ตอนที่ 10 งานแต่งเขาเหรอ?

<แกร๊ก!>

เสียงปลดล็อกเข็มขัดนิรภัยดึงให้อมีนา ที่ตอนแรกตั้งใจจะแค่แกล้งหลับ แต่ดันเพลียจนหลับลึกไปจริงๆ ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เธอสะบัดหน้ามองซ้ายมองขวาอย่างงงๆ ท่าทางเก้ๆ กังๆ เหมือนเด็กหลงทางนั่นทำให้ภีมพัฒน์เผลอยิ้มออกมาอย่างขำๆ

“ถึงบ้านแล้วครับ... ขี้เซาจริงๆ นะเรา”

“คะ... ค่ะ ขอบคุณค่ะ!” อมีนารีบคว้ากระเป๋า เปิดประตูรถแล้ววิ่งจู๊ดเข้าบ้านไปทันทีโดยไม่หันกลับมามองแม้แต่หางตา ทิ้งให้ภีมพัฒน์ยืนเก้ออยู่ข้างรถ เขาส่ายหัวพลางมองตามแผ่นหลังบางที่หายวับเข้าไปในบ้านด้วยความหมั่นเขี้ยว

“อ้าว... คุณภีมนี่เองเหรอลูก! ไปไงมาไงล่ะเนี่ย ทำไมมีน่าถึงได้มาพร้อมกันได้?” ย่าอ่อน (แม่ของเวหา) ที่กำลังรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านร้องทักด้วยความแปลกใจ

“เรียกภีมเฉยๆ เถอะครับคุณแม่...” ชายหนุ่มยกมือไหว้พลางปรับสีหน้าเป็นนอบน้อมทันที “พอดีคุณเวย์ติดธุระนัดลูกค้าด่วนครับผมเห็นว่าตัวเองกำลังจะแวะมาดูความคืบหน้าของบ้านข้างๆ พอดี เลยอาสามาส่งมีน่าให้ครับ”

ย่าอ่อนเบิกตากว้างอย่างตกใจ “อ้าว! สรุปว่าบ้านข้างๆ นี่ พ่อภีมเป็นคนซื้อไว้เหรอ?”

“ใช่ครับ ผมเอง”

“ถึงว่าสิ! ทำไมตาเวย์ถึงได้กุลีกุจอจัดการดูแลให้อย่างดี ที่แท้ก็คนกันเองนี่เอง ดีเลยจ้ะ แบบนี้ได้เพื่อนบ้านเป็นคนรู้จักกัน แม่ค่อยสบายใจหน่อย แล้วจะย้ายเข้ามาอยู่เลยไหมลูก? เหมือนบ้านจะเสร็จเรียบร้อยแล้วนี่นา”

“ครับ... น่าจะเป็นช่วงหลังจากจบงานแต่งน่ะครับ” ภีมพัฒน์ตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความหมายบางอย่าง “จริงสิครับ... พรุ่งนี้เชิญคุณแม่ด้วยนะครับ พาน้องสิงโตไปด้วย ผมกำชับคุณเวย์ไว้แล้วว่าให้พาคุณแม่ไปเปิดหูเปิดตาเปลี่ยนบรรยากาศบ้าง ผมจองโรงแรมที่จัดงานไว้ให้แล้วครับ งานเลี้ยงเลิกดึกจะได้พักผ่อนที่นั่นเลย ไม่ต้องขับรถกลับให้เหนื่อย”

“โธ่... แม่จะไปเป็นภาระลูกหลานเปล่าๆ หรือเปล่าล่ะลูก งานหรูหราแบบนั้น แม่เกรงใจจริงๆ ไหนจะเจ้าสิงโตอีก รายนั้นดื้อยังกับลิง พ่อภีมก็เห็นแล้วนี่จ๊ะ”

“ไปเถอะครับคุณแม่ ผมตั้งใจจองห้องไว้ให้จริงๆ” เขาพูดย้ำด้วยสายตาอ้อนวอน จนคนฟังเริ่มใจอ่อน

“ถ้าพ่อภีมว่าอย่างนั้น... แม่ไปก็ได้จ่ะ เข้ามาดื่มน้ำดื่มท่าในบ้านก่อนไหมลูก?”

“ไม่เป็นไรครับ พอดีผมมีธุระต้องไปจัดการต่อ ขอตัวก่อนนะครับคุณแม่” ภีมพัฒน์ลาท่านด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะก้าวขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างอารมณ์ดี

ทิ้งให้ย่าอ่อนยืนงงอยู่หน้าบ้านสักพัก ก่อนจะพึมพำกับตัวเองเบาๆ “เดี๋ยวนะ... เมื่อกี้พ่อหนุ่มนั่นบอกว่าย้ายเข้าหลังงานแต่ง งานแต่งใครกันล่ะ? หรือว่าพ่อภีมกำลังจะแต่งงาน?”

ย่าอ่อนตบหน้าผากตัวเองเบาๆ “โถ่... เรานี่ก็เหลือเกิน ลืมถามไปซะสนิทเลย เขาเชิญก็รับคำอย่างเดียวเลยนะ แก่แล้วแก่เลยจริงๆ!”

