Alle Kapitel von ขอแค่รักกันสักนิด: Kapitel 91 – Kapitel 100

"อาจจะเบื่อที่ต้องฟังประโยคนี้ซ้ำๆ แต่นิด พี่อยากบอกนิดว่าพี่ขอโทษนะ ขอโทษสำหรับทุกอย่าง""นิดก็อยากบอกพี่กรณ์อีกครั้งเหมือนกันค่ะว่าไม่เป็นไร"เราทุกคนล้วนเคยทำผิดพลาดด้วยกันทั้งนั้น หากผิดแล้วพยายามปรับปรุงแก้ไข ไม่กลับไปทำผิดซ้ำในเรื่องเดิมอีก ก็ควรได้รับการให้อภัยไม่ใช่หรือนับจากวันที่ริสาลากกระเป๋าออกจากบ้านจนถึงวันนี้ก็เกือบห้าปีแล้ว และเป็นเวลาเกือบห้าปีเช่นเดียวกันที่เขาเลือกขังตัวเองไว้กับความทรงจำที่เกิดขึ้นในบ้านหลังนั้นบ้าน.. ของเราสองคนที่รอการกลับมาของเจ้าหล่อนอยู่ทุกวัน"สุขสันต์วันเกิดนะนิด"วันที่ยี่สิบห้าเดือนพฤศจิกายน กรณ์จำมันได้ดีว่าเป็นวันอะไร เป็นอีกวันที่เขาฉลองกับตัวเองเงียบๆ ไม่ได้ป่าวประกาศให้ใครรู้ ไม่ได้โพสต์รูปถ่ายลงอินสตาแกรม เป็นอีกวันที่ทรมานความรู้สึกที่สุด แต่วันเกิดริสาปีนี้ กลับไม่เป็นเหมือนปีที่ผ่านมา"สร้อยเส้นนี้พี่สั่งทำไว้ ตั้งใจว่าจะให้นิดตั้งแต่หลายปีก่อน"แต่ยังไม่มีโอกาสได้ให้ เพราะวันเกิดปีนั้น ริสาไม่ได้อยู่กับเขาแล้ว"ขอบคุณนะคะ สวยมากเลย" สร้อยคอทองคำขาว ด้านในของจี้สลักตัวอักษรสามตัวเอาไว้ D R K คงเป็นตัวย่อของดาริน ริสา แล้วก็กรณ์

ไม่อยากเชื่อเลยว่าชายหนุ่มเจ้าสำราญที่ผ่านผู้หญิงมาหลายชาติหลากเชื้อพันธุ์จะเกิดอาการประหม่าเมื่ออยู่ต่อหน้าเจ้าสาวตัวเองเจ้าสาวอายุยี่สิบสองปี..วัยที่กรณ์ไม่เคยคิดยุ่งเกี่ยวด้วย เพราะกลัวความยุ่งยากในภายหลัง ทว่าสุดท้ายเขากลับได้แต่งงานกับสาวน้อยที่พึ่งเรียนจบมหาวิทยาลัยสวย ใส หุ่นเอ็กซ์ หน้าเด็ก แต่นมโคตรโตเห็นแล้วชายวัยกลัดมันน้ำลายไหล หากเป็นผู้หญิงคนอื่น กรณ์คงไม่มัวนั่งมองหน้าให้เสียเวลา คงจัดกันไปสักยกหรือหลายยกแล้วแต่นี่เธอคือนิด นิดเด็กดี..กรณ์นั่งลงข้างเจ้าสาววัยใสไร้เดียงสา เจ้าหล่อนหันมาสบตากับเขา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มสุกวาวราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าในคืนเดือนมืดเผยชัดว่าหญิงสาวตื่นกลัว นั่นยิ่งทำให้เขาไม่กล้าแตะต้องเธอ ทั้งที่อยากกระชากชุดเจ้าสาวสีขาวขวางหูขวางตาออกแล้วฟอนเฟ้นสองเต้าใหญ่เหมือนภูเขาไฟสองลูกให้หนำใจ"น้องนิดหิวไหมคะ" เป็นอีกครั้งที่ไม่คาดคิดเหมือนกันว่าตัวเองจะถามผู้หญิงตัวหอมเนื้อนุ่มนิ่มที่อยู่ในห้องด้วยกันสองต่อสองด้วยประโยคนี้"ไม่หิวค่ะ พี่กรณ์ล่ะคะ หิวไหม""พี่เองก็ไม่หิวเหมือนกันค่ะ" หมายถึงไม่หิวข้าวนะ แต่ถ้าหากถามว่าหิวอย่างอื่นไหม ตอบเลยว่าหิวสุดๆ

