Semua Bab เผลอใจรักคุณอาหมอ: Bab 31 - Bab 40

วันเวลาพ้นผ่านมาร่วมสองเดือนกว่าตอนนี้กันต์นทีได้ชื่อว่าเป็นซีอีโอไฟแรงที่ทุ่มเทเวลาให้กับการบริหารงานอย่างหนักหน่วง เขาพยายามรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับเนตรชนกอย่างเคร่งครัด แม้ใจจะอยากไปหาเธอทุกห้านาที ทว่าเขาก็ทำได้เพียงติดตามความเคลื่อนไหวผ่านรายงานของลูกน้องและรูปถ่ายที่คนสนิทส่งมาให้เป็นระยะ(คุณตะวันเริ่มวางแผนกระจายสินค้าเข้าไปในห้างสรรพสินค้าชั้นนำแล้วครับคุณไทม์) กันต์นทีอมยิ้มเมื่อได้ยินเรื่องราวของเนตรชนกจากคนสนิทที่ปลายสาย “ขอบคุณมากครับคุณกร” เขาวางสายได้ก็ทอดมองไปยังท้องฟ้าทั้งยังอมยิ้มไม่หุบ ตอนนี้เนตรชนกไม่ได้ทำธุรกิจคนเดียว ทว่าเธอนั้นตัดสินใจทำร่วมกับเพื่อนสนิททั้งสองอย่างถิงถิง และปัญธิดา นั่นทำให้เขาหมดห่วงไปหนึ่งเปราะ ยิ่งเห็นงานของเธอไปได้สวยเขาก็ยิ่งภูมิใจในตัวของเธอไม่น้อย อีกไม่นานแล้วเขาก็จะได้แต่งงานกับเธอ คิดแล้วก็อยากจะให้ถึงวันนั้นเร็วๆ เสียจริงบ้านพักริมทะเลในวันนี้บรรยากาศการทำงานเต็มไปด้วยความคึกคัก หลังจากเนตรชนกตัดสินใจดึงถิงถิงและปัญธิดามาร่วมหุ้นเป็นผู้บริหารแบรนด์อย่างเต็มตัว สามสาวช่วยกันรวบรวมไอเดียจนแบรนด์เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง ทว่าในช่วงสองสามวัน

หลังจากความลับของเนตรชนกถูกเปิดเผย กันต์นทีก็ตัวติดอยู่กับภรรยาตัวเล็กไม่ห่าง แม้นงานของเขาจะล้นมือทั้งงานในบริษัทของเธียร ทั้งเรื่องที่คลินิกอายุรกรรม ทว่าเขาก็ทำหน้าที่ดูแลภรรยาตัวเล็กและลูกในท้องอย่างไร้ที่ติเขาใช้เวลาไม่นานก็รู้ว่าเนตรชนกอยู่ใกล้สิ่งใดแล้วจะอาเจียน และเธอสามารถรับประทานอะไรได้บ้าง ตอนนี้เนตรชนกเลยใช้ชีวิตได้อย่างมีความสุข ได้ทำงานที่รัก ทั้งยังอยู่ใกล้คนรักโดยที่เขาไม่ได้คิดจะห้ามอะไรเธอ สิ่งเดียวที่เธอถูกห้าม คือ “ห้ามหักโหม” เท่านั้นในห้องทำงานที่อบอวลด้วยกลิ่นน้ำมันหอมระเหยอ่อนๆ กันต์นทีกำลังช่วยเธอคัดแยกสินค้าตัวอย่าง “อาไทม์คะ ตะวันเกรงใจจัง อาไทม์ต้องเหนื่อยจากเรื่องที่คลินิกแล้วยังต้องมาช่วยงานจุกจิกพวกนี้อีก”กันต์นทีวางมือจากของทั้งหมดก่อนจะประคองใบหน้านวลและสบตาดวงตาคู่สวยด้วยแววตาจริงจัง “ตะวัน... สำหรับอา งานที่เหนื่อยที่สุดคือการเห็นตะวันลำบากคนเดียว แต่อันนี้คือความสุขครับ อาได้ช่วยเมียทำงาน ได้คุยกับลูกทุกคืน อาไม่เคยรู้สึกมีพลังเท่านี้มาก่อนเลยนะ”เนตรชนกยิ้มกว้างก่อนจะซบใบหน้าลงกับอกที่แสนอบอุ่น “ขอบคุณนะคะที่ไม่ได้แค่รักตะวัน แต่รักความฝันของตะ

“คุยกันให้รู้เรื่องตรงนี้เลยดีกว่า เธอมาที่นี่ต้องการอะไรกันแน่ มาริสา”“หนึ่งปีค่ะ... ภายในหนึ่งปีฉันต้องมีลูกกับคุณให้ได้” เซจิ นายน้อยผู้เย็นชา เขาเป็นทายาทตระกูลคุโรกิ ตระกูลที่เป็นซามูไรเก่าแก่ อีกทั้งตอนนี้ยังกุมอำนาจทางธุรกิจไว้ในมือหลายอย่างผู้หญิงที่ถูกส่งมาแต่งงานเพราะอยากได้ผลประโยชน์อย่างเธอ เขาไม่คิดจะยกย่อง อย่างเธอมันก็เป็นได้แค่เครื่องมือระบายอารมณ์ อย่าหวังว่าจะเป็น แม่ของลูก เขาได้ตามต้องการมาริสา หญิงสาวตัวเล็กใบหน้าจิ้มลิ้ม ลูกครึ่งไทย ญี่ปุ่น ชีวิตของเธอไม่ได้สวยหรู ในวัยทำงานที่กำลังจะสร้างตัว ยายของเธอก็มีหลายโรครุมเร้า จนเธอต้องยอมรับข้อเสนอของคนเป็นพ่อที่ไม่เคยมาดูดำดูดีชีวิตของเธอต้องพลิกผันจนต้องขายศักดิ์ศรีและอิสระเพื่อแลกกับลมหายใจของคนเป็นยาย ภายในหนึ่งปีหลังจากแต่งงานกับนายน้อยของตระกูล คุโรกิ เธอต้องตั้งท้องลูกของเขาให้ได้ ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีไหนก็ตามเริ่มเรื่องบรรยากาศยามเย็นของริมแม่น้ำปิงหน้าเรือนไทยหลังใหญ่ควรจะครึกครื้นเช่นทุกวัน ทว่าวันนี้สามสาวเพื่อนรักกลับนั่งมองหน้ากันด้วยอาการที่ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรก่อน หลังจากได้รู้ว่ามาริสานั้นกำลังจะต้อง

“หนูพูดญี่ปุ่นได้คล่องเชียวนะ” ไดเซ็นเอ่ยชม“แม่เคยสอนไว้ตั้งแต่เด็กๆ ค่ะ ท่านบอกว่าความรู้จะช่วยเป็นใบเบิกทางหลายอย่างค่ะ”“จริงสินะ ปู่เห็นหนูก็พาให้นึกถึงความน้ำใจงามของแม่หนูทุกที”จากนั้นไดเซ็นก็เริ่มเล่าเรื่องความประทับใจที่มีต่อทองตราในอดีตให้มาริสาฟังอย่างเป็นกันเอง บรรยากาศรอบตัวไดเซ็นทำให้มาริสารู้สึกอบอุ่นและเบาใจลงอย่างน่าประหลาด เธอรู้สึกว่าอย่างน้อยในบ้านที่ดูอึมครึมหลังนี้ เธอก็ยังมีมิตรแท้เพิ่มขึ้นมาหนึ่งคนส่วนชายหนุ่มที่นั่งเป็นหุ่นขี้ผึ้งอยู่นั้น... มาริสาแอบชำเลืองมองเขาอีกครั้งก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาจะทำเมิน หรือจะรังเกียจเธอก็ช่างเถอะ...ในเมื่อเหตุผลเดียวที่เธอหอบร่างข้ามน้ำข้ามทะเลมาที่นี่ คือการเอาเงินไปยื้อชีวิตยายและกอบกู้ที่ดินผืนรักของคนเป็นยายคืนมา ใครจะเย็นชา ใครจะใจร้ายใส่เธอก็ไม่สำคัญเท่ากับลมหายใจของยายมาริสาได้เข้าพักที่เรือนพักหลังเล็กที่แยกตัวออกมาจากเรือนใหญ่ ภายนอกถูกโอบล้อมด้วยแมกไม้ครึ้ม ทันทีที่สาวใช้เดินจากไป ความเงียบเชียบที่น่าอึดอัดก็เข้าจู่โจมมาริสาทันที ทว่าเธอยังไม่ทันจะได้สำรวจห้องหับให้ถี่ถ้วน เสียงบานเลื่อนโชจิก็ถูกกระชากเปิดออกอ

บรรยากาศบนโต๊ะอาหารค่ำวันนี้เงียบเชียบจนได้ยินเสียงตะเกียบกระทบถ้วยกระเบื้อง มาริสาเหลือบมองเซจินั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเป็นระยะ เขาดูดีในชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้ม ท่วงท่าการรับประทานอาหารของเขาสุขุมจนน่าหมั่นไส้“อาหารถูกปากไหมมะลิ” ไดเซ็นเลือกที่จะเอ่ยถามเพื่อไม่ให้บรรยากาศเงียบเกินไป คราแรกคิดว่าว่าที่เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะมีเรื่องคุยกัน ทว่าต่างฝ่ายก็เห็นจะเอาแต่เงียบ“อร่อยมากค่ะคุณปู่ แต่ถ้ามีน้ำพริกกะปิสักถ้วยคงจะดีกว่านี้” มาริสาตอบติดตลก ทำให้ไดเซ็นหัวเราะร่วน ทว่าเซจิกลับวางตะเกียบลงทันที“ที่นี่คือตระกูลคุโรกิ เรายึดถือความเป็นดั้งเดิม ถ้าทนกินอาหารที่นี่ไม่ได้ ก็ไม่รู้จะทนอยู่ที่นี่ไปได้นานแค่ไหน” น้ำเสียงเย็นชาของเขาทำเสียบรรยากาศที่สุด“มองไม่ออกจริงๆ หรือว่ามะลิแค่พูดเล่น” ไดเซ็นเอ่ยเสียงเข้มทั้งเปรยมองหลานชายด้วยสายตาแกมดุ“ผมไม่รู้หรอกครับว่าเธอพูดจริงหรือพูดเล่น คนที่มาที่นี่เพราะหวังผลประโยชน์ มักจะไม่อดทนกับอะไรที่ไม่คุ้นชินหรอกครับ”มาริสาสูดหายใจลึก ก่อนจะเปรยยิ้มออกมา “มะลิเป็นคนอดทนมาก โดยเฉพาะกับ 'ของอร่อย' หรือ 'เป้าหมายที่ตั้งใจไว้' ต่อให้ต้องกินอาหารเดิมๆ หรือมองหน้าเดิ