Semua Bab เผลอใจรักคุณอาหมอ: Bab 51 - Bab 60

มาริสาปาดน้ำตาหยดสุดท้ายทิ้งไป ความคิดที่อยากจะท้องเพื่อเงินเริ่มจางหายไป เพราะเธอเองก็ลืมไปเสียสนิทว่า เธอเองก็มีสองมือสองไม้ที่ทำงานได้ และคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีก็มีเงินมากพอที่เธอจะอ้อนวอนให้เขาช่วยเหลือเธอได้ เธอจะไม่ยอมให้พ่อที่เห็นแก่ตัวได้สมหวังจากนิสัยเจ้าเล่ห์เห็นแก่ตัวเด็ดขาดมาริสาลุกขึ้นจัดการเสื้อผ้าและใบหน้าให้เรียบร้อย ก่อนจะเดินตรงไปยังห้องทำงานของเซจิโดยไม่รอให้ไอริห้าม เธอผลักประตูเข้าไปด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงเซจิเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสาร แววตาของเขาดูแปลกใจที่เห็นมาริสามาเผชิญหน้าเขาเร็วขนาดนี้ “จะมาบีบน้ำตาขอให้ฉันทำลูกให้อีกหรือไง ฉันบอกแล้วว่า...”“ฉันไม่ได้จะมาพูดเรื่องนั้นค่ะ” มาริสาเอ่ยขึ้นด้วยเสียงหนักแน่น “ฉันขอโทษ ที่คุณพูดมันถูก... ฉันไม่ควรเห็นแก่ตัวคิดจะดึงเด็กที่ไม่รู้เรื่องมาเป็นเครื่องมือ และฉันก็จะไม่ขอให้คุณทำให้ฉันท้องอีกแล้ว”เซจิชะงักไปครู่หนึ่ง “แล้วเธอต้องการอะไร?”“ฉันอยากยื่นข้อเสนอใหม่ค่ะ...” มาริสาเดินไปหยุดตรงหน้าโต๊ะทำงานของเขา “ฉันขอร้องให้คุณช่วยออกค่ารักษายายของฉันก่อนได้ไหมคะ? ทำสัญญาเงินกู้หรืออะไรก็ได้ แล้วฉันจะยอม

เซจิพยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะตักขนมหวานเข้าปาก เขานั่งนิ่งเบิกตาเล็กน้อยเมื่อรู้สึกถูกปากกับขนมฝีมือมาริสา น้ำกะทิทั้งหอมหวานมันกำลังดี อีกทั้งน้ำแข็งเกล็ดเล็กๆ ที่อยู่ในถ้วยก็ทำให้เขาสดชื่นได้ในทันตา ทว่าเขาก็ยังรักษามาดนิ่ง พลางเลื่อนซองเอกสารสีน้ำตาลไปตรงหน้ามาริสา“นี่คือสัญญาทำงาน ในสัญญาระบุว่าเธอต้องทำงานให้ฉันจนกว่าจะชดใช้ค่ารักษาพยาบาลทั้งหมดคืน และ... เธอต้องอยู่ในสถานะ ภรรยา ของฉันต่อไปอย่างไม่มีกำหนด”มะลิชะงักมือที่กำลังจับปากกา “ทำไมล่ะคะ ในเมื่อเราตกลงเรื่องเงินกันได้แล้วนี่คะ”“เพราะฉันไม่อยากให้คุณปู่หาเรื่องจับฉันแต่งงานกับลูกคุณหนูที่ไหนอีก” เซจิให้เหตุผลข้างๆ คูๆ ทั้งที่ในใจมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่ “การมีเธออยู่เป็นไม้กันหมามันสะดวกดี... เธอแค่ทำหน้าที่เมียหลอกๆ ต่อไปก็พอ”มะลิพยักหน้าเข้าใจ ก่อนจะจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปอย่างไม่ลังเล เสร็จแล้วจึงเงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาอย่างจริงใจ “ได้ค่ะคุณเซจิ ฉันเข้าใจ... และเพื่อความสบายใจของคุณ ถ้าวันไหนคุณเกิดมี 'ตัวจริง' หรือมีผู้หญิงที่คุณรักจริงๆ เข้ามา คุณบอกฉันได้เลยนะคะ ฉันจะช่วยปิดบังให้คุณกับเธอเองค่ะ”เซจิที่กำลังจะตักขนมเข้าปากถึง

