Semua Bab เผลอใจรักคุณอาหมอ: Bab 21 - Bab 30

ภายในห้องทำงานของพิสิทธิ์ตอนนี้บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังเดิร เนตรชนกนั่งก้มหน้านิ่ง มือทิ้งประสานกันบนตักด้วยความรู้สึกผิดเต็มอก“คุณอาคะ... ตะวันขอโทษจริงๆ ค่ะ” เธอเงยหน้ายกมือไหว้พิสิทธิ์ประหงกๆ แววตาที่เคยดื้อรั้นตอนนี้หายไปเป็นปลิดทิ้ง “ตะวันทำหุ้นบริษัทดิ่งลงเพราะความใจร้อนของตะวันคนเดียว ตะวันทำให้ผู้ถือหุ้นต้องเดือดร้อน...”พิสิทธิ์มองใบหน้าจิ้มลิ้มของลูกสาวเพื่อนรักที่เขาเห็นมาตั้งแต่หัดเดิน เขาวางแก้วชาลงช้าๆ พลางถอนใจยาว แต่ไม่ใช่ถอนใจด้วยความระอา เขาขยับแว่นสายตาแล้วยิ้มบางๆ“รู้ตัวว่าผิดก็ดีแล้วตะวัน... อาไม่ได้จะดุด่าอะไรเรามากหรอกนะ”“แต่คุณอาคะ ข่าวมัน...”“ตะวันฟังอานะ” พิสิทธิ์ขัดขึ้นด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “การเป็นผู้บริหารสูงสุด มันไม่ใช่แค่การเก่งเรื่องตัวเลขหรือดีไซน์ แต่มันคือการบริหารอารมณ์ของตัวเองให้เป็น ตะวันฉีกสัญญาวิเวียนได้ สะใจได้ แต่มันต้องแลกมาด้วยความเชื่อมั่นของนักลงทุน ต่อไปจะทำอะไร ต้องคิดให้รอบด้านกว่านี้ อย่าเอาตัวเข้าแลกกับคนที่ไม่คุ้มค่า”“ตะวันจะจำไว้เป็นบทเรียนค่ะคุณอา ตะวันจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก”“เอาเถอะ เห็นแก่ที่เห็

เนตรชนกจ้องมองไปยังเอกสารในมือของธนาด้วยอาการหูอื้อตาลาย เอกสารโอนเงินที่มีลายเซ็นของเธอประทับอยู่อย่างชัดเจน ข้อมูลระบุยอดเงินมหาศาลที่ถูกโยกย้ายไปซื้อทรัพย์สินส่วนตัวในชื่อของเธอเอง“ตะวัน... ตะวันไม่เคยเห็นเอกสารพวกนี้เลยนะคะ” เสียงของเธอสั่นเครือเพราะเริ่มคุมสติไม่อยู่“จะไม่เห็นได้ยังไงตะวัน ลายเซ็นนี่ก็เห็นกันอยู่ว่าเป็นลายมือของเธอ” ทิพวรรณเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเหี้ยมเกรียมเนตรชนกพยายามเค้นความทรงจำที่สับสนปนเป แล้วภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อนก็ผุดขึ้นมา... วันที่เธอกำลังว้าวุ่นหัวใจเรื่องกันต์นที แล้วเธอก็เผลอเซ็นเอกสารพวกนั้นที่ทิพวรรณเอามาให้โดยที่ไม่คิดจะอ่าน โอ้ย... ตอนนี้เธอยอมรับว่าตัวเองเด็ก ทำอะไรไม่คิดจริงๆ อย่างที่กันต์นทีเคยต่อว่าแล้ว แล้วตอนนี้จะเอายังไงต่อ เธอมืดแปดด้านแล้วจริงๆ“อาทิพ... คุณอาวางแผนไว้แต่แรกแล้วใช่ไหมคะ”“พูดแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะคะคุณตะวัน หลักฐานมันฟ้องอยู่บนเอกสาร ถึงดิฉันจะเป็นเพียงกรรมการตัวเล็กๆ แต่ดิฉันต้องรักษาผลประโยชน์ของบริษัท หากประธานบริหารขาดวุฒิภาวะและมือสะอาดไม่พอ พวกเราก็คงต้องพิจารณาตำแหน่งนี้ใหม่”เสียงวิพากษ

“ปล่อยตะวันนะ! ไปกอดยัยนางแบบโน่น อย่ามายุ่งกับตะวัน” เสียงที่เปล่งออกมาเริ่มสั่นเครือไปด้วยความน้อยใจ“อย่าพูดถึงคนอื่น” กันต์นทีไม่รอให้คนตัวเล็กพยศต่อ เขาก้มประกบจูบริมฝีปากบางที่กำลังจะตัดพ้อด้วยลีลาเร่าร้อน จูบครั้งนี้เต็มไปด้วยความโหยหาและความหึงหวงที่เกาะกินใจมาตลอด ลิ้นร้อนรุกรานเข้ามาตักตวงความหวานที่ปนเปไปด้วยรสขมของสุราอย่างดุดันราวกับจะประทับตราจองว่าริมฝีปากนี้เป็นของเขาเพียงคนเดียวเนตรชนกครางประท้วงในลำคอ มือเล็กทุบตีแผงอกแกร่ง ทว่าเพียงครู่เดียวเรี่ยวแรงที่มีก็มลายหายไป ความวาบหวามที่คุ้นเคยแล่นพล่านไปทั่วกาย หัวใจที่บอกให้ตัดใจกลับเต้นระรัวรับสัมผัสจากเขาอย่างคนที่ควบคุมตัวเองไม่ได้กันต์นทีเลื่อนริมฝีปากลงมาซุกไซ้ที่ลำคอขาวระหง มือหนาปลดเปลื้องอาภรณ์ของคนใต้ร่างออกอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ “จำเอาไว้ว่าตะวันเป็นของอาคนเดียว” เขากระซิบเสียงพร่ามัวขณะที่เนตรชนกแอ่นอกรับสัมผัสรุกรานนั้น สมองของเธอบอกให้หยุด บอกให้ถามเขาให้รู้เรื่องว่ารักเธอไหม แต่หัวใจกลับไม่ยอมฟัง ดันเผลอไผลให้กับสัมผัสที่แสนวาบหวามที่เขามอบให้จนได้ เธอรักเขา... รักจนยอมให้เขาทำลายกำแพงที่สร้างไว้จนพินา