ท่านส่ายหัวให้กับความขี้ลืมของตัวเอง ก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าบ้านเพื่อไปเตรียมชุดสวยสำหรับงานใหญ่ในวันพรุ่งนี้ โดยที่ไม่รู้เลยว่า "งานแต่ง" ที่ภีมพัฒน์พูดถึงนั้น... เป็นงานแต่งใคร

ณ โรงแรมหรูสถานที่จัดงานแต่ง

บรรยากาศในห้องจัดเลี้ยงของโรงแรมหรูถูกเนรมิตให้อลังการราวกับสรวงสวรรค์ แสงไฟระยิบระยับจากแชนเดอเลียร์สะท้อนกับดอกไม้สดที่ส่งกลิ่นหอมอบอวลไปทั่วบริเวณ

“คุณย่าคะ... ทำไมต้องให้มีน่ามาด้วยล่ะ สรุปงานแต่งใครเรายังไม่รู้เลยนะคะ” อมีนาในชุดราตรีสีหวานที่ขับผิวให้ดูเปล่งประกายเอ่ยถามด้วยความสงสัย

“ย่าก็ไม่แน่ใจ กะว่าจะถามตาเวย์เมื่อคืน รายนั้นก็มัวแต่ติดงาน วันนี้เลยให้คนจากโชว์รูมมารับเรามาก่อน แล้วบอกให้มาเจอกันที่งานเลย” ย่าอ่อนหันมามองหลานสาวด้วยความชื่นชม “แต่ชุดนี้หนูใส่แล้วสวยจริงๆ นะ ดูสิ... สวยอย่างกับเป็นเพื่อนเจ้าสาวเลยล่ะ”

“เพื่อนเจ้าสาวอะไรกันคะ งานแต่งใครยังไม่รู้เลย... ไม่รู้จะพามาทำไม”

“ก็น่าจะเป็นงานแต่งพ่อหนุ่มภีมนั่นแหละ เมื่อวานเขาเป็นคนเชิญย่าด้วยตัวเองเลย”

“อะ... อะไรนะคะ!” อมีนาชะงักกึก หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม “งานแต่งเขาเหรอคะ? เขาแต่งงาน... แล้วเขาก็เชิญครอบครัวเรามาเนี่ยนะ!”

“คนใจร้าย! ” อมีนาคิดในใจด้วยความเดือดดาล “รู้ทั้งรู้ว่าเคยมีอะไรกับเรา ยังกล้าเชิญเรามาดูตัวเองเข้าพิธีวิวาห์อีก เห็นแก่ตัวที่สุด! เข้าใจนะว่ามันแค่ One night stand แต่มันก็น่าเกลียดไปไหมที่ให้คนที่เคยนอนด้วยมาร่วมงานมงคลของตัวเองแบบนี้! ”

“เป็นอะไรลูก ทำไมหน้าแดงแบบนั้น?” ย่าอ่อนถามด้วยความเป็นห่วง

“เปล่าค่ะคุณย่า... คนมันเยอะ หนูอึดอัด ชุดนี้ก็รัดติ้วเลย ย่ากับน้องสิงเข้าไปข้างในก่อนนะคะ หนูขอออกไปสูดอากาศข้างนอกแป๊บนึง”

อมีนาเดินเลี่ยงออกมาหน้างานด้วยความรู้สึกจุกในอก “คนบ้า! ไอ้คนเฮงซอย! ทำเป็นมาบอกให้ลองคุยกันก่อน ที่ไหนได้ตัวเองกำลังจะเข้าหออยู่มะรำมะล่อ สงสารคนที่จะมาเป็นเมียคุณจริงๆ ที่ได้ผู้ชายกะล่อนอย่างนี้ไปเป็นผัว!”

“อ้าว... มีน่า ทำไมไม่เข้าไปข้างในล่ะ?” เสียงของเวหาดังขึ้นจากด้านหลัง

“อาเวย์... มาถึงแล้วเหรอคะ”

“ใช่ อาเพิ่งเคลียร์งานเสร็จน่ะ เข้าไปข้างในสิ งานมงคลแบบนี้ใครๆ เก็อยากมากัน”

“หนูคนหนึ่งล่ะค่ะที่ไม่อยากมา! อึดอัดจะแย่ ชุดก็น่ารำคาญไม่รู้คุณย่าไปสรรหามาจากไหน”

“บ่นเป็นยัยแก่เลยนะเรา อาเข้าไปก่อนนะ รีบตามมาล่ะ”

อมีนาเม้มปากมองตามหลังอาไปอย่างหงุดหงิด เธอชำเลืองมองไปทางประตูทางเข้างาน แล้วสายตาก็ไปหยุดอยู่ที่ร่างสูงสง่าในชุดสูทสากลที่ดูดีไร้ที่ติ ภีมพัฒน์กำลังยืนต้อนรับแขกด้วยรอยยิ้มสุภาพนอบน้อม