มาริสาตื่นขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น และแล้ววันนี้ก็ถึงวันเกิดของไอริเสียที มาริสาจัดเตรียมอาหารเช้าที่ไอริชอบ เธอไม่ลืมที่จะวางถุงของขวัญเล็กๆ ที่ข้างในมีกิ๊บติดผมลายซากุระไว้บนโต๊ะอาหาร “สุขสันต์วันเกิดนะไอริ! ขอบคุณที่ดูแลฉันอย่างดีมาตลอดนะ” มาริสากล่าวพร้อมรอยยิ้มกว้างทันทีที่เห็นบอดี้การ์ดสาวเดินเข้ามาในห้องอาหารไอริชะงักไปเล็กน้อย ใบหน้าเฉยเมยตามปกติของเธอเริ่มมีสีชมพูระเรื่อด้วยความซาบซึ้ง “ขอบคุณค่ะคุณมะลิ... จริงๆ ไม่ต้องลำบากขนาดนี้ก็ได้นะคะ มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วที่ต้องดูแลคุณ”“หน้าที่ก็ส่วนหน้าที่ค่ะ แต่เราเป็นพี่น้องกันนี่นา ลองใส่ดูสิคะ ฉันเลือกเองกับมือเลยนะ”ไอริรีบติดกิ๊บบนผมอย่างทะนุถนอม ขณะที่เซจิเดินเข้ามาในห้องด้วยท่าทีเรียบขรึมเหมือนทุกวัน เขาปรายตามองของขวัญชิ้นเล็กบนหัวของไอริครู่หนึ่ง ก่อนจะวางกล่องของขวัญอีกกล่องที่ดูหรูหราลงบนโต๊ะข้างๆ ถุงของมาริสา“นั่นอะไรคะคุณเซจิ?” มาริสามองหน้าเขาด้วยแววตาฉงน“ของขวัญจากบริษัท ในฐานะที่ไอริทำงานให้คุโรกิเป็นอย่างดี และช่วงนี้ต้องรับภาระดูแล คนจอมจุ้น บางคนเป็นพิเศษ ของขวัญชิ้นนี้ถือว่าเป็นค่าตอบแทนความอดทน”“ข

“มะลิ... ฉันอยู่นี่ ไม่มีใครทำอะไรเธอได้” เขาซิบแผ่วเบาที่ข้างพวงแก้มนวลแรงกอดรัดทำให้มาริสาสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เธอเงยหน้าขึ้นมองคนตัวโตที่กอดเธอไว้แน่นด้วยความมึนงง“คุณเซจิ... ทำไมคุณยังไม่นอนล่ะคะ?” เธอถามเสียงพร่า“เธอละเมอน่ะสิ... ร้องจนฉันนอนไม่หลับ” เขาตอบเสียงเรียบ แต่กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นกว่าเดิมมาริสาหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาดื้อๆ เมื่อรู้ตัวว่ากำลังซุกตัวอยู่ในอกแกร่งของเขา “มะลิขอโทษค่ะ... มะลิไม่ได้ตั้งใจจะรบกวนคุณ” เอ่ยจบก็รีบผละตัวออกด้วยความเกรงใจทว่าเซจิกลับไม่ยอมให้เป็นอย่างนั้น เขาไม่เพียงไม่ปล่อย แต่วงแขนนั้นกลับรัดแน่นขึ้นจนร่างกายของทั้งสองแนบชิดกันจนแทบไม่มีช่องว่าง“นอนนิ่งๆ เถอะน่า”สายตาของทั้งคู่ประสานกันในความเงียบ ความรู้สึกบางอย่างที่สะสมมานานเริ่มเอ่อล้นจนยากจะเก็บกั้น เซจิโน้มใบหน้าลงใกล้ใบหน้าจิ้มลิ้มมาช้าๆ ขณะที่มาริสานิ่งงันไม่ได้ขยับหนีไปไหนและในที่สุด ริมฝีปากหนาก็ประทับลงบนริมฝีปากบางอย่างนุ่มนวล มาริสาสะดุ้งเล็กน้อยในตอนแรก ทว่าความอบอุ่นที่ได้รับจากเขากลับทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เธอไม่ได้ขัดขืน ไม่ใช่เพียงเพราะหน้าที่ตา

“เปล่า ฉันเห็นว่าหนี้ที่ดินของเธอมาตั้งหลายล้านเยน ถ้ากอดอย่างเดียวคงต้องกอดกันไปถึงชาติหน้า ฉันเลยมีงานพิเศษอีกอย่างมาเสนอ... ถ้าเธอยอมให้ฉันจูบก่อนไปทำงานทุกวัน ฉันจะเพิ่มให้ครั้งละห้าพันเยน”มาริสาอ้าปากค้าง “ห้าพันเยน! แค่จูบเนี่ยนะคะ คุณเซจิคะ คุณเริ่มจะเสพติดการจ่ายเงินแปลกๆ แล้วนะ”“ไม่เอาก็ตามใจ” เอ่ยจบก็มองไปที่กองเอกสารด้วยท่าทางทำเป็นไม่สนใจมาริสากัดริมฝีปากนิ่งคำนวณ ห้าพันเยนก็เกือบพันกว่าบาท แค่จุ๊บเดียวเอง คุ้มจะตาย! “ก็ได้ค่ะ! รับค่ะ เริ่มเลยไหมคะ”เซจิอมยิ้มก่อนจะดึงให้เธอโน้มตัวลงมาหา ใบหน้าคมเข้มเลื่อนเข้าไปประทับริมฝีปากนุ่มอย่างแผ่วเบาแต่เนิ่นนานกว่าที่มาริสาคิดไว้ หัวใจของคนตัวเล็กเต้นรัวจนผิดจังหวะ จนลืมเรื่องเงินไปชั่วขณะเซจิผละออกพลางจ้องตามาริสาที่กำลังเคลิ้มไม่หยุด “โอเคแล้ว”“คะ?”“ทำไม ไม่พอใจเหรอ”“ม... ไม่ค่ะ! ฉันไปทำงานแล้วนะคะ” มาริสารีบวิ่งหน้าแดงออกไปจากห้อง ทิ้งให้เซจินั่งยิ้มกริ่มอย่างอารมณ์ดี ถ้าเขาทำแบบนี้ทุกวันแล้วเธอยังอยากจะให้เขาเป็นอิสระอีกก็ถือว่าเธอใจแข็งเกินไปแล้วความสุขเมื่อครู่อยู่ได้ไม่นาน เมื่อมาโมรุเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “