All Chapters of ทะลุมิติรัก : Chapter 41 - Chapter 50

หลินหลินที่อยู่ในชุดบิกินีเพียงฉุดดึงให้หลี่หงจินหยางเดินมาตามทางเพื่อไปยังทิศทางที่มีไทยมุงกำลังยืนสนใจร่างไร้วิญญาณของเจ้าคนหื่นกามเมื่อคืนการที่หลินหลินเปลี่ยนมาใส่ชุดบิกินีนั้นเพียงเพราะว่าการใส่ชุดธรรมดาอาจจะไม่สามารถดึงความสนใจจากผู้คนมากมายแห่งนี้ได้เท่าไหร่หน้าตาสวยงามอันโดดเด่นรวมกับรูปร่างทรวดทรงของหลินหลินที่ดูดีเซ็กซี่ยั่วยวนนั้นเมื่ออยู่ในอาภรณ์ปกปิดมิดชิดอาจจะไม่เป็นผลเท่าไหร่หากเปรียบเทียบกับการใส่บิกินีอย่างนี้และนั่นคือจุดประสงค์ของหลินหลินในขณะนี้ดาราขวัญใจวัยรุ่นสุดเซ็กซี่ขยี้ใจชาวประชากำลังเดินมากับชายหนุ่มรูปหล่อด้วยชุดบิกินีวาบหวิวเปิดเผยหน้าตางดงามหมดจดไม่เป็นที่สนใจใครต่อใครก็ให้มันรู้ไป หลินหลินเพียงมาหยุดยืนอยู่ตรงจุดที่ไม่ใกล้ไม่ไกลกับศพที่ถูกทะเลพัดพากลับเข้าฝั่งจนเกยตื้นแห่งนั้นพลันหันหน้าเข้าหาหลี่หงจินหยางที่ยืนอยู่ทางด้านหลังพร้อมกับเอื้อมวงแขนขึ้นโอบเกี่ยวต้นคอของเขาเอาไว้หลี่หงจินหยางเพียงหรี่ตามองการกระทำของสตรีตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบนิ่งมิได้กล่าวสิ่งใดทั้งสองเพียงยืนจ้องมองหน้ากันและกันนิ่งงันในระยะประชิดแนบสนิทเบียดเสียดหน้าอกอวบนูนเกือบเป

ทุกอย่างเป็นไปอย่างรวดเร็วและรวบรัดตามแบบฉบับของพี่เดียร์ผู้เป็นเวิร์คกิ้งวูเม่นสายดิวสงสัยว่าพี่เดียร์จะลืมไปแล้วว่าเธอยังไม่มีผู้จัดการส่วนตัวคนใหม่ ใส่เป็นชุดเลย...แต่ถึงแม้หลินหลินจะคิดอย่างนั้นแต่...อีเว้นท์ค่าตัวสองเท่า!ซีรี่ย์ฟอร์มยักค่าตัวเพิ่มเรตพิเศษ!!ประโยคทั้งสองนี้ทำเอาหลินหลินถึงกับหายโกรธเคือง หลี่หงจินหยางเป็นปลิดทิ้ง“หยางหยาง” หญิงสาวเรียกหลี่หงจินหยางด้วยเสียงใสๆโผล่หน้าสวยๆออกมาจากในห้องครัว“อันใด” หลี่หงจินหยางตอบรับด้วยน้ำเสียงดุดันพลางพาร่างสูงโปร่งงามสง่าเดินมาหาเจ้าของเสียง“วันนี้อยากกินอะไร” หลินหลินถามอย่างเอาอกเอาใจ“ถ้าข้าบอกไปเกรงว่าเจ้าจะทำไม่ได้” หลี่หงจินหยางตอบคำด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“เช่นนั้น...” หลินหลินทำท่าครุ่นคิดกลอกตากลมโตไปมาหลี่หงจินหยางเพียงยืนกอดอกพิงประตูห้องครัวมองตามดวงตากลมโตของนาง ซักพักหลินหลินจึงได้เสนอความคิด “ต้องฉลอง!” “...!?” “ท่านออกไปนั่งรอที่โซฟาก่อนนะ” หลินหลินบอกกล่าวแก่หลี่หงจินหยางแค่นั้นพลางจับประคองชายหนุ่มให้ไปนั่งรอที่โซฟาด้วยท่วงท่าที่แสดงออกถึงการดูแลเป็นพิเศษ ห