“เชอะ! หน้าบานเป็นจานดาวเทียมเลยนะ จะแต่งงานอยู่แท้ๆ ยังแกล้งมาพูดกับเราว่าลองคุยกันก่อนไหมล่ะ! ท่าชอบคนอายุรุ่นราวคราวเดียวกัน!... แล้วจะมายุ่งกับเด็กอย่างหนูทำไม... ไอ้เฒ่าหัวงู ไอ้คนกะล่อน!” เธอจ้องเขาเขม็งด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อปนน้อยใจโดยไม่รู้ตัว

<...!...>

จังหวะนั้นเอง ภีมพัฒน์เงยหน้าขึ้นมาสบตาพอดี เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสาวน้อยในชุดราตรีที่สวยจนแทบลืมหายใจ ใบหน้าหล่อเหลาส่งยิ้มกว้างมาให้เธอด้วยความดีใจ แต่อมีนากลับเชิดหน้าใส่แล้วสะบัดตัวเดินหนีตรงไปยังลิฟต์ทันที

“อะไรของเธอ ยัยเด็กแสบ!” ภีมพัฒน์พึมพำกับตัวเองพรางมองตามร่างเล็กที่เดินหายเข้าไปในลิฟท์

คลับชั้นล่างโซน VVIP

อมีนาลงมาถึงชั้นล่างสุดของโรงแรมซึ่งเป็นโซนคลับหรู แสงสีเสียงและจังหวะเพลงที่เร้าใจทำให้เธอรู้สึกปลดปล่อย “ปล่อยพวกคนแก่เขาอยู่ในงานไปเถอะ วัยรุ่นอย่างเรามันต้องที่นี่!”

เธอก้าวเข้าไปที่บาร์ด้วยความมั่นใจ แม้ในใจจะสับสนว่าต้องสั่งอะไร แต่พอมองเห็นแก้วสีสวยของคนข้างๆ เธอก็หันไปสั่งบาร์เทนเดอร์ทันที “เอาแบบนั้นค่ะ!”

ไม่นานเครื่องดื่มสีหวานก็มาวางตรงหน้า อมีนารูดชิมผลไม้ที่เสียบแก้วอยู่ก่อนจะกระดกรวดเดียวจนหมด “ว้าว... ร้อนท้องวูบเลย ขอแบบนี้อีกสองค่ะ!”

ความขมปร่าของแอลกอฮอล์เริ่มทำพิธี สติที่เคยมีเริ่มพร่าเลือน ชายหนุ่มนิรนามข้างๆ ขยับเข้ามาใกล้ “ดื่มเยอะขนาดนั้นเดี๋ยวก็เมาหรอกครับคนสวย”

อมีนาหัวเราะร่า มือเรียวคว้าหมับไปที่ไหล่ของชายแปลกหน้าอย่างถือวิสาสะ “มันก็ต้องเมาสิคะ... ไม่ใช่น้ำส้มซะหน่อย ว่าแต่พี่มาคนเดียวหรือเปล่าคะ?” อาการอ่อยตามพล็อตนิยายเริ่มทำงานเมื่อความเมาเข้าครอบงำ

“ให้เกียรติเต้นกับผมสักเพลงได้ไหมครับ?” ชายคนนั้นกระซิบข้างหูพลางลูบไล้เอวบาง

“เอาสิคะ...” อมีนาตอบเสียงพร่า โน้มคอเขาลงมาอย่างท้าทาย

ทั้งคู่ลุกขึ้นโยกย้ายตามจังหวะเพลง ร่างเล็กปวกเปียกซบลงบนอกแกร่งของชายแปลกหน้า เธอหัวเราะคิกคักพลางพึมพำชิดใบหูเขา “พี่คง... ไม่ห่วยแตกเหมือนคนบางคนใช่ไหมคะ?”

“อะไรนะครับ?” ชายคนนั้นถามด้วยความงงงวย พยายามจะรวบตัวเธอเข้าหา

<หมับ!>

ข้อมือของชายนิรนามถูกกระชากออกอย่างแรงด้วยพละกำลังมหาศาล แรงเหวี่ยงทำให้เขาเซไปหลายก้าว ก่อนที่ร่างของอมีนาจะถูกกระชากเข้าไปปะทะกับแผ่นอกที่คุ้นเคย

“นี่คุณ...ปล่อยนะ!!!” อมีนาโวยวาย

“อมีนา! เธอทำบ้าอะไรของเธอ!” เสียงทุ้มตวาดก้องท่ามกลางเสียงเพลง ภีมพัฒน์ยืนอยู่ตรงนั้นด้วยใบหน้าโกรธจัด ดวงตาแดงก่ำด้วยความโมโหที่เห็นเธออยู่ในอ้อมกอดชายอื่น

“นี่คุณ!...” อมีนาเบิกตากว้าง พยายามจะผลักเขาออกแต่กลับถูกวงแขนเหล็กรัดไว้แน่นกว่าเดิม

------------

เจ้าบ่าวหนีงานแต่งมาเหรอ! อะไร! ยังไง! ตามต่อ EP. หน้านะคะ

แต่ตอนนี้ต้องกดเพิ่มเข้าชั้น กดติดตามไว้รอเลยนะคะ ถ้าจะให้ดีขอกำลังใจ มาด่วนๆ เลยคร่า