้งก่อนที่ริสาจะปิดมันลงอย่างเบามือที่สุดด้วยกลัวดารินตื่น “พี่กลับกรุงเทพฯ ไปเถอะค่ะ ส่วนดารินเดี๋ยวนิดดูแลเอง”“ไม่นะนิด นิดอย่าทำอย่างนี้ พี่ขอโทษ อย่าไล่พี่ไปไหนเลยนะ” เขากอดขาอดีตภรรยา อ้อนวอนเจ้าหล่อนทั้งน้ำตาทว่าน้ำตาของกรณ์ไม่ได้ทำให้ริสาใจอ่อนแ

คราบน้ำตาที่อาบไล้สองแก้มพ่อของลูกบีบคั้นความรู้สึกริสาให้เจ็บปวดตาม เธอเห็นทุกอย่างแม้มองจากมุมไกล ได้ฟังทุกคำที่กรณ์พูดกับลูก เขาเจ็บปวด เขาเสียใจ ทุกอย่างเธอรับรู้ได้ หากแต่จะให้ทำอย่างไร ในเมื่อความรู้สึกเธอที่มีต่อกรณ์ในเวลานี้ไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว และจะไม่มีวันกลับไปเป็นเหมือนเดิมได้อีกความรู้สึกที่เปลี่ยนไป ไม่ได้หมายความว่าไม่รัก ความรักที่เธอมีให้กรณ์ยังคงเหมือนเดิม แต่ทุกครั้งที่ความรักของกรณ์ทำให้หัวใจเธอฟูฟ่อง ไม่นานเรื่องราวที่เคยเกิดขึ้นในวันวานก็จะกลายร่างเป็นหนามตำใจ เสียดแทงก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายให้เจ็บปวด ทุรนทุราย แทบขาดใจทุกครั้งเมื่อนึกถึงเรื่องที่พ่อของลูกมีใครอีกคน หลงผู้หญิงคนนั้นจนถึงขั้นขอหย่าพอแล้ว ไม่เอาแล้ว ไม่อยากเป็นอย่างนี้อีกแล้ว เธอต้องจบทุกอย่างในวิถีทางที่ดีที่สุดสำหรับทุกคนทุกคนจะได้เริ่มต้นใหม่ ทั้งเธอ กรณ์ และดารินครั้งหนึ่งเคยให้โอกาสกรณ์ในฐานะพ่อของลูก ชายหนุ่มทำมันได้ดี เราสองคนคล้ายว่าจะปรับตัวเข้าหากันได้ในสถานะนั้น แต่ก็แค่ช่วงสั้นๆ ความใกล้ชิดทำให้เขาคิดอยากหวนกลับมาจนถึงขั้นเอ่ยวาจาขอคืนดีส่วนเธอ.. เธอที่คิดว่าตัวเองใจแข็ง ตัดอดีตสาม

อย่างน้อย.. แค่บอกกันให้รู้บ้างว่าเธอกับลูกใช้ชีวิตอยู่ยังไง สบายดีไหม แต่นี่เธอไปไม่ทิ้งไว้แม้กระทั่งร่องรอย“ขออนุญาตครับบอส” พีระพงษ์รายงานเจ้านายเมื่อกรณ์พยักหน้าอนุญาต “ตั้งแต่วันนั้น เส้นทางการเงินของคุณนิดก็ไม่เคลื่อนไหวเลยครับ ไม่มีข้อมูลว่ารูดบัตรเครดิตหรือทำธุรกรรมทางการเงินที่ไหน”วันที่ริสาพาลูกหนีไป เจ้าหล่อนได้ทำการถอนเงินสดกว่ายี่สิบล้านบาทจากบัญชี หลังจากวันนั้นธุรกรรมทางการเงินของหญิงสาวก็ไม่มีการเคลื่อนไหวอีกเลยเงินยี่สิบล้านไม่ใช่น้อยๆ ไม่มีทางที่ริสาจะเก็บเงินสดมากขนาดนั้นไว้กับตัวเอง"ตรวจสอบดีแล้วใช่ไหม แล้วรายชื่อคนที่เดินทางออกนอกประเทศล่ะ""ไม่มีรายชื่อคุณริสากับคุณหนูดารินครับ"นัยน์ตาสีน้ำหมึกสั่นสะท้าน กรณ์ทรุดนั่งลงบนโซฟา เขาฟุบหน้าลงกับฝ่ามือตัวเองอย่างคนหมดหนทาง กว่าสามเดือนที่ตามหาริสา เขาไม่พบแม้กระทั่งเบาะแสเจ้าหล่อน เธอหายไปอย่างไร้ร่องรอยราวกับหายตัวได้“แล้วประวัติการรักษาพยาบาลของดารินล่ะ นายลองเช็กดูหรือยัง นิดต้องพาลูกไปฉีดวัคซีนบ้างสิ”“ผมเช็กทุกโรงพยาบาลแล้วครับ ยกเว้นก็แค่..”“แค่อะไร”“ยังเหลือโรงพยาบาลเอกชนอีกประมาณสามที่ครับที่ผมยังไม่ได้

"ฮึก! ฮือ~" เค้กชิ้นสุดท้ายถูกตักเข้าปาก กรณ์กินขนมหวานก้อนกลมทั้งน้ำตา ตรงหน้าชายหนุ่มมีรูปถ่ายครอบครัวในวันที่ดารินคลอดที่ถูกอัดใส่กรอบไว้เป็นอย่างดีวางตั้งอยู่ "ไม่ว่าจะต้องรออีกนานแค่ไหน พี่จะรอนิดกับลูกนะ"สามปีที่เวลาล่วงเลยไป กรณ์เลือกฝังตัวเองไว้กับช่วงเวลา ณ ขณะหนึ่งในอดีต ทิ้งชีวิตที่ใครต่อใครบอกให้ก้าวเดินไปข้างหน้า จมดิ่งกับความทรงจำดีๆ ที่เคยมีริสากับดารินอยู่ในนั้น ยิ้มทั้งน้ำตาทุกครั้งที่กลับมาบ้านที่เขาใหญ่ ขวดนม เบาะนอน ข้าวของเครื่องใช้ของสองแม่ลูก เปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจยามได้ทอดสายตามองไปแล้วเห็นมัน"ไม่รู้ว่านิดอยู่ไหน แต่หวังว่านิดคงได้เห็นรถไฟฟ้าที่เอ็มไพร์กรุปนำเข้าวิ่งอยู่บนถนนบ้างนะ" เขาทำทุกวันด้วยความตั้งใจอย่างหวังว่าวันหนึ่งวันใดที่ริสากลับมา เธอจะยังภูมิใจในตัวพี่กรณ์ทำทุกวันและทุกย่างก้าวของชีวิตให้ดีที่สุดอย่างที่ครั้งหนึ่งริสาเคยบอกไว้“ไม่มีใครย้อนกลับไปแก้ไขสิ่งที่เกิดขึ้นได้ อะไรที่เกิดขึ้นแล้วย่อมไม่อาจแก้ไข เพราะฉะนั้นอยู่กับปัจจุบัน ทำทุกวันให้ดีที่สุด อนาคตจะได้ไม่ต้องมานั่งเสียแล้วคิดซ้ำไปซ้ำมาว่าถ้าวันนั้นทำอย่างนี้ วันนี้ก็คงไม่เป็นอ