All Chapters of ขอแค่รักกันสักนิด: Chapter 41 - Chapter 50

“ตามมาเฝ้าเมียว่างั้น ไม่สิ! ต้องพูดว่าเมียเก่า”“เออ กูตามมาเฝ้านิด มึงก็ดูสิ เป็นผู้หญิงตัวคนเดียวแถมยังท้องยังไส้ แต่มาอยู่บ้านน็อคดาวน์กลางป่ากลางเขาแบบนี้เนี่ยนะ”ไม่รู้ว่าไอ้อันเดรสมันหายหัวไปไหนถึงได้ทิ้งให้ริสาอยู่คนเดียว ไม่อยากเห็นหรอกว่าแม่ของลูกอยู่บ้านหลังเดียวกับผู้ชายคนอื่น แต่มันดีกว่ามากหากเทียบกับการที่ผู้หญิงตัวเล็กๆ ที่มดยังไม่กล้าฆ่าต้องอยู่คนเดียวกลางป่ากลางเขาที่มองมุมไหนก็ไม่ปลอดภัยสำหรับเธอสักนิด“ท้อง!” แก้วร็อกในมือแทบร่วง “แล้วมึงเอาไงต่อวะ ในท้องนิดลูกมึงเลยนะเว้ย จะไม่ทำอะไรหน่อยเลยเหรอ”“กูจะทำอะไรได้มากกว่าการตามดูแลนิดอยู่ห่างๆ วะ กูมันก็เหมือนมึงนั่นแหละ นิดไม่เอากู แล้วมึงรู้อะไรไหม ผู้หญิงที่ไอ้อันเดรสรุ่นน้องมึงคลั่งไคล้น่ะคือนิด นิดไปตรวจครรภ์ครั้งล่าสุดก็มันนั่นแหละพาไป”ตกใจซ้ำตกใจซ้อน นี่มันละครหลังข่าวช่องมากสีน้อยสีชัดๆ “จริงดิ? เหี้ยแม่งโลกกลม”“เรื่องอื่นกูไม่รู้ว่าโลกกลมหรือเปล่า แต่เรื่องที่กูเจอไอ้อันเดรสที่บาร์ ไม่ใช่เพราะโลกกลมแน่”เอกสารทุกอย่างที่ต้องผ่านการอนุมัติจากผู้บริหาร กรณ์ให้เลขานุการหอบมาให้ที่เขาใหญ่ ชายหนุ่มไม่กลับกรุงเทพ

ริสาเชื่อเสมอว่าแม้ต้องเจอกับเรื่องหนักหนาสาหัสเพียงใด แต่ชีวิตยังมีอะไรดีๆ ให้พบเจออีกเยอะ ทุกอย่างที่ผ่านเข้ามาล้วนแล้วแต่เป็นประสบการณ์ สุข เศร้า เหงา เสียน้ำตา สักวันเราจะลืมเลือนความรู้สึกที่เคยเกิดขึ้น ณ ช่วงเวลาหนึ่ง ช่วงเวลาแสนสั้นที่ไม่ควรจมปลักอยู่กับมันนาน“ลูกสาวคุณนิดต้องน่ารักน่าชังมากแน่เลยค่ะ”ริสายิ้มร่า แววตาที่เมื่อหลายเดือนก่อนถูกเคลือบไว้ด้วยแววโศก ยามนี้สุกสกาวราวกับมีดาวดวงน้อยเปล่งแสงในนั้น หญิงสาวกาปฏิทินนับวันนับคืน อยากให้ถึงวันกำหนดคลอดไวๆ แม้รู้ว่าเร่งวันเร่งเวลาไม่ได้ ทว่าเธอก็ตื่นเต้นทุกครั้งที่ได้จับปากกาขีดเครื่องหมายทับวันที่ที่นับถอยหลังเรื่อยๆ“นั่นคนส่งพัสดุนี่คะ เดี๋ยวพี่ไปรับให้ค่ะคุณนิด” เป็นปกติที่เจ้านายสาวของเธอจะสั่งของออนไลน์ ริสาก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งที่ชอบแต่งหน้าแต่งตัว ตั้งแต่วันแรกที่พบหน้า แม้นัยน์ตาโศกเศร้า ทว่าส่วนอื่นไม่ได้โทรมตามความรู้สึกข้างใน ริสาไม่เคยปล่อยเนื้อปล่อยตัว มิหนำซ้ำยิ่งท้องยิ่งสวย“รอบนี้หลายกล่องเลยค่ะคุณนิด”“ห้าจุดห้าแฟลชเซลล์ค่าพี่นีย์ สกินแคร์กับเสื้อผ้าลดราคาเยอะ เลยเอฟเพลินมือไปหน่อย”แม้ตั้งครรภ์ก็ยังอยากสวย

