All Chapters of ทะลุมิติรัก : Chapter 21 - Chapter 30

เมื่อเดินมาถึงด้านในของห้องครัวแห่งนี้เขาพลันสะดุดกับอาหารบนโต๊ะ มันหน้าตาแปลกประหลาดจนเขาต้องขมวดคิ้วคมเข้มเข้าหากัน คนทำแปลกประหลาด อาหารย่อมต้องแปลกประหลาดอย่างไม่ต้องสงสัย หลี่หงจินหยางคิดในใจขณะมองสำรวจไปยังอาหารบนโต๊ะอย่างระแวง เขาเห็นเป็นแผ่นอะไรซักอย่างมีลักษณะไหม้เกรียมสีผิดเพี้ยนจากเดิม ซึ่งจากที่เขาประเมินดูแล้วมันคงเคยเป็นสีขาว และมีก้อนอะไรบางอย่างอีกสองชิ้น อันหนึ่งมีรูปร่างกลมๆแบนๆอีกอันหนึ่งมีรูปร่างเป็นแท่งยาวๆมันกินได้ใช่หรือไม่?ชายหนุ่มคิดในใจขณะนั่งลงที่เก้าอี้ข้างโต๊ะนั้นเขาค่อยๆเอื้อมมือขึ้นหยิบอาหารขึ้นมาชิ้นหนึ่งพิจารณาก่อนใส่ปากแล้วเคี้ยวลงคออย่างยากลำบาก เขายังไม่ชินจริงๆกับทุกสิ่งทุกอย่างของที่นี่ โดยเฉพาะนาง!นางเป็นสตรีที่เขาไม่ควรมาเจอ ไม่ควรมาอยู่ใกล้ๆอย่างสิ้นเชิง ถ้าเป็นที่แคว้นต้าหลี่ของเขาเขาคงจะสั่งขังนางเอาไว้ไม่ให้ได้ออกไปที่ไหนเพราะเกรงว่าจะเป็นภัยแก่บุรุษทั้งหลาย ชายหนุ่มคิดในใจอย่างนั้นขณะกินอาหารที่หลินหลินทำเอาไว้ให้ก่อนที่นางจะออกจากห้องไป เขาเคยชินกับการที่มีบ่าวไพร่มาคอยดูแลปรนนิบัติรับใช้ให้เมื่อยามอยู่ที่แ

และในขณะที่นภัทร์ไปเข้าห้องน้ำเพื่อทำความสะอาดคราบน้ำส้มนั้น หลินหลินก็แอบเดินตามไป รอจนยัยนั่นเข้าห้องน้ำแล้วเธอก็เอาป้ายทำความสะอาดมาแขวนไว้ก่อนจะล็อคประตูชั้นนอกแล้วค่อยๆเอาอะไรแข็งๆเล็กๆมาขัดไว้กับกลอนประตูห้องน้ำที่นภัทร์เข้าไปเสร็จแล้วเธอก็มารอเรียกเคสติ้งอยู่อย่างใจเย็น เดิมทีนั้นผู้กำกับสั่งทีมงานบอกว่าให้รอนภัทร์ให้มาเคส แต่หลินหลินโวยวายว่าถ้ารอนภัทร์ เธอก็จะไม่เคส ให้ทางทีมงานเลือกเอาว่าจะเคสคนที่พร้อมตรงนี้หรือจะรอคนที่ยังไม่มา ถ้ารอ เธอก็จะสละสิทธิ์ให้ทีมงานรอจนเวลาล่วงเลยไม่ได้งานไม่ได้การสุดท้ายทุกคนก็ต้องยอมเธอด้วยเหตุผลนี้นั่นเอง แต่จะว่าไป เขาคงเลือกเธอเป็นทุนเดิมอยู่แล้วมั้ง ไม่อย่างนั้นคงไม่มีคู่แข่งแค่ยัยนภัทร์อะไรนั่นคนเดียวหรอกหลินหลินคิดในใจอย่างหลงตัวเอง ขณะขับรถเลี้ยวเข้าไปที่มหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งเพื่อให้ทันเข้าเรียนตอนบ่ายโมง วันนี้มีเรียนวิชาที่หลินหลินคิดว่ามันยากมากๆแถมยังต้องทำรายงานกันเป็นกลุ่มๆ อีกหลินหลินจึงตัดสินใจเข้าหาคนที่ท่าทางเรียนเก่งที่สุดในชั้นเรียนแล้วหลอกล่อด้วยอาหารมื้อค่ำกับหนุ่มหล่อสุดเพอร์เฟค ที่อยู่ในสังกัดเดียวกันกับเธอ และ

