All Chapters of เผลอใจรักคุณอาหมอ: Chapter 41 - Chapter 50

“ดูเหมือนเธอกับเพื่อนจะสงสัยในตัวฉันมากสินะ” เขาชูโทรศัพท์ที่ยังโชว์ข้อความฉาวนั่นขึ้นมาตรงหน้าเธอ“ฉัน... ฉันแค่...” มาริสาอึกอัก ตัวชาวาบเมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา“ชอบไม้ป่าเดียวกันงั้นเหรอ? สงสัยว่าฉันกับมาโมรุมีอะไรกันงั้นสิ เห็นทีฉันคงต้องช่วย ‘สงเคราะห์’ ให้เธอตาสว่าง ว่าคนอย่างเซจิ คุโรกิ เป็นผู้ชายเต็มร้อยแค่ไหน!” เอ่ยจบก็ไม่รอให้หญิงสาวได้ตั้งตัว เขาก้มลงมาบดจูบริมฝีปากบางอย่างไร้ความนุ่มนวล มาริสาเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ มือเล็กพยายามผลักไสอีกฝ่ายทว่าก็ถูกรวบขึ้นไปกดไว้เหนือหัว จูบของเขาไม่ได้มีความอ่อนหวาน แต่มันเต็มไปด้วยความแค้นเคืองและประกาศให้รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิดรสสัมผัสของเขาทำเอาหัวใจของมาริสาเต้นรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ไม่นานนักบทจูบของเขาก็จบลง เซจิถอนริมฝีปากออกอย่างอ้อยอิ่ง แล้วมองจ้องเธออย่างผู้ชนะ“ห้ามสงสัยในตัวฉัน แล้วจำไว้ว่า ถ้าเธอยังกล้าเอาเรื่องของเราไปโพนทะนาแบบนี้อีก คืนเข้าหอ... ฉันจะทำให้เธอไม่มีแรงแม้แต่จะจับโทรศัพท์พิมพ์หาใครไปทั้งคืน!” เซจิผละออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้มาริสายืนพิงผนังห้องลองเสื้อผ้าด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะมาริสาท

หลังจากจดทะเบียนสมรสเสร็จสิ้น มาริสากลับมาถึงคฤหาสน์ด้วยความรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ทว่าความสงบสุขก็อยู่ได้ไม่นาน เมื่อกลับมาพบว่า ฮานะ นั่งรออยู่ในเรือนรับรองด้วยชุดกิโมโนหรูหรา ใบหน้าของหญิงสาวสูงศักดิ์นั้นเชิดขึ้นและสายตาก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามทันทีที่เห็นหน้ามาริสา“คุณเป็นสะใภ้ตระกูลคุโรกิอย่างเต็มตัวแล้วสินะคะ แต่การเป็นสะใภ้ตระกูลเก่าแก่ ไม่ใช่แค่มีชื่อในใบทะเบียนสมรสเท่านั้น ความเป็นผู้ดีมันต้องออกมาจากกิริยาด้วย ช่วยชงชาให้ฉันหน่อยสิคะ ฉันอยากรู้ว่าผู้หญิงที่มาจากไทยจะมีความละเมียดละไมแค่ไหน”มาริสาชะงักไปครู่หนึ่ง เธอหันไปมองเซจิที่นั่งลงฝั่งตรงข้ามฮานะอย่างต้องการการช่วยเหลือ ทว่าสามีของเธอก็ได้แต่หยิบหนังสือขึ้นมาอ่าน อีกทั้งยังไม่คิดจะเอ่ยปากช่วยหรือปรามฮานะเลยสักนิดหึ่ ไม่ช่วยก็ไม่ต้องช่วย รับมือกับยัยหญิงใหญ่เองก็ได้มาริสานั่งลงตรงหน้าถาดน้ำชาและกาน้ำร้อนแบบญี่ปุ่น ท่าทางเก้ๆ กังๆ ของเธอทำให้ฮานะหัวเราะหยันออกมาเบาๆ“อุ๊ย... หยิบถ้วยชาก็ผิดวิธีแล้วค่ะ นี่ล่ะนะ ที่เขาว่าสำเนียงส่อภาษา กิริยาส่อสกุล คนที่ไม่ใช่ผู้ดีมาแต่เกิดยังไงก็ไม่ใช่อยู่วันยังค่ำ มันเป็น

เช้าตรู่ที่คฤหาสน์คุโรกิ อากาศยามเช้ายังคงเย็นเฉียบจนเห็นลมหายใจเป็นไอขาว ท่ามกลางความเงียบสงัดของสวนหิน เซจิในชุดฝึกเค็นโด้สีขาวสะสะอาดตากำลังเหวี่ยงดาบด้วยความเร็วที่ผิดปกติ เหงื่อเม็ดใหญ่ไหลซึมตามไรผมและแผงอกแกร่งที่ขยับเขยื้อนตามจังหวะการเคลื่อนไหว ทุกครั้งที่เขาลงดาบ มันเหมือนเขากำลังพยายามจะตัดขาดให้ลืมภาพของเรื่องเมื่อคืนให้หมดสิ้นภาพร่างบางที่ผิวพรรณผุดผ่อง เสียงครางแผ่วเบาที่เรียกชื่อเขา และสัมผัสที่นุ่มนวลทว่าเร่าร้อนของมาริสายังคงวนเวียนอยู่ในหัวไม่ยอมจางหาย“บ้าจริง...” เซจิกัดฟันกรอดพลางตวัดดาบอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่นเขาสั่งตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าเรื่องเมื่อคืนมันก็แค่ ‘การระบายอารมณ์’ ความเป็นชายตามธรรมชาติเท่านั้น เขาจะไม่มีวันยอมให้ผู้หญิงเจ้าเล่ห์อย่างมาริสาเข้ามามีอิทธิพลต่อหัวใจเด็ดขาดมาโมรุที่ยืนสังเกตการณ์อยู่ห่างๆ ถึงกับขมวดคิ้วด้วยความแปลกใจ ปกตินายน้อยของเขาจะซ้อมดาบด้วยสมาธิที่นิ่งสงบ แต่วันนี้กลับดูดุดัน เกรี้ยวกราด และกระวนกระวายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน“นายน้อยครับ... รับน้ำหน่อยไหมครับ” มาโมรุเอ่ยถามเมื่อเห็นเซจิหยุดยืนหอบหายใจนิ่งๆเซจิไม่ได้ตอบในทั