ริสาถูกย้ายจากห้องฉุกเฉินมาที่ห้องพักฟื้น หญิงสาวไม่มีญาติที่ไหนนอกจากอันเดรสที่อยู่ไกลถึงสเปน ครั้นจะไหว้วานให้สุนีย์มาอยู่เป็นเพื่อนก็เห็นๆ กันอยู่ว่าตัวสุนีย์เองก็มีพ่อแม่แก่ชราและลูกที่ต้องดูแล แล้วอย่างนี้เธอจะกล้าไปรบกวนได้ยังไงกระนั้นเธอก็ไม่ได้อาการหนักถึงขนาดต้องการคนเฝ้า หรือหากมีอะไรฉุกเฉิน เธอก็แค่แจ้งพยาบาล“นิดไม่ต้องห่วง พี่จะอยู่เงียบๆ ไม่พูดมากทำให้นิดรำคาญ” หญิงสาวปรายตามองเขา เธอไม่พูดอะไรสักคำ ไม่ไล่ ไม่บอกว่าต้องการอะไร เอาแต่เงียบเป็นเป่าสาก บ้างก็หยิบรีโมตมาเปิดโทรทัศน์ดูรายการข่าว “แล้วนี่หิวหรือยังครับ อยากกินอะไรไหม พี่ออกไปซื้อให้”“ไม่ค่ะ ที่จริงนิดอยู่คนเดียวได้นะคะ พี่กรณ์กลับไปเถอะ ถ้านิดอยู่ไม่ได้เดี๋ยวจ้างพยาบาลพิเศษเองค่ะ พี่กรณ์ไม่ต้องอยู่เฝ้าหรอก” เงินไม่สามารถซื้อได้ทุกอย่าง แต่สามารถแก้ปัญหาให้เธอได้เกือบทุกอย่าง เช่นการจ้างพยาบาลพิเศษนี่ล่ะหนึ่งเรื่อง“ระหว่างพี่กับคนอื่น พี่ว่าพี่ดูแลนิดได้ดีกว่านะ” ถึงเป็นอดีตของกันและกันก็เถอะ“นิดไม่อยากรบกวนพี่กรณ์” และเธอก็ไม่อยากอยู่ใกล้เขาเกินความจำเป็น หย่ากันแล้ว อยู่ใครอยู่มันเถอะ อย่ามาใช้อากาศหายใจร