แต่...ไม่แน่ว่าเธอนั่นแหล่ะที่จะเป็นฝ่ายย่องเข้าหาเขาแค่ก แค่ก หลินหลินถึงกับสำลักข้าวต้มเมื่อคิดถึงภาพว่าเธอย่องเข้าห้องของชายหนุ่มแล้วทำมิดีมิร้ายเขาหลี่หงจินหยางยังคงก้มหน้ามองหลินหลินนิ่งๆ รอยยิ้มน้อยๆแต่ร้ายกาจกว่ามากยังคงประดับอยู่บนใบหน้าของเขา เขาพอจะจับความคิดของนางได้ คิดจะใช้เล่ห์เหลี่ยมกับเขาหรือ ไม่ง่ายนักหรอก"เช่นนั้น" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มสีหน้าเรียบเฉยแต่แววตาทอประกายเจ้าเล่ห์ร้ายกาจ "เจ้ากับข้า...เราควรอยู่ด้วยกันตลอดเวลา ใช่หรือไม่"หลินหลินยิ่งหน้าแดงเห่อร้อนขึ้นมาเมื่อเห็นสายตาของเขาที่ไม่ใช่แค่ฉายแววดุดันเหมือนเคย ก่อนพยักหน้าหงึกๆกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิดแล้วโพล่งออกมาอย่างมั่นหน้า ซ่อนความคิดชั่วร้าย "แน่นอน ท่านต้องคอยติดตามข้าเพื่อปกป้องข้า แค่นั้น ไม่มีอะไรเกินนั้น โอเค๊!"หลี่หงจินหยางเพียงมองตอบหลินหลินด้วยมาดเรียบนิ่งเหมือนเดิมเพิ่มเติมขึ้นมาคือคิ้วขมวดกันมุ่น ประโยคแรกๆ เขาพอเข้าใจ แต่...โอเค๊ นี่มันอะไร?"เขาเรียกว่าบอดี้การ์ด"หลินหลินขยายความ แต่เหมือนว่าจะไม่ได้ช่วยอะไรเพราะชายหนุ่มยิ่งเพิ่มปมที่คิ้วเข้มมากยิ่งขึ้นแม้สีหน้

แต่ตอนนี้เธอยังไม่มีผู้จัดการคนใหม่จึงต้องเปิดโทรศัพท์สแตนบายเอาไว้เพื่อรับสายด้วยตนเอง และเมื่อหญิงสาวรับโทรศัพท์มาไว้ในมือแล้วกดรับ เสียงปลายสายจึงดังขึ้น "อา...ซี๊ด...สุดสวย มานอนกับผมเถอะ..อา.." เสียงนั้นทำเอาหลินหลินต้องรีบเขวี้ยงโทรศัพท์ออกจากตัวไปทางเตียงนอนในทันที ถ้าเขวี้ยงลงพื้นเดี๋ยวมันพัง เธอคิดหลี่หงจินหยางเห็นหลินหลินเขวี้ยงวัตถุประหลาดในมือออกไปคล้ายกับว่ามันเป็นก้อนไฟอย่างนั้นจึงรีบเข้ามาในห้องนอนของหลินหลินก่อนจะก้มลงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อพิจารณาบ้าง และเมื่อชายหนุ่มได้ฟังเสียงจากวัตถุประหลาดนั่น เขาถึงกับชะงักงันหน้าแดงในทันที หลินหลินเห็นดังนั้นจึงรีบถลาไปหวังแย่งโทรศัพท์กลับคืนมา เมื่อมือของหลินหลินถึงโทรศัพท์สัญชาตญาณหลี่หงจินหยางจึงจับมันยกขึ้นเพื่อหลบเลี่ยง สองหนุ่มสาวจึงยื้อแย่งกันอยู่พักหนึ่งหลินหลินตัดสินใจจับไหล่ของหลี่หงจินหยางเพื่อประคองกอดหวังจะกระโดดขึ้นจับโทรศัพท์ที่ยังคงมีเสียงครางกระเส่าของโรคจิตดังเล็ดลอดออกมา กิริรยานั้นของหลินหลินทำชายหนุ่มถึงกับเสียหลักล้มลงบนเตียงนอนโดยมีหลินหลินตามทาบทับอยู่บนร่างของเขาแบบเต็

หมดกันเสน่ห์สาวสวยฉายาซุปตาร์สุดเซ็กซี่เห็นกันหมดขนาดนี้ยังบอกว่ามันไม่ได้ผลอึก!จุกไม่หายเขาจะใจแข็งเกินไปแล้วไอ้หยางหยางบ้าฮือ!ปี้นนนน ปี้นน… เสียงบีบแตรรถดังกระหึ่มไปทั่วถนนทุกสาย หลินหลินขับรถมาด้วยจิตใจอันแสนจะห่อเหี่ยว นั่งคู่มาด้วยหลี่หงจินหยางที่นั่งกอดอกด้วยมาดนิ่งขึงทรงพลัง สีหน้าบึ้งตึงอยู่ไม่จางมันควรจะเป็นเธอนะ อาการนั้นน่ะ ดู...ดูทำหน้า หลินหลินคิดในใจขณะเหล่หางตามองชายหนุ่มที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งข้างคนขับ ใบหน้าของเขาออกจะทมึนดำคล้ำ มีสีแดงก่ำอยู่ตรงใบหู“ใยข้าถึงต้องมากับเจ้า” หลี่หงจินหยางเอ่ยออกมาด้วยอาการมึนตึงไม่เสื่อมคลาย “ก็เราคุยกันแล้ว” หลินหลินตีมึนตอบกลับไป “และก็ท่านต้องรับผิดชอบในสิ่งที่ทำกับข้า”“ข้ามิได้แอบดู เจ้าวิ่งพรวดพราดเข้ามาให้ข้าดู”“ข้าไม่ได้ตั้งใจ”“เจ้าตั้งใจ”“ไม่”“เจ้าต้องการยั่วยวนข้าด้วยมารยาต่ำช้า”“ไม่”“เจ้าแก้ผ้าอาบน้ำต่อหน้าข้า”“ไม่”“เจ้าทำ”“ไม่”ตาบ้า! เลิกพูดเรื่องนี้เสียทีได้มั้ย หลินหลินกรีดร้องอยู่ในใจ รู้สึกหมดเสน่ห์ไม่มีชิ้นดีหลี่หงจินหยางหรี่ตามองหลินหลิน เขาไม่เข้าใจตัวเองเสียจริงที่ใจอ่อนให้นางเรื่ององคร