สัมผัสจากกรณ์ทำให้หญิงสาวร้อนจนแทบหลอมละลายไม่ต่างจากขี้ผึ้งยามโดนไฟลน"คนหื่น" อารมณ์คุกรุ่นเมื่อครู่ถูกดับด้วยความพิษใคร่ที่ระอุยิ่งกว่า "อื้อ~""ก็เมียเซ็กซี่" เขาอุ้มริสาขึ้นนั่งบนโต๊ะทำงาน ช้อนปลายคางหญิงสาวขึ้นรับจุมพิตร้อน แทรกสอดปลายลิ้นเข้าไปกวาดต้อนเอาความหวานจากเจ้าหล่อนอย่างคนไม่รู้จักพอหญิงสาวรีบสูดเอาอากาศเข้าปอดหลังกรณ์ผละออกอย่างอ้อยอิ่ง"พี่รักนิดมากรู้ไหมคะ"ดวงตาหวานเชื่อมที่มองมาหลอมริสาให้ละลาย กรณ์ทรงเสน่ห์เสมอทั้งในอดีตและปัจจุบัน ใบหน้าคมคร้าม ดวงตาดุดันแข็งกร้าวในบางครั้ง ทว่าบางครากลับหวานไม่ต่างจากน้ำผึ้ง ทั้งริมฝีปากบางหยักสีชมพูธรรมชาติอย่างคนผิวขาวจัด คิ้วเข้มได้รูปรับกับดวงตา จมูกโด่งคมสันที่มองครั้งใดก็ใจสั่น ทุกอย่างบนใบหน้าผู้ชายคนนี้ล้วนถูกจัดสรรได้อย่างลงตัวและพอดิบพอดีสมแล้วกับตำแหน่งลูกรักพระเจ้า"นิดรักพี่ไหมคะ" กรณ์ไล้นิ้วไปตามริมฝีปากบวมเจ่อเพราะน้ำมือเขา"นิดรักพี่กรณ์" หญิงสาวช้อนตาขึ้นสบประสานกับคนตรงหน้า เพียงแค่เขายิ้มตอบกลับมาก็สามารถสยบเธอได้อย่างราบคาบ จากที่เคยคิดดื้อดึงกลับยอมจำนนแต่โดยดี สำหรับเธอกรณ์ช่างอันตรายนักยอมเขาทุกอย่างทุ

แม้เข็มนาฬิกาพาเวลาเคลื่อนผ่าน แต่กรณ์ยังคงจดจำทุกอย่างได้เป็นอย่างดีราวกับมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน“เรายังไม่มีรูปถ่ายสามคนพ่อแม่ลูกเลย พี่ขอถ่ายไว้ได้ไหม” เผื่อวันหนึ่งวันใดไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว อย่างน้อยก็ยังพอมีรูปถ่ายไว้ให้ดูต่างหน้า ไว้เป็นเครื่องเตือนใจว่าหากต้องสูญเสียสิ่งใดไป นั่นเป็นเพราะตัวเขาเอง“ได้ค่ะ แต่ว่าอย่าลืมปิดเสียงชัตเตอร์นะ เดี๋ยวตัวเล็กตื่น”ชัตเตอร์ถูกกดรัวๆ กดจนกระทั่งเหลือพื้นที่เก็บข้อมูลได้อีกรูปเดียว รูปที่กรณ์กับริสาหันมองหน้าแล้วยิ้มให้กัน ยิ้มที่กว้างจนส่งไปถึงดวงตา ยิ้มสุดท้าย.. ที่มอบให้แก่กันและกันนัยน์ตาสีน้ำหมึกร้าวลึก กรณ์ยังฝังใจกับเรื่องในอดีต เธอรู้.. เขาไม่เคยลืมมันได้เลย "ดารินขา หนูรู้ไหมลูกว่าวันที่แม่คลอดหนู คนที่โล่งใจที่สุดไม่ใช่แม่ แต่เป็นพ่อ พ่อของหนูน่ะร้องไห้ขี้แยทั้งวัน พูดนิดพูดหน่อยก็น้ำตาไหล แถมยังเป็นพวกขี้เห่อ เดินไปห้องเนอสเซอรี่ที่หนูอยู่ทั้งวัน""จริงเหรอคะ" หนูน้อยนั่งฟังเรื่องที่แม่เล่าอย่างตั้งอกตั้งใจ"จริงสิคะ พอพวกเราสามคนกลับมาที่บ้าน พ่อกรณ์ของดารินก็เป็นคนเลี้ยงหนู พ่ออยู่กับหนูทั้งวัน คอยป้อนนม คอยเปลี่ยนแพมเพิร์ส

"อุ๊ย!" เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกกรณ์สวมกอดจากด้านหลัง "ตกใจหมดเลยค่ะ""คิดอะไรอยู่คะ หรือว่ากำลังคิดถึงพี่"ริสาหลุดขำ นี่กรณ์ไปจำประโยคเมื่อครู่มาจากละครเรื่องไหนกัน ฟังแล้วขนลุกชะมัด"อะไรกันคะ เราพึ่งเจอกันไปเมื่อสิบห้านาทีก่อนนี่เอง" หลังส่งดารินเข้านอน กรณ์ก็ไปอาบน้ำ ส่วนเธอที่จัดการตัวเองเรียบร้อยแล้วจึงออกมานั่งเล่นที่ชานบ้าน"ตอบแบบนี้น้อยใจแย่เลย รู้ไหมพี่คิดถึงนิดแค่ไหน สำหรับพี่สิบห้านาทีที่ไม่ได้เห็นหน้านิดก็ใจแทบขาด"สงสัยต้องบอกให้กรณ์เลิกดูซีรีส์เกาหลีสักพัก ดูท่าแล้วอาการหนักพอสมควร นี่คงไปจำคำพูดของท่านประธานอียองกุกมาแน่ๆ"โธ่ ขนาดเลยเหรอคะ" เธอเอนกายอิงแอบแนบอกสามี คืนนี้ท้องฟ้าไร้แสงดาว คงเหน็บหนาวน่าดูหากไม่มีไออุ่นจากคนที่เรารัก "คิดถึงก็คิดถึงค่ะ นิดเองก็ไม่อยากห่างจากพี่กรณ์เหมือนกัน มีความสุขชะมัดที่ได้อยู่ใกล้พี่อย่างนี้""พี่เองก็เหมือนกัน มีความสุขที่สุดที่ได้อยู่กับนิด" นิดเด็กดี.. ว่าแต่เด็กดีจะดื่มแอลกอฮอล์กับคนแก่จอมเกเรอย่างเขาไหมนะ "อากาศแบบนี้เบียร์สักกระป๋องดีไหมนิด""ไม่ดีค่ะ นิดดื่มไม่ได้พี่กรณ์" แอลกอฮอล์ที่ดื่มอยู่เป็นประจำกลายเป็นของต้องห้ามสำ