หลี่หงจินหยางเพียงก้มหน้าลงมองสตรีในอ้อมอกอยู่นิ่งๆ เขารับรู้ได้ว่าหลินหลินไม่มีใครจริงๆดังคำที่นางกล่าวมา เพราะว่าเขาได้อยู่ใกล้ชิดกับนางตลอดมาในหลายวันมานี้ ถึงแม้ว่านางจะอยู่ได้ด้วยตัวเองอย่างสบายๆ แต่ทว่า นางไม่มีญาติพี่น้องไปมาหาสู่ บิดาหรือมารดา เขาก็ไม่เคยได้เห็นนางอยู่คนเดียวนางตัวคนเดียวอย่างเห็นได้ชัดแต่...แต่เขา...แต่เขาไม่ใช่...เขายังมีภาระ เขายังมีหน้าที่ ยังมีใครอีกหลายคนรอเขาอยู่ เขาเกิดมาด้วยภาระหน้าที่ ที่จะต้องแบกรับเอาไว้อยู่จนเต็มทั้งสองบ่า เวลาในชีวิตของเขาย่อมต้องทุ่มเทให้กับหน้าที่ที่สำคัญยิ่งเหล่านั้น เช่นนั้นแล้ว...การมีสตรีข้างกายจึงมิใช่เรื่องที่จำเป็นหรือสำคัญอะไรกับชีวิตของเขาแต่อย่างใด“หยางหยาง...” หลินหลินยังคงกระซิบกระซาบเรียกขานด้วยเสียงแผ่วหวานอยู่ตรงแผงอกของหลี่หงจินหยางชายหนุ่มมิได้เอ่ยตอบคำใด เขาเพียงก้มมองใบหน้างดงามของสตรีในอ้อมอกอยู่อย่างนั้นหลินหลินเงยหน้าขึ้นมองสบตากับหลี่หงจินหยางนิ่งๆสองหนุ่มสาวจ้องมองหน้ากันเงียบงันไม่มีใครเอื้อนเอ่ยคำใด มีเพียงลมหายใจอุ่นๆเป่ารดใส่ใบหน้าของกันและกันเพียงเท่านั้นซักพักหลินหลินเพียงยืดตัวขึ้น

หลี่หงจินหยางยืนมองหลินหลินที่เดินเข้ามาภายในห้องแห่งนี้ด้วยอาการผิดปกติจากทุกๆวัน เขาจึงเดินตามหลินหลินมาและเรียกหลินหลินอยู่เป็นนาน“เจ้าเป็นอะไร” เขายังคงย้ำถามเมื่อไม่ได้คำตอบ“หยางหยาง...” หลินหลินหันหน้ามาทางหลี่หงจินหยางก่อนจะเดินปรี่มาหาเขาคล้ายกับต้องการหาหลักเพื่อยึดเอาไว้“อะไรของเจ้า” หลี่หงจินหยางก้มหน้ามองสตรีตรงหน้าที่บัดนี้นางถือวิสาสะเข้ามาสวมกอดเขาอีกแล้ว“หยางหยาง” หลินหลินเพียงเอ่ยชื่อนั้นเบาๆอยู่ตรงแผงอกของหลี่หงจินหยางเธอยังคงพึมพำเอ่ยต่อ “ข้าไม่เคยต้องการใคร ข้าอยู่คนเดียวได้ ข้าอยู่ได้...” หลินหลินเอ่ยอย่างนั้นขณะซุกซบใบหน้าของตนเข้ากับแผงอกของหลี่หงจินหยางแนบแน่นยิ่งขึ้น“เช่นนั้นย่อมดี” เขาเอ่ยแค่นั้นขณะก้มมองนางอย่างนึกฉงนหลินหลินฝังใบหน้าเข้ากับแผงอกของหลี่หงจินหยางเงียบงันอีกอึดใจ“เจ้าเป็นอะไร” หลี่หงจินหยางยังคงย้ำถามหลินหลินเงยหน้าขึ้นมองหลี่หงจินหยางพลางเอ่ย “ข้าไม่เคยต้องการใคร หยางหยาง”“อะไรของเจ้า” หลี่หงจินหยางถามขึ้นเมื่อเห็นสีหน้าของหลินหลินที่กำลังแสดงออกมาในทิศทางที่ตรงกันข้ามกับประโยคที่นางเอ่ย สีหน้าของนางคล้ายกับเด็กน้อยที่กำลังร่ำไห้อยา

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่...หลินหลินยังคงตั้งหน้าตั้งตาทำอาหารเช้าอย่างหมกมุ่นเป็นจริงเป็นจังอย่างที่ไม่เคยทำมาก่อนทำไมวันนี้อาหารมันทำได้ยากเย็นเหลือเกิน หญิงสาวคิดในใจ ซักพักหลินหลินถึงกับสะดุ้งตกใจเมื่อมีมือของใครบางคนกำลังเอื้อมมาจับอยู่ตรงบริเวณช่วงเอวของเธอ มีคลึงด้วย!“จะทำอาหารอีกนานหรือไม่” หลี่หงจินหยางถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเหมือนดังเช่นปกติ แต่ทว่ากลับทำให้ใครบางคนรู้สึกไม่ปกติ เพราะว่าเขาไม่ได้ถามอย่างเดียว แต่กำลังยืนซ้อนแผ่นหลังของหลินหลินอยู่ในระยะประชิดพร้อมด้วยฝ่ามือร้อนกรุ่นยิ่งกว่าผักในกระทะกำลังเคล้นคลึงเบาๆอย่างยั่วเย้าอยู่ตรงบริเวณเอวคอดของเธอ “หิวแล้วหรือ อยากกินอะไรเป็นพิเศษหรือไม่” หลินหลินถามออกไปเพราะเริ่มรู้สึกได้ว่าตนเองผัดผักกระทะนี้นานเกินไป และเมื่อดูจากสีเหี่ยวๆของผักแล้ว สงสัยจะต้องเริ่มต้นผัดใหม่“อืม...” หลี่หงจินหยางตอบคำในลำคอเบาๆอยู่ตรงด้านหลังของหลินหลิน“รอสักครู่ ปล่อยก่อน” หลินหลินเอ่ยเสียงดุแต่แทนที่หลินหลินจะได้รับการปลดปล่อยจากฝ่ามือร้อนลวกที่บริเวณรอบเอว เธอกลับต้องหยุดการผัดผักเสียอย่างนั้น เพราะว่าหลี่หงจินหย