“นิดโตแล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ใครมาอยู่เป็นเพื่อน”ริสาเป็นคนมีเหตุผล แต่ก็แค่บางครั้งเท่านั้น “งั้นก็รอให้โต กว่านี้แล้วจะปล่อยให้อยู่คนเดียว ตอนนี้ยังไม่โตเท่าไหร่อยู่กับพี่ไปก่อนแล้วกัน”ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ขนกระเป๋าสัมภาระทั้งของตัวเองและ ริสาก้าวอาดๆ เข้าบ้านน็อคดาวน์ที่เคยมองจากระเบียงชั้นห้าโดยไม่สนใจว่าเจ้าของบ้านจะโมโหจนหน้าดำหน้าแดง“ค่อยๆ นะคะคุณนิด”สุนีย์ช่วยประคองริสาเข้าบ้าน คนที่ผ่านเรื่องราวมาก่อนคิดว่าตัวเองพอมองออกว่าอะไรเป็นอะไรกรณ์ยังรักแม่ของลูกอยู่มาก แววตาชายหนุ่มยามมองอดีตภรรยา ทั้งห่วงหาอาวรณ์และซ้อนไว้ความรู้สึกผิด“มีคนอยู่เป็นเพื่อนก็ดีนะคะคุณนิด รกเกาะต่ำแถมยังมีเลือดออก อันตรายจังค่ะ อย่าอยู่คนเดียวเลย”เพียงแค่ฟัง ทว่าริสาไม่ได้พูดอะไร“หลายปีก่อนมีผู้หญิงในหมู่บ้านนี่แหละค่ะ มีภาวะรกเกาะต่ำเหมือนคุณนิดเลย แล้วก็อยู่บ้านคนเดียวเหมือนกันด้วย เธอเสียเลือดมากจนช็อก กว่าจะมีคนมาเห็นก็ช่วยไม่ทันทั้งแม่ทั้งลูกแล้วค่ะ”คนขี้กลัวและมีจินตนาการอันบรรเจิดขนลุกเกรียว ริสามองไปบริเวณโดยรอบ “บ้านผู้หญิงคนนั้นอยู่ไกลจากที่นี่ไหมคะ”“คุณนิดเห็นบ้านไม้สองชั้นที่อยู่ข้างร้

ไอ้ชั่วเอ๊ย! ระยำตำบอนจริงๆกรณ์ก่นด่าตัวเองในใจ“เรื่องเงินนิดไม่ต้องห่วงนะ พี่พร้อมซัพพอร์ตเต็มที่” ทั้งในส่วนของนิดและลูก แม้หย่ากันแล้ว แต่เขาก็อยากเป็นพี่กรณ์ที่ได้ดูแลนิดตลอดไป“ขอบคุณนะคะ” ในฐานะพ่อกรณ์ทำถูกต้องแล้วที่ซัพพอร์ตลูกของเขา เธอจะไม่ปฏิเสธอะไรก็ตามแต่ที่ลูกควรได้รับ “ค่าเทอมตั้งแต่ชั้นอนุบาลจนถึงมอหกประมาณสิบล้านเศษๆ แต่กว่าลูกจะโตคงปรับขึ้นอีก ถ้าพี่กรณ์ว่ามันแพงไป เราหารครึ่งกันก็ได้ค่ะ”“แค่สิบล้านขนหน้าแข้งพี่ไม่ร่วงหรอกน่า มหา’ ลัยก็ส่งไปเรียนเมืองนอกแล้วกัน” อาจดูเร็วไปที่พ่อแม่นั่งวางแผนอนาคตให้ลูก แต่ก็ไม่ผิดไม่ใช่หรือ“รอให้ลูกโตก่อนแล้วค่อยว่ากันเถอะค่ะ นิดไม่อยากไปกะเกณฑ์อะไรลูกมาก นิดแค่อยากปูพื้นฐานให้แกดีๆ ส่วนอนาคตจะเป็นยังไง นิดอยากให้ลูกมีอิสระในการเลือกว่าจะใช้ชีวิตยังไง”สำหรับริสาภาษาเป็นเรื่องสำคัญ ส่วนวิชาการเจ้าหล่อนไม่เน้น เธออยากให้ลูกได้ออกแบบชีวิตเองว่าอยากได้แบบไหน ส่วนแม่อย่างเธอจะคอยซัพพอร์ตอยู่ห่างๆ ไม่ก้าวล่วงหากลูกยังเดินในทางที่ถูกต้อง“นิดอยากเห็นลูกเติบโตมาเป็นคนที่มีความสุข กล้าคิด กล้าตัดสินใจ นิดไม่อยากครอบงำความคิดแกค่ะ เราในฐา