جميع فصول : الفصل -الفصل 80

ส่วนดาริน.. "แม่ขอโทษนะลูก แม่คงทำให้คำอธิษฐานของหนูเป็นจริงไม่ได้"ชอบเหลือเกินกลิ่นไอดินหลังฝนตก ริสาสูดดมกลิ่นหอมจากธรรมชาติเข้าเต็มปอด เธอชอบฤดูฝนมากจนไม่อยากให้สภาพอากาศเคลื่อนเข้าสู่ฤดูหนาว กระนั้นก็เข้าใจดีว่าทุกอย่างต้องเป็นไปตามวิถีของมัน เฉกเช่นชีวิตคนเราที่ไม่อาจหยุดอยู่ที่เดิมได้ตลอดไป แม้กลัวการเปลี่ยนแปลงเพียงใด แต่ก็ต้องยอมรับให้ได้ว่าไม่มีอะไรจีรังยั่งยืนริสาทอดมองภาพตรงหน้า ชีวิตสโลว์ไลฟ์ของคนพื้นถิ่นที่ผสมปนเปกับนักท่องเที่ยว แม่น้ำสายใหญ่ที่ทอดยาวไปหลายประเทศ หล่อเลี้ยงทุกสรรพสิ่งในอุษาคเนย์มาเนิ่นนานนับพันปี ทั้งยังเป็นเส้นกั้นระหว่างบ้านพี่เมืองน้องสองประเทศหญิงสาวชอบที่นี่ หากแต่คงอยู่ตลอดไปไม่ได้ เมื่อไหร่ที่ถึงเวลา เธอก็ต้องไป"สวัสดีค่า" เจ้าของร้านกาแฟตัวน้อยยกมือไหว้ลูกค้าพร้อมแจกยิ้มเรี่ยราดกระชากใจคนมอง "รับอารายดีคะ""หูย น่ารักจังเลย เป็นเจ้าของร้านเหรอคะ ชื่ออะไรเอ่ย"ยูทูบเบอร์และเจ้าของเพจเกี่ยวกับการท่องเที่ยวยกกล้องขึ้นถ่ายรูปหนูน้อยเจ้าของร้านที่หน้าตาน่ารักราวกับตุ๊กตา"ดารินค่า""น้องดาริน คนก็น่ารัก ชื่อก็น่ารัก พี่ขอถ่ายรูปด้วยได้ไหมคะ" ทันที

"ทำไมถึงปิดล่ะครับ" วันนี้เขาไม่ได้มาเพื่อกวนใจ แต่แค่อยากมาให้เห็นกับตาว่าริสากับดารินสบายดีเท่านั้น ไม่ได้ตั้งใจให้แม่ของลูกรู้ด้วยซ้ำ อย่าหนีกันไปอีกเลย ขอร้อง.."ปรับปรุงร้านน่ะค่ะ""งั้นเหรอครับ น่าเสียดายจัง งั้นผมไปล่ะนะ" กรณ์ไม่ได้เดินออกจากร้าน หากแต่เขาเดินไปด้านหลัง"คุณคะ ประตูทางออกอยู่นี่ค่ะ!""ผมจะขึ้นห้องครับ ผมจองห้องพักไว้ แต่จองไว้ในชื่อคนอื่นน่ะ"จองไว้ในชื่อคนอื่น.. จองไว้ทั้งหมดสามห้อง จองไว้เป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ริสาทุบโต๊ะเสียงดังปังเมื่อเปิดดูข้อมูลนักท่องเที่ยวที่จองห้องพักไว้ เธอไม่รู้ว่าตัวเองควรทำอย่างไร พาดารินหนีไปอีกงั้นหรือ แล้วหากลูกถามล่ะ ดารินไม่ใช่ทารกเหมือนอย่างเมื่อสามปีก่อนแล้วนะ แน่นอนว่าต้องมีคำถามมากมายเต็มไปหมดเธอจะตอบลูกว่าอย่างไรไม่! เธอจะปล่อยให้ลูกเกิดคำถามมากมายไม่ได้การหนีไม่ใช่ทางออกที่ดีที่สุดในตอนนี้ แล้วเธอควรทำอย่างไรดี"คูมแม่ขา คูมลุงบอกว่าอาหารเช้าหร่อย" ดารินยังไม่เห็นหน้าคูมลุงชัดๆ แต่ก็ได้คุยกันแล้ว คูมลุงใจดีมาก ดารินชอบคูมลุงริสาตวัดมองพ่อของลูกที่นั่งทำงานอยู่โต๊ะตัวเดิมที่เขานั่งเมื่อวาน วันนี้กรณ์ใส่แค่แว่นตากันแดดสี

"อย่ามาที่นี่อีกเลยนะคะ นิดขอร้อง นิดคงพาลูกหนีไปที่อื่นไม่ได้อีกแล้ว นิดไม่อยากให้ลูกมีคำถาม ต่างคนต่างอยู่เถอะค่ะพี่กรณ์""เรื่องติน่า พี่สำนึกผิดแล้ว มันจะไม่มีทางเกิดขึ้นอีก และพี่จะไม่ขอโอกาสจากนิด พี่รู้ว่านิดเจ็บ พี่เองก็ใช่ว่าจะรู้สึกดีกับเรื่องที่เกิดขึ้น แต่พี่ทำตามที่นิดขอไม่ได้ ดารินอยู่นี่ จะให้พี่ไปไหน พี่ขอร้องเถอะนะนิด ให้พี่ได้ดูแลลูกในฐานะพ่อ ให้ลูกได้รู้ว่าพ่อรักแก ต้องการแก อย่าปล่อยให้ลูกติดอยู่กับความรู้สึกว่าแกถูกพ่อแท้ๆ ทิ้งขว้าง นะนิด พี่ขอร้อง.." กรณ์คุกเข่าลงตรงหน้าแม่ของลูกก่อนก้มกราบแทบเท้า น้ำตาลูกผู้ชายไหลหยดลงบนฝ่าเท้าริสา "ไม่ต้องให้อภัยพี่ เกลียดพี่ได้เท่าที่ใจนิดอยากเกลียด ขออย่างเดียว อย่าทำให้ดารินต้องมีปมเพราะเรื่องชั่วๆ ที่พี่ทำ นิดรักลูก พี่เองก็รัก รักสุดหัวใจ"เด็กหญิงดารินกินผลไม้ไปพลาง ดูการ์ตูนสอนภาษาไปพลาง บ้างก็หัวเราะคิกคักตามประสาเด็กอารมณ์ดี ทว่าถึงจะอารมณ์ดีแค่ไหน แต่หางตาก็ยังมีคราบน้ำตาเคลือบอยู่"ดารินคะ มาหาแม่มาลูก" หนูน้อยกระดึ๊บ กระดึ๊บมานั่งบนตักแม่"คูมแม่ขา ลูกหนอนยังมีพ่อหนอน แต่ดารินไม่มี" ด้วยความเป็นเด็ก คิดอะไรก็พูดออกม

แต่มีเสียงหัวเราะและรอยยิ้มที่กว้างกว่าเมื่อก่อนของดาริน เท่านี้คนเป็นแม่ก็ดีใจมากแล้วเป็นครั้งแรกที่ดารินได้เที่ยวสวนสัตว์ หนูน้อยตื่นเต้นมาก ลากพ่อไปทางนั้นทีทางนี้ที ส่วนแม่ที่เดินตามก็พยายามปรามลูกให้ระมัดระวังด้วยกลัวว่าลูกจะหกล้มคะมำหรือเกิดอุบัติเหตุ"ป้อนพี่ยีราฟเลยค่ะดาริน เดี๋ยวพ่ออุ้ม" กรณ์อุ้มลูกสาวเพื่อให้ดารินได้ป้อนผักยีราฟด้วยตัวเด็กหญิงเอง เขาสนุกและมีความสุขมากที่ได้พาลูกเที่ยวสวนสัตว์ เหมือนได้ย้อนวัยกลับไปเมื่อครั้งยังเป็นเด็กดารินเองก็เช่นกัน หนูน้อยมีความสุขที่ได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ แม้แม่จะชอบดุบ่อยๆ แต่ดารินก็รู้ว่าที่แม่ดุเพราะแม่รักดาริน "คูมแม่ขา มาป้อนๆ พี่ยีราฟ"แม้จะติดพ่อแจ แต่ดารินก็ไม่เคยลืมแม่ ลูกสาวใส่ใจความรู้สึกเธอเสมอ ยิ่งคิดได้อย่างนี้ ยิ่งรู้สึกผิดที่กีดกันไม่ให้พ่อลูกพบหน้าดูสิ.. ดารินมีความสุขมากแค่ไหนเมื่อได้อยู่กับพ่อของแก"ได้สิคะลูก" เธอช่วยดารินป้อนอาหารสัตว์ รู้สึกสนุกไปกับลูก "ดารินตัวนู้นลูก ตัวนู้นยังไม่ได้กินเลย"สองแม่ลูกสนุกกันใหญ่ กรณ์อยากถ่ายรูปเก็บไว้ หากแต่มือเขาไม่ว่างด้วยว่าต้องอุ้มดาริน แต่ไม่เป็นไร ถึงแม้ไม่มีรูปถ่าย เขา

กว่าสิบนาทีที่ตติยาอุ้มทารกโบกรถทั้งน้ำตา ทว่าไม่มีรถยนต์คันไหนจอดรับ แน่ล่ะ! สภาพอย่างกับมิจฉาชีพ ใครจะไปกล้าจอดรับ แต่หากเป็นตติยาคนที่เธอเคยรู้จักเมื่อสามปีที่แล้ว หนุ่มๆ ที่ขับรถผ่านคงรีบเบรกกันหัวทิ่ม"เฮ้ย!" ริสารีบดับเครื่องยนต์แล้วลงจากรถเมื่อเห็นตติยาวางลูกไว้ที่ศาลาแล้วกระโดดไปขวางรถบนถนนจนเกือบถูกชน ดีที่รถยนต์คันนั้นเบรกทัน"ทำบ้าอะไร! เกือบตายแล้วไหม" หญิงวัยกลางคนเจ้าของรถยนต์คันที่เกือบชนตติยาตวาดใส่คนที่ทำอะไรโง่ๆ จนเกือบทำชาวบ้านชาวช่องเดือดร้อนด้วยความโมโห"พี่ หนูขอติดรถเข้าเมืองได้ไหม ลูกหนูไม่สบายมาก หนูจะพาลูกไปหาหมอ" ตติยายกมือไหว้ทั้งน้ำตาเจ้าของรถซึ่งเป็นผู้หญิงมาคนเดียวรีบเลื่อนกระจกรถขึ้นแล้วขับหนี คงเป็นเพราะกลัวว่าตติยาจะเป็นมิจฉาชีพ ซึ่งก็เข้าใจอยู่หรอก ทุกวันนี้จะทำอะไรต้องระวังทุกฝีก้าว ไม่อย่างนั้นอาจต้องเสียใจไปตลอดชีวิตหากรับคนผิดขึ้นรถ ถูกปล้น ถูกจี้ หรือมากกว่านั้นคือถูกเอาชีวิตตติยารีบวิ่งไปหาเด็กทารกที่วางทิ้งไว้ในศาลาทั้งน้ำตา กอดเด็กที่อยู่ในห่อผ้าร้องไห้จนตัวโยน "อดทนอีกนิดนะลูก แม่จะพาหนูไปหาหมอ"หากเดาไม่ผิด เด็กคนนั้นคงเป็นลูกหล่อน ริสามอ