“อ๊าย...” ความเจ็บจุกแผ่ซ่านเข้าร่างกายคนตัวเล็กจนต้องระบายออกมาเป็นเสียงกรีดร้องพร้อมกับน้ำตาเม็ดใสไหลร่วงจากหางตา“อยากเป็นเมียฉันนักก็ต้องรับทุกอย่างให้ได้” เซจิสบถเสียงแหบพร่า เขาสอดประสานนิ้วมือเข้ากับมือเล็กแล้วกดลงกับฟูกแน่น ก่อนจะเริ่มขยับสะโพกกระแทกกระทั้งคนตังเล็กจนหัวสั่นหัวคลอนโดยที่ไม่สนเสียงสะอื้นของเธอแต่น้อย“ฉันเจ็บ อื้อ ฮือ ฮือ ฮือ...” เธอเอ่ยเสียงสั่นปนสะอื้น ทว่าอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะเห็ฯใจ กลับยิ่งสาวสะโพกถี่กระชั้นตอกย้ำความแข็งแกร่งเข้าใส่จุดอ่อนไหวซ้ำๆ ราวกับต้องการจะให้ร่างกายของเธอแตกออกเป็นเสี่ยงๆเป็นเช่นนั้นครั้งแล้วครั้งเล่าจนคนตัวเล็กร้องให้จนไม่เหลือแรงสะอื้น คนป่าเถื่อนถึงได้ปล่อยให้เธอเป็นอิสระเซจิผละตัวออกช้าๆ เขาปรายตามองร่างเล็กที่นอนสะอื้นไห้อย่างหมดแรงด้วยสายตาที่อ่านไม่ออก ความรู้สึกผิดวูบเข้ามาเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาดังเดิม เขาจัดการสวมเสื้อผ้าแล้วเดินออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองคนที่กำลังเจ็บปวด เธอไม่มีวันอยู่ในสายตาของเขา มันเป็นสิ่งที่เธอจะต้องจำเอาไว้มาริสาหลับตาลงพร้อมน้ำตาที่ยังไม่แห้งเหือด ท่องคำว่า 'เพื่อยาย' ซ้ำๆ

ทางด้านมาริสาก็ได้แต่นอนนิ่งปล่อยให้น้ำตาไหลรินจนชุ่มหมอน เธอขมวดคิ้วด้วยความสับสนกับคำพูดของเซจิที่ว่าเธออยากได้ที่ดินของปู่เขาจนตัวสั่น ที่ดินของปู่เขา? มันเกี่ยวอะไร ไม่วายว่าเขาคงหาเรื่องมาดูถูกเธอเพื่อความสะใจเหมือนทุกครั้ง เธอไม่เห็นจะรู้เรื่องที่เขาพูดเลยสักนิดเช้าวันต่อมา บรรยากาศในบ้านสวนยังคงอึมครึม ทว่ามะลิกลับรู้สึกเบาใจขึ้นเมื่อเห็นคนที่คุ้นเคยเดินเข้ามาในห้อง“คุณมะลิคะ... ไอริมาแล้วค่ะ” ไอริรีบเข้ามาประคองและตรวจดูแผลที่มือให้กับมาริสา “นายน้อยโทรไปสั่งกำชับให้ไอริรีบมาดูแลคุณมะลิที่บ้านสวนตั้งแต่เช้ามืดเลยค่ะ นายน้อยห่วงคุณมากเลยนะคะ”มะลิแค่นยิ้มสมเพชตัวเอง “เขาไม่ได้ห่วงฉันหรอกไอริ เขาห่วงเก้าอี้ประธานของตัวเองมากกว่า” ถึงจะนึกเคืองเซจิอยู่บ้าง ทว่าก็ต้องขอบคุณเขาที่ให้ไอริมาที่นี่ ไม่อย่างนั้นเธอคงใช้ชีวิตลำบาก ทั้งยังฟุ้งซ่านเรื่องที่กำลังเครียดด้วยทางด้านเซจิก็ยังคงนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่ดับสนิทมานานกว่าสองชั่วโมงในห้องทำงานอีกฟากของบ้าน ในมือถือปากกาค้างไว้แต่ไม่ได้จรดลงบนกระดาษแม้แต่ตัวเดียว“ไอริบอกว่าคุณมะลิยอมทานข้าวแล้วครับนายน้อย ไข้ก็เริ่มลดลงบ้างแล