“อาไทม์”“อาอยู่นี่แล้วตะวัน ทุกอย่างจบลงแล้ว” กันต์นทีกระชับอ้อมกอดแน่น ปล่อยให้คนตัวเล็กร้องไห้ซบหน้าลงกับอกของเขา“อาไทม์มาได้ยังไงคะ รู้ได้ยังไงว่าตะวันอยู่ที่นี่” เธอถามทั้งน้ำตา“อาไม่เคยปล่อยให้ตะวันคลาดสายตาเลยสักวัน” กันต์นทีสารภาพเสียงนุ่ม “อารู้มาตลอดว่าตะวันอยู่ที่นี่ เห็นตะวันตั้งใจทำงาน เห็นชีวิตความเป็นอยู่ของตะวัน แต่อาไม่อยากเข้ามากวนใจ เพราะอยากให้ตะวันได้มีเวลาเป็นของตัวเอง”เนตรชนกชะงักไป ความโกรธเคืองในอดีตมลายหายไปเกือบสิ้นเมื่อรู้ว่าเขาคอยดูแลอยู่ห่างๆ มาตลอด “ขอบคุณนะคะอาไทม์ ขอบคุณที่ทวงความยุติธรรมให้คุณพ่อ”“มันเป็นสิ่งที่อาควรทำตั้งนานแล้ว”“ทำไมคุณพ่อต้องมาเจอเรื่องร้ายๆ เพราะคนชั่วพวกนั้นด้วย”“อย่างน้อยตอนนี้คนชั่วพวกนั้นก็ถูกกฎหมายจัดการแล้ว ตอนนี้คุณพ่อของตะวันคงยิ้มได้แล้วล่ะ”“อาไทม์คะ...” เนตรชนกผละออกเล็กน้อย แววตาเธอมุ่งมั่นขึ้น “เรื่องบริษัทตะวันอยากให้อาไทม์บริหารต่ออย่างที่ตะวันเคยบอก ตะวันยังไม่อยากกลับไปตอนนี้ ตะวันอยากทำแบรนด์เครื่องสำอางของตัวเองให้สำเร็จก่อน ตะวันอยากกลับไปในวันที่ตะวันภูมิใจในตัวเองจริงๆ”กันต์นทียิ้มบางๆ พลางปาดน้ำตาให้เ

“เพราะอารักตะวันไง”คำพูดนั้นทำให้โลกทั้งใบของเนตรชนกหยุดหมุน กันต์นทีซบหน้าลงที่ซอกคอก่อนจะเงยหน้ากระซิบข้างพวงแก้มนวล“รักมานานแล้ว หวงมากด้วย ที่อาพูดไม่ได้... เพราะอากลัว กลัวว่าถ้าใครรู้ว่าเรามีอะไรกัน หรือเราแต่งงานกัน พวกนั้นจะนินทาว่าตะวันถูกอาหลอกเอาสมบัติ จะว่าตะวันใจง่ายที่ไปรักกับอาตัวเอง อาต้องรักษาชื่อเสียงของตะวันให้ดีที่สุด แต่ตอนนี้อาไม่สนแล้วตะวัน อาไม่สนอะไรทั้งนั้น เพราะอาจะไม่ยอมเสียตะวันไปให้ใคร”เนตรชนกนอนนิ่ง หัวใจที่เคยแห้งแล้งกลับชุ่มชื่นขึ้นมาทันที แต่มันก็สายเกินกว่าจะยอมง่ายๆ “อ...อื้อ”กันต์นทีไม่ยอมให้เนตรชนกได้พูดอะไรอีกต่อไป เขาก้มบดจูบริมฝีปากบางด้วยความโหยหา ทั้งดูดดึงกลีบปากนุ่มอย่างเอาแต่ใจ ก่อนจะสอดลิ้นร้อนเข้าตักตวงความหวานภายในโพรงปากอย่างบ้าคลั่ง“อ อื้อ...”“ตะวันเป็นของอา... ของอาคนเดียว จำเอาไว้” กันต์นทีกระซิบเสียงพร่า พลางขบเม้มซอกคอขาวของคนตัวเล็กอย่างหนักหน่วง เขาจงใจทิ้งรอยแดงระเรื่อไว้เป็นเครื่องหมายการเป็นเจ้าของ ก่อนจะลากไล้ลงมาตามลาดไหล่มนและเนินอกอิ่มฝ่ามือร้อนผ่าวบีบเคล้นทรวงอกนุ่มอย่างหลงใหล ไม่มีความอ่อนโยนใดๆ หลงเหลืออยู่